Reisverslag 04          Ankara (Turkije) t/m Ankara (Turkije)

Het verkrijgen van de verschillende visa probeerde ik zo strategisch mogelijk aan te pakken zodat ik in een zo kort mogelijk tijdsbestek alles binnen had. Dat men dat vakkundig weet te verhinderen was niet de bedoeling maar gelukkig ben ik bij Brugman gewend geraakt in het ineens compleet omgooien van planning dus heb ik daar eigenlijk geen echte problemen mee gehad.
Het gevecht om de visa: aangezien ik van diverse zijden had vernomen dat Iran een lastig land was besloot ik daar te beginnen. Een aanvraagformulier in 2-voud meegekregen en behalve pasfoto's had ik ook een aanbevelingsbrief van de Nederlandse ambassade nodig, wat geen verrassing was. Dus op naar de Ned. ambassade. Een aanbevelingsbrief was op zich geen probleem en ik kon er op wachten maar de consul die moest ondertekenen was de hele dag in een vergadering. Na hangen en wurgen kon ik om 15 uur terug komen. Heb ik deze brief ook nodig voor Syrië en Jordanië? Ja was het antwoord. Mooi zet deze landen er dan gelijk maar op.
Bij de Syrische ambassade ving ik bot, morgen vanaf 8.30 uur werd ik weer te woord gestaan. Nog snel naar de Jordaanse ambassade voordat deze tussen de middag dicht ging (heerlijk dat alle ambassades in hetzelfde deel van Ankara liggen en allen op de kaart aangegeven staan die je bij het Tourist Office krijgt!). Een visum was geen probleem en kon direct afgegeven worden maar... De betaling moest geschieden bij een bank en die hadden net lunchpauze. Ik ben naar de bank gereden en heb daar voor de deur ook maar van mijn lunch genoten en lekker in de schaduw gezeten totdat de lunchpauze voorbij was. Na betaling van de TL 6 miljoen (NLG 24,-) terug naar de ambassade en had een relaxt gesprek met de ambtenaren (vernam dat Frankrijk de finale gewonnen had) en binnen 30 minuten had ik m'n visum.
14.45 uur dus terug naar de Ned. ambassade. Na 20 minuten wachten was mijn aanbevelingsbrief klaar. Nee, niet 1 maar 3, voor elk land een afzondelijke brief. De kosten voor zo'n dom papiertje TL 8 miljoen (NLG 32,-)!!! Dus of ik maar even bijna 100 gulden neer wilde leggen. Nou die van Jordanië had ik niet nodig want dat visum had ik al. Die van Syrië maar laten liggen en afgesproken dat ik die morgen zou afhalen indien benodigd. En die van Iran maar betaald, nadat ze de brief 2 maal opnieuw moesten maken omdat de data niet klopten met wat ik opgegeven had. Voor dat geld kreeg ik overigens wel een gratis copietje van de brief. Nog snel voor 17 uur naar de Iraanse ambassade om het spul af te geven. Geen enkel probleem, kom over volgende week maandag het visum maar afhalen. Elke vorm van bespoediging was onmogelijk.
De volgende dag rustig opgestaan en om 9.45 uur stond ik bij de Syrische ambassade waar een enorme rij mensen te wachten stond. Naar voren gedrongen om het aanvraagformulier af te halen. Bleek dat ik reeds te laat was tussen 8.30 en 9.30 uur. Wel kreeg ik nog uit de man dat ik een aanbevelingsbrief nodig had dus deze maar bij de Ned. ambassade afgehaald. Aangezien ik mijn Iraanse visum pas maandag aanstaande op kon halen besloot ik eens bij de Indiase ambassade te informeren of het mogelijk was om hier een visum aan te vragen en hoelang dat ging duren. Een "Multiple entry" visum was geen probleem en was 6 maanden geldig en als ik hem nu direct aanvroeg was hij maandag aanstaande klaar. Direct gedaan. Zelf mocht de ambassade alleen visa voor Turken uitgeven, en voor mij moest men contact opnemen met de Indiase ambassade in Nederland. De faxkosten: TL 3.5 miljoen (NLG 14,-).
's Middags lekker op de camping verbleven en de was eens gedaan wat wel weer nodig was met dit warme weer. Woensdag stond ik al om 8.30 bij de Syrische ambassade op de stoep en de aanvraag verliep zonder problemen. Paspoort afgeven en ik kon het visum om 13.30 uur weer afhalen. Wel diende ik een niet misselijke som van TL 22.375 miljoen (NLG 89,-) te voldoen en een "double entry" zoals gewenst was niet mogelijk dus in Jordanië een nieuw visum halen (en betalen). De resterende tijd heb ik gebruikt om motorolie voor mijn motor te vinden wat niet de eenvoudigste opgave bleek. Al snel belande ik in de wijk waar blijkbaar alle auto's onderhouden worden maar voor de motor was er geen olie te vinden ondanks de vele soorten olie die me aangeboden werden "die ik ook wel kon gebruiken". Alleen olie voor auto's en 2-takt motorfietsen.
Uiteindelijk toch nog olie gevonden bij een motorenhandel die ik vond door een klein kereltje van de oliehandelaar achterop mee te nemen. Een liter kostte wel NLG 30,- maar ik had mijn olie (en gratis thee).


