Allereerst wilde ik mijn reisverslag versturen nadat ik de dag ervoor de PC in het hotel aangepast had en dat ging zonder problemen. 42k, wel een beetje lang maar het hoeft ook allemaal niet ineens gelezen te worden. Dagen later ontdekte ik echter dat ik de floppy met het communicatieprogramma in de PC heb laten zitten zodat ik nu het programma weer opnieuw moet gaan vinden en kopiëren. Stom hè? In ieder geval weet ik nu hoe ik het moet oplossen en als julie dit verslag lezen is het probleem dus al opgelost. Verder nog een laatste douche genomen en na nog een hamburger als vroege lunch gehad te hebben heb ik de motor voor het hotel gezet en bepakt. Ik was volgens de eigenaar wel laat want hij had namelijk al gasten wachten voor de kamer. Manus en Yumi waren eerder die ochtend al vertrokken. Ook het Sloveense stel en de Tsjechen waren reeds vertrokken.
Mijn reisdoel was Shiraz maar aangezien de route volgens Manus heel saai moest zijn besloot ik een alternatieve route door de bergen te nemen. Deze weg was best wel mooi maar schoot veel minder op zodat ik Shiraz niet haalde en 60 km eerder mijn kamp (ik wilde tent zeggen maar dat klopt niet aangezien ik nu altijd in de open lucht slaap bij de motor) opsloeg achter een ommuring op een stuk braak land. Wel dicht bij een dorp maar gelukkig uit het zicht zodat niemand mij gestoord heeft. Altijd komen de mensen op je af met "Hello mister, what's your name?" en "Where you from?" Dan kun je daar wel serieus op antwoorden maar het gesprek is dan toch afgelopen aangezien ze niet meer Engels kennen. Blijkbaar komt het niet in hun hoofd op om dan maar helemaal niet aan een 'gesprek' te beginnen. Trouwens, dit geldt niet alleen voor Iraniërs maar voor eigenlijk alle landen die ik tot nu toe bezocht heb.
Imposante beelden in Persepolis |
'Stand like an Egyptian'? |
Kreeg je in Esfahan een 'normale' hamburger, hier werd het gebraden vlees samen met wat groenten opgerold in een plak brood (dat hier er uit ziet als een pannekoek). Dezelfde manier waarop de kebabs in het Midden-Oosten geserveerd worden. Vlak voor Neyriz heb ik in een boomgaard (van wat weet ik niet) overnacht aangezien ik er een kleine schuilhut zag staan, zoals overal hier, en er in het heuvelachtige gebied niet veel overnachtingsmogelijkheden waren. De bedoeling was eerst om achter de hut te gaan staan maar de vloer van de hut had zulk mooi vlak beton dat ik besloot er maar in te rijden. Ik kon net naast m'n motor slapen en toch volop genieten van de sterrenhemel.
Het vervolg naar Bam was saai, lange rechte wegen in een eentonig landschap waarin niet veel afwisseling was. De wegen waren echter uitstekend met weinig verkeer zodat je flink op kon schieten. Na Sirjan stond er een bord 'Bam 380, Zahedan 710 km' en dat geeft je een goed beeld van de afstanden in dit deel van Iran. Toch was het niet echt bloedheet om te rijden aangezien de woestijn op zo'n 2000 meter ligt en het er dus altijd iets koeler is. Na Kerman echter daalde de weg langzaam en werd het ook steeds heter. Gelukkig had ik tegen vier uur echter Bam bereikt, maar het gewenste hotel was niet eenvoudig te vinden, maar vragen aan taxichauffeurs werkt altijd.
Akbar's guesthouse (op aanraden van Manus) was een hele relaxte plaats waar de motor op de binnenplaats geparkeerd kon worden en ik de enige gast bleek te zijn. Akbar zelf was niet echt spraakzaam aangezien vanochtend zijn laatste 5 tanden/kiezen getrokken waren en hij liep dan ook voornamelijk te ijsberen over de binnenplaats van pijn. Akbar vroeg of ik met hun mee at. "Wat eten we dan?", vroeg ik. "Weet ik niet, afhankelijk van wat mijn vrouw bereidt" was het antwoord. Elke dag bereid zijn vrouw 'normale' Iraanse maaltijden die dan buiten op de binnenplaats op het uitgerolde tapijt genuttigd worden. Akbar at vandaag, om begrijpelijke redenen niet mee, zodat ik alleen met zijn zoon at.
