Reisverslag 03          Sochi (Rusland) t/m Ankara (Turkije)

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het eigenlijk helemaal niets vind om de reisverslagen online te moeten typen. Tegen de tijd dat ik het klaar heb ben je zo enorm gaar dat ik geen puf meer heb om het allemaal opnieuw door te lezen om er typfouten en kromme zinnen uit te halen. Dus bij deze mijn verontschuldigingen daarvoor. Ik hoop dat het nu wel beter wordt nu het internet veel gemakkelijker te bereiken is en ik er vaker gebruik van kan maken waardoor de verslagen korter worden.
Tevens bedenk je achteraf nog allerlei gebeurtenissen die je niet in je verslag vermeld hebt. Ik denk dan maar dat je niet alles moet vertellen omdat er anders niemand meer op reis gaat omdat alles reeds bekend is.


Het douanehokje op de kade van Sochi dat veel problemen gaf
Mijn vertrek uit Rusland op maandag 26 juni had nog een staartje. Bij het inchecken op de boot moest ik alle papieren weer afgeven. Mijn verzekeringsbewijs echter was, net als mijn visum, verlopen. Het visum was verlengd maar voor de verzekering was dat niet belangrijk, zo had men mij gezegd. Nu bleek dat dat papier geen verzekeringsbewijs was maar het tijdelijk invoerdocument van mijn motor. De geldigheid daarvan was gebaseerd op mijn verzekeringsbewijs (vandaar dat ik dacht dat het de verzekering was) en dat papier moest ik afgeven. Ik had dit papier weggemoffeld en deed net of ik het niet snapte, maar toen de douanier mij een soortgelijk papier liet zien moest ik wel. En... inderdaad grote problemen want de geldigheid was verstreken. Mijn relaas dat de OViR gezegd had dat dat niet belangrijk was sneed geen hout aangezien het een douanedocument is heeft alleen de douane er zeggenschap over. Over mijn conclusie dat dus zelfs de Russische Officials niet op hun woord geloofd konden worden werd de schouder opgehaald.
De oplossing was er wel: even wachten op de juiste persoon (waarom zijn in Rusland alle belangrijke personen in burger gekleed?). De bla-bla begon met dat mijn motor illegaal in het land was en dat ze hem nu konden confisceren, maar ik kon ook een document tekenen dat mijn motor vanaf de 22e in het douanedepot gestaan had en ik alsnog vertrekken kon. Dat kostte me dan wel USD 48,- (voor 4 dagen!!!), maar echt veel keus heb je niet. Dus maar betaald en vertrokken.
De kabine op de boot was weer diep onder in het schip, en dus enorm warm en benauwd. Toch heb ik goed geslapen en de verwachte aankomsttijd van 9 uur was vervroegd toen om 6.30 uur op de deur geklopt werd en het schip al aangelegd had. Laatste aan boord = eerst van boord, dus vooraan bij de douane. Mijn paspoort was geen probleem, de motor had meer voeten in de aarde. Veel formulieren invullen en heen en weer geloop naar verschillende kantoortjes. Dat ik reeds verzekerd was was een verrassing en de groene kaart werd dan ook terdege bestudeerd. Toch kostte mij de hele procedure nog USD 20 dat met postzegels a 500.000 Lire (~HFL 2) aan de kaart geniet werd. Of deze zegels de volgende keer weer gebruikt worden weet ik niet, de volgende keer sta ik er op dat ze geplakt worden (daar zijn postzegels toch voor?) zodat hergebruik uitgesloten is.
Via Tourist information diverse campings doorgekregen maar die bleken allemaal niet te bestaan of bestonden uit een veldje "waar ook wel een tent neergezet kon worden". Uiteindelijk toch maar gezwicht en op de "camping" naast een restaurant de tent opgezet. De toilet van het restaurant was te gebruiken maar geen douche en geen warm water. Ik moest hoog nodig mijn kleren wassen en wensde dus warm water. Het eindresultaat was dat ik in de gootsteen in de keuken van het restaurant mijn kleren stond te wassen. Ook het toilet was lang niet altijd bereikbaar daar het restaurant 's nachts gesloten was en voor 11 uur niet open ging.