Samen met drie Yamaha Ténérés op de foto
Terug bij de Syrische ambassade bleek ik niet de enige te zijn die z'n paspoort kwam afhalen. Het wachten werd veraangenaamd doordat ik in de schaduw kon zitten. Ineens stopt er een Turkse Yamaha Ténéré voor mijn neus en achterop blijkt een nederlander te zitten die ook zijn visum af kwam halen. Gerbrand Schilder (was zijn naam) was samen met Wytze Salomans ook onderweg en bleken nagenoeg dezelfde route te volgen als ik van plan was. Kaptan (de eigenaar van de Turkse Ténéré hadden ze ontmoet bij de Yamaha-dealer omdat de Nederlanders allebei ook op Ténéré's reden. Het visumloket ging maar niet open maar we hadden gesprekstof genoeg todat Gerbrand ineens realiseerde dat Wytze die bij een restaurant met de motoren wachtte wel heel lang moest wachten zodat besloten werd dat ik de 3 paspoorten afzouden halen terwijl ze terug gingen om Wytze en de motoren op te halen. Uiteraard ging vlak nadat ze vertrokken het loket open en begon men te dringen als Chinezen die in een vliegtuig proberen te komen. Ik bleef rustig zitten totdat er "Hollanda, Hollanda" geroepen werd en ik de drie paspoorten in ontvangst kon nemen.
Al snel waren de 3 Ténéré's terug en Kaptan stond er op dat met hem mee gingen naar zijn huis om wat te drinken. Gerbrand en Wytze hadden op hun reis iets meer haast dan ik aangezien ze in september in India moesten zijn omdat de reis dan voor Wytze eindigde en hij in Afrika ging werken. Gerbrand had iets meer tijd en hoefde pas in december in Australië aan de slag. Misschien dat we elkaar onderweg weer ergens treffen. Via e-mail blijven we elkaar op de hoogte houden. Kaptan moest om 18 uur squashen in het centrum dus in kolonne "reden" we door het spitsverkeer in Ankara om de motoren voor de deur te kunnen parkeren. Wytze kreeg ook nog de mogelijkheid om te squashen en een complete sportoutfit werd bij elkaar gezocht. Voor Gerbrand en mij bestond het onoverkomelijke probleem dat schoenmaat 46 niet voorhanden was zodat we moesten blijven kijken wat absoluut niet saai was aangezien Kaptan de officieuze Turkse kampioen bleek te zijn en dus wel kon squashen. Officieus aangezien Turkije (nog) geen officiële squashbond heeft. Na nog wat gegeten en gedronken te hebben in de stad namen we afscheid van elkaar en ging ik terug naar de camping. Het was reeds pikdonker maar aangezien ik de weg reeds meerdere malen gereden had was dat geen probleem.

Vulkaansteenrotsen bij Göreme

Wandschilderingen in Capadocië
Omdat het nu wachten was op maandag besloot ik naar Capadocië te gaan om daar de verschillende architectonische hoogstandjes te gaan bekijken die men in de zachte vulkaangesteente in de loop der eeuwen gemaakt heeft. De reis erheen was bloedheet. De ventilatie van de rijwind bracht bijna geen verkoeling meer en ook de waterfles van 1.5 liter bleek niet toereikend. Ik had er geen idee van dat dit abnormale temperaturen bleken te zijn maar al snel liep ook menig Turk te klagen. Capadocië was absoluut schitterend. Niet alleen de sites, die overigens wel erg toeristisch waren, maar ook de omgeving die een puur genot was om doorheen te rijden. In Göreme op de camping gestaan en de vallei daar gezien en ook de vallei bij Ihlara. Bij terugkomst op de camping blijkt er een grote Overlandtruck voor mijn tent geparkeerd te zijn met een groep die een tocht maakt van Egypte (Caïro) naar Turkije (Istanbul).
Zondag nog een ondergrondse stad bezocht die moeilijk te vinden was en uiteindelijk midden in het dorp bleek te liggen en aangezien alleen de in- en uitgang bovengronds waren niet echt groot. Ondergronds was het echter des te groter. Bestaande uit 8 verdiepingen en meer dan 5000 ruimtes bood het in geval van nood onderdak aan ruim 10000 mensen. Compleet met kerken, wijnkelder ed. was het een genot om er rond te dwalen.