Bam: een complete stad opgetrokken uit modder |
's Middags was er een oude volkswagenbus bij het hotel aangekomen uit Zahedan met een Fransman die zich niet lekker voelde en twee Engelse studenten die met hem meereisden. Speciaal voor het avondeten kwam er nog een Duits stel langs dat gehoord had dat je hier goed kon eten. Ze waren per fiets onderweg naar Pakistan maar hadden in Iran nog niet al te veel gefietst vanwege de grote afstanden en het hete weer. Morgen gingen ze per bus (fietsen op het dak) naar Zahedan en hoopten dan per trein naar Quetta te kunnen doorreizen. Al met al dus veel gezelliger dan de dag ervoor al werd het niet laat want allemaal wilden we de volgende dag vroeg verder. Ik naar de Pakistaanse grens en het busje naar Kerman.
Naast de stad lag een oase |
Dat ze niet achter me aan kwamen werd als snel duidelijk. Veel waarschijnlijker was het dat men over de radio om mijn aanhouding had verzocht aangezien ze exact wisten waar ik heen zou rijden. Maar ik was nu eenmaal weggereden en kon daar niets meer aan veranderen en bovendien wilde ik dan wel eens horen hoe ze uitlegden dat ze me 3 kwartier voor niets hadden laten wachten. De eerste 2 controleposten kon ik zo doorrijden omdat er niemand aan de weg stond, maar bij de 3e moest ik stoppen. Ik besloot net te doen alsof er niets aan de hand was. Het was gelukkig een militaire- en geen politie-controlepost maar toen er militairen uit een kantoortje op mij toe kwamen lopen kneep ik hem wel, maar men had alleen belangstelling voor mijn motor. Toen de militair over een escorte begon heb ik dit beleefd geweigerd. Bij de 4e controlepost moest ik weer stoppen en vroeg men mij naar mijn paspoort en liep er een kantoortje mee in en na een minuut kreeg ik het terug en kon verder rijden. De laatste mogelijkheid was aan de grens maar ik wist bijna wel zeker dat de zaak met een sisser zou aflopen. Alhoewel ik onderweg wel een militaire pickup tegen kwam waar achterop een enorm machinegeweer stond die alle afwateringsbuizen onder de weg door aan het controleren was.
Bij grens werd ik hartelijk ontvangen. Mijn Carnet werd op 3 verschillende plekken in een enorm boek geschreven maar elke keer was men één en al vriendelijkheid en bood men mij een stoel aan. De paspoortcontrole was ik ook zo doorheen en voor ik het wist reed ik Pakistan binnen. De paspoortcontrole duurde even maar ik mocht er bij gaan zitten. De douane had ernaast een klein gebouw voor het doorzoeken van bagage. Het inschrijven van een Carnet diende elders te gebeuren, aan de andere zijde van Taftan en dus reed ik naast de douanier die naar het kantoor liep met mijn paspoort in zijn hand. Onderweg ben ik gestopt om geld te wisselen tegen een acceptabele koers (de laatste koers had ik ook van Manus doorgekregen) en haalde de douanier in. In het gebouw moest ik even wachten op degene die de inschrijving zou doen maar ik kon gaan zitten en kreeg zelfs een glas water aangereikt. De hele inschrijving duurde nog geen 10 minuten en ik was door alle grensformaliteiten heen.
Inmiddels was het wel reeds half 5 geweest zodat ik in het enige hotel in Taftan wilde overnachten en dat bleek pal naast het douanekantoor te liggen. Ook hier was ik weer de enige gast en heb er gegeten en geslapen. Aan het plafond had men mooie grote ventilatoren hangen, maar helaas was er geen stroom zodat ik een petroleumlamp mee kreeg voor op de slaapkamer. Echt lekker leeslicht geeft dit niet zodat ik vroeg ben gaan slapen, morgen wachtte me een hele lange reisdag naar Quetta.
Ondanks het feit dat de ventilatoren niet draaiden konden de ramen wel tegen elkaar open gezet worden en waaide het toch nog een beetje door de kamer. Op zulke momenten ga je het kamperen in de openlucht wel waarderen maar ja, het gebied is een beetje te onveilig om dat te doen. Gevolg was wel dat ik de volgende ochtend zeer vroeg wakker werd door hanengekraai maar dat vond ik niet erg; hoe eerder ik weg was hoe beter. Na het ontbijt vertrok ik, en na een controlepost net buiten Taftan stond een steen met 'Quetta 610 km' en dan weet je dat je nog een lange weg te gaan hebt. De weg was redelijk en nagenoeg verlaten dus het gas kon er op. Niet te veel want af toe kwam je vervelende hobbels tegen. Een ander probleem was de zandstorm. Een harde wind kwam vanuit het noorden pal de weg over waaien wat moeilijk rijden is. Daarbij bleken mijn enkels en hals onbedekt te zijn en werden dus gezandstraald. Nu bleef gelukkig het meeste zand laag over de grond waaien maar lekker rijden was het niet. Ondanks het rijden met het vizier volledig gesloten kreeg ik toch nog iets zand in de mond. Contactlenzen blijken dan ook niet een voordeel te zijn, maar het viel allemaal mee.