Het klooster van Sumela
Volgende dag het klooster van Sumela gezien en in Trabzon rondgelopen wat wel aardig was maar niet meer dan dat. Snel weer op weg en eerst de bergen door zuidwaarts. Over smalle gravelwegen was het schitterend off-road rijden en ik kreeg de smaak dan ook flink te pakken. Dus hop weer terug de bergen door, over een andere weg weer terug naar de kust. De kustweg is ook een mooie slingerweg maar is een hoofdader en daardoor enorm druk verkeer. Wederom problemen met het vinden van een camping en toen ik enkele tenten aan de zwarte zee kust (bij Ordu) zag zette ik de mijne er ook op. 's Avonds bleek dat het voor dagrecreatie was aangezien alle tenten gesloten waren en ik de enige was die er overnachtte.
Mijn reden voor een overnachting bij de bewoonde wereld was de voetbal wedstrijd Nederland-Italië. In Rusland speelde het EK helemaal niet maar bij aankomst in Turkije was iedereen laaiend over het Nederlandse spel tegen de Joegoslaven. Dus ook maar eens kijken. De eerste helft gezien in een restaurant en de 2e helft in een turks theehuis. De beide gemiste penalties gaven niet veel zelfvertrouwen. Tijdens het begin van de verlenging viel in de buurt de stroom uit. Na 10 minuten gewacht te hebben keerde ik naar de camping terug toen het licht weer aanging. Bleek dat ik absoluut niets gemist had. Toen de penalties kwamen wist ik (gebaseerd op eerdere ervaringen) dat Nederland de wedstrijd reeds verloren had maar dat dat op een zo blamerende manier ging had zelfs ik niet verwacht. Gelukkig had ik voor de penalties mijn thee reeds betaald want na het verlies kreeg ik het hele theehuis over me heen dat ik maar snel naar de tent terug gegaan ben.

Na toch goed geslapen te hebben heb ik een duik in de zee genomen en me onder de stranddouche gedoucht. Betalen hoefde ik niet, ik kreeg zelfs nog een flink stuk cake van oma toe. Snel weer door de bergen naar het Anatolisch plateau off-road rijden. Deze keer was ik wel heel ver gegaan, aangezien de weg na Aybasti zo goed als ophield. Elke keer verwachtte ik dood te lopen bij een huis, maar elke keer kon ik toch nog verder. Een taxi die mij inhaalde gaf me weer vertrouwen en inderdaad bleek ik de goede weg uitgekozen te hebben.
Een ander goede zaak van Turkije zijn de theehuizen, lekker thee drinken rond een uur of 4 in een heel klein (berg)dorpje. Meestal is men zo enthousiast dat de thee gratis is. Zo ook in Amasya waar ik plaats bleek te nemen naast een Turk die 20 jaar in Nederland (Tiel) gewerkt had. Via hem werd me de hemd van het lijf gevraagd maar wel heel gezellig.