Het fascinerend turkse binnenland
Ook de koele temperatuur werd zeer gewardeerd. Na een lunch terug naar Ankara over de grote weg die niet bijster interessant was. Wel werd duidelijk dat ook in Nederland de zomervakantie begonnen was want vele Nederlandse auto's kwamen me tegemoet. Op de camping weer hetzelfde ritueel als vorige week: vele picknickende gezinnen waar ik ook mijn portie thee en cake mee kreeg. Ik wilde nog op het Internet maar nadat ik de mail bekeken had gaf de server de geest zodat er niets te verzenden was.
Maandagochtend de beide visa afhalen. Eerst naar de Iraanse ambassade, daar moest eerstbetaald worden maar weer bij een bank. De gevraagde USD 30,- werd nog verhoogd toen ik in TL betalen wilde aangezien het een dollarrekening was (die slimme Iraniërs) en bij betaling in TL er dus gewisseld moest worden. Dus toch maar in dollars betaald. Terug bij de ambassade het paspoort afgegeven en dat kon om 16 uur afgehaald worden. Na aandringen dat ik ook nog naar de Indiase ambassade moest kon ik om 12.45 uur terecht. Naar de Indiase ambassade om naar het visum te vragen. Het visum was klaar en kon betaald worden. Ook hier USD 30,- alleen kon hier alleen in TL betaald worden wat heel grof (en onvoordelig natuurlijk) werd afgerond naar TL 20 miljoen (NLG 80,-). ik kon om 13 uur mijn paspoort aan de balie afgeven en om 17 uur weer afhalen dat ik naar de volgende ochtend verschoof. De tijd tot 12.45 uur werd doorgebracht met een lunch en het controleren en schoonmaken van de remblokken. Bij het wegrijden zat ik al bijna tegen een dure Mercedes op omdat ik vergeten was vooraf remdruk op te bouwen en met een uitwijkmaneouvre een oprit op en pompend als en gek ging alles nog net goed.
De Iraanse ambassade is geopend tot 12.30 uur dus toen ik er om 12.40 uur kwam werd me verteld na 15 uur terug te komen. Uitgelegd dat ik een bijzonder geval was, bleek de kerel Nederlands te spreken, had ooit 6 jaar in Rotterdam gewerkt. De zaak uitgelegd en binnen 5 minuten had ik mijn paspoort. Mooi, ware het niet dat het visum voor 1 maand geldig was dus tot 09-08 terwijl ik aangevraagd had voor een verblijf van 14-08 tot 21-08. Probleem dus. Die kerel weer weg en komt even later terug met de mededeling dat het visum voor 1 maand geldig is. Daar sta je dan en dan voel je je zwaar getild. Balen als een stekker totdat de kerel met een grijns verteld dat het visum met een maand verlengd is d.m.v. een stempel. Kijk, van dat soort grapjes houd ik nu helemaal niet, naar afijn ik had wat ik wilde.
Omdat ik reeds grof over de 10.000 km heen was besloot ik de motor een kleine beurt te geven en dat bij de BMW-dealer te doen. Deze bleek ver buiten de stad te zitten op 3 km van het vliegveld. Na de olie en te vervangen delen daar gekocht te hebben zodat ik mijn eigen voorraad niet hoefde aan te spreken kon ik buiten onder een afdak in de schaduw aan de slag. Het enige dat zij nog moesten doen was het synchroniseren van de cylinders. Probleem was echter dat er geen motorfietsmonteur aanwezig was.

Eigen onderhoud bij de BMW in Ankara
Van de 2 was er 1 door de hitte niet in staat te werken en de ander zat bij de politie in Ankara die 130 (!!!) R1100RT's besteld had waarvan de eersten uitgeleverd werden en aangepast moesten worden. Om 20 uur echter kwam hij op de zaak langs. Ik had dus rustig de tijd om het noodzakelijke onderhoud vooraf te doen. Geen grote problemen tegen gekomen alleen bleek bij het plaatsen van de tank dat de snelkoppelingen die ik in de benzineleiding geplaatst had lekten. De O-ringen waren beschadigd. Men had echter alleen te dunne O-ringen dus de benzine spoot alle kanten op. Een nieuwe benzineslang plaatsen kon ook niet meer aangezien het magazijn reeds gesloten was. Uiteindelijk de snelkoppelingen maar verwijderd en overbrugd met een stuk tuinslang. Niet de beste oplossing maar het werkte wel (voor tijdelijk). De cylinders bleken dus echt niet synchroon te lopen maar dat werd snel verholpen. Het was inmiddels reeds 22 uur dus het noodzakelijke meegenomen en terug naar de camping. Ik nam de tolweg waarvoor ik geen tol hoefde te betalen (geen tolpoortjes gezien tenminste).
Vandaag eerst naar de Indiase ambassade waar ik binnen een minuut weer buiten stond met mijn paspoort en visum. Dus door naar de BMW-dealer om de boel af te maken. De benzineleiding had men niet maar die van de auto's bleek identiek te zijn zodat ik die gebruikt heb. Rustig bijna alles nog eens nagelopen en toch was het pas 16 uur dat ik vertrok. De lunch heb ik mogen gebruiken in de bedrijfskantine (ook gisteravond) en de gastvrijheid was allerhartelijkst. De rekening was echter ook niet mis: ruim NLG 600,- met alleen delen en het arbeidsloon voor de synchronisatie. Geen wonder dat ik onderweg zo weinig Turkse BMW motorfietsen tegenkom. In ieder geval is de motor nu weer helemaal gereed voor de volgende etappe van de reis. Morgenochtend vertrek in naar de Middellandse Zeekust om deze volgend in Syrië te belanden.