Na 140 km werd Nukkundi bereikt en moest er getankt worden. Niet dat de tank leeg was maar de volgende plaats, Dalbandin, lag 230 km verderop. Het benzinestation bleek gesloten te zijn aangezien er zoveel goedkope benzine uit Iran gesmokkeld wordt dat niemand de dure Pakistaanse benzine koopt. Dit bleek zo te zijn totaan Quetta. Gevolg is wel dat er uit jerrycans getankt wordt en dus heb ik een 10 liter-can in de tank gegooid en kon verder reizen. Tijdens het tanken kwamen me 2 motorrijders tegemoet maar die hebben me niet gezien. Later bleken dat 2 Denen geweest te zijn (nagekeken in de boeken bij de controleposten).
De weg naar Dalbandin was een perfecte weg met nieuw glad asfalt dus de gemiddelde snelheid liep behoorlijk op. Wel oppassen voor de nagenoeg onzichtbare verkeersdrempels vlak voor en na een spoorwegovergang. De eerste keer stuiterde ik er veel te hard overheen en kon me toen pas de waarschuwing van Manus herinneren. In Dalbandin weer langs de weg getankt, dit maal met oude verfblikken die niet lekker schonken waardoor het een kliederboel werd. Zo raakte mijn waterfles onder de benzine. Op zich niet erg maar elke keer als ik er nu van drink ruik ik een sterke benzinelucht. Maar met deze tank moest ik Quetta kunnen halen. Het landschap was heel saai met één grote vlakte van zand en steen met in de verte bergen zichtbaar. Pas na Nushki begon de weg te klimmen maar dan is Quetta nog maar 150 km verwijderd. De weg werd wel smaller en ook drukker en dan is het duidelijk een nadeel dat je een 'kleine' motorfiets hebt. Tegen de grote vrachtauto's en bussen leg je het af op de smalle wegen en duik je wel de berm in. Dit houdt in altijd flink afremmen en over de rand van de weg gaan rijden en indien nodig de berm in kunnen duiken.
Van het beladen van een vrachtauto lijken de Pakistani's geen kaas gegeten te hebben: een vrachtauto helemaal vol met stenen laden is niet goed voor de vrachtauto, je acceleratie en remweg worden flink verlengd maar je kunt ermee blijven rijden. Maar dat je dan toch probeert een flinke helling over te komen is wel heel dom. Toch schijnt dit zeer regelmatig te gebeuren aangezien aan beide zijde van de helling traktoren langs de weg staan die je kunnen helpen met het omhoog slepen van de vrachtauto. Voor me lukte zelfs dat niet (de traktor slipte met z'n achterwielen over het asfalt). Je moet er verder niet aan denken hoe zo'n vrachtauto weer naar beneden rijdt als hij de top gepasseerd is.
In Quetta kon je goedkoop kamperen in de tuin van het Lourdes Hotel. Voor Rp. 80,- (NLG 4,-) per nacht kun je daar niets van zeggen. Maar dat ik voor de motor Rp. 150,- moest betalen kon er bij mij niet in. Daar over kwam dan ook nog 15% belasting. Dan was het goedkoper om voor Rp. 250,- een kamer te nemen in het Hotel Bloom Star wat ik dus ook gedaan heb. Ik was helemaal uitgeblust die avond en heb weinig meer gedaan. Voor het avondeten ben ik de straat op gegaan en heb lokaal eten gegeten wat mij reuze goed smaakte en ben vervolgens snel gaan slapen.
De volgende dag (vandaag) was een rustdag, deels om bij te komen maar vooral om de komende route globaal uit te zetten. Ik was vanuit Iran gekomen zonder ook maar iets van Pakistan doorgenomen te hebben. Nu is dat niet erg (gebeurde me bijna bij elke grensovergang) maar dan heb je zo'n rustdag wel nodig. Ook moesten er nog verschillende zaken gekocht worden, zoals een redelijke kaart, want in Taftan had men alleen een kaart in het Urdu (de lokale taal hier, met een arabisch schrift). Ook moest ik nog geld wisselen. In de loop van de ochtend naar het tourist office geweest maar daar had men geen kaart, die moest in de boekwinkel gekocht worden wat inderdaad geen probleem was.
Banken bleken geen geld te wisselen zodat ik bij een lokale geldwisselaar uitkwam en tegen een goede koers mijn laatste DEM 200,- kon wisselen die ik voor