De Hittische ruïnes bij Bogazkale
Zaterdag 1 juli ben ik doorgereden naar Bogazkale waar Hittische ruïnes te zien moesten zijn. Meer dan 2 grotten met rotstekeningen waren er niet te zien, en toch moest er meer zijn. Na de lunch maar eens terug naar het dorp gereden, stoof me ineens een andere GS voorbij. Het bleek Ian te zijn, een Brit die in Istanbul werkte en in één dag op en neer ging om deze ruïnes te zien. 2 x 700 km, dan moet er wel meer te zien zijn. Dat bleek ook zo, enkele kilometers verderop was het hoofdcomplex met vele sites waar hoofdzakelijk alleen de fundament nog over was. Wel in een schitterende omgeving. Lekker rustig aan gedaan en lekker gekletst; ook met de politie aangezien Ian inmiddels een aardig woordje Turks sprak. Na een ijsje hebben we afscheid genomen aangezien Ian nog 700 km te gaan had. Ik niet, 15 km buiten Bogazkale zette ik mijn tent op langs een rustig kabbelend beekje.
De volgende dag door naar Ankara. Over hoofdwegen, dus vol met verkeer. Gelukkig was het zondag zodat het relatief nog rustig was. In het centrum bij de Tourist Information naar een camping geïnformeerd, bleek dat ik er langs gereden was. Gewapend met een adres en kaart van Ankara was de camping eenvoudig te vinden. Eerst nog echter langs de Iraanse ambassade gereden en de coördinaten in mijn GPS opgeslagen zodat ik de ambassade in de maandagochtendspits (hopelijk) eenvoudig terug kan vinden. Op de camping ook de lokaties van de Syrische, Jordaanse en Nederlandse ambassade aangekruist.
Het was druk op de camping, veel Turkse gezinnen waren er een dagje uit aangezien ik geen enkele tent of caravan tegen kwam. Wel veel BBQ's en al snel zat ik bij een groep mee te eten. Bleken 3 militairen te zijn die er met hun gezinnen een zondag doorbrachten. Eén van de vrouwen vroeg of ik Almelo kende aangezien haar moeder en zus daar woonden. Toen ik vertelde dat ik daar werkte werd de Raki te voorschijn gehaald. Dat was niet de bedoeling maar gelukkig stond mijn tent niet ver weg.
Maandag 3 juli, mijn plan-de-campagne voor de aanval op de ambassades werd in gang gezet. Om 10 uur stond ik bij de Iraanse ambassade (verkeer stelde niet echt veel voor) waar mijn aanval geattakkeerd werd doordat ik een aanbevelingsbrief van de Nederlandse ambassade nodig had. Dus daar heen, bleek de consul, die het papier moet ondertekenen in bespreking te zijn. 15.00 uur terug komen. Volgens de ambassade had ik deze ook nodig voor Syrië en Jordanië dus heb er gelijk maar 3 laten maken. De Syrische ambassade gaf geen gehoor (morgen om 8.30 uur) en de Jordaanse ambassade was een en al vriendelijkheid. Nederland-Italië werd doorgenomen en hier vernam ik dat Frankrijk de finale gewonnen had. Een visum (2 weken verblijf en 3 maand geldig) kon direct afgegeven worden maar de betaling moest eerst bij een bank gedaan worden. Helaas was die net dicht ivm. lunch dus nam ik ook maar een lunchpauze. Na de kosten a 6.000.000 Lire (=USD 10,-) voldaan te hebben kon ik, na even wachten mijn visum in ontvangst nemen. Terug naar de Nederlandse ambassade voor de aanbevelingsbrieven. Die werden nu pas gemaakt en de kosten bleken 8.000.000 Lire per brief te zijn!!! Dat was meer dan mijn Jordaans visum. Ik heb alleen de Iraanse brief meegenomen (nadat deze overgedaan was omdat de data niet klopten), de Jordaanse vernietigd en de Syrische laten liggen zodat ik die eventueel morgen af kan halen. Snel nog naar de Iraanse ambassade en de spullen daar afgegeven. Volgende week kan ik het visum afhalen. Over de lengte kon geen uitspraak gedaan worden, wel dat de kosten zo'n USD 50,- zouden gaan bedragen. Nou, we zien wel. Ik heb nu in ieder geval tijd om aandacht aan de motor te besteden want die begint in stationairloop af te slaan. Dat is in het stadsverkeer zeer hinderlijk. Aangezien ik toch een week moet wachten kan ik misschien ook wel mijn visum voor India hier halen afhankelijk van hoe lang dat gaat duren. Kortom: genoeg zaken nog te doen dus geen verveling voorlopig. Daarbij ligt de camping aan een stuwmeer zodat ook daar nog wel tijd doorgebracht kan worden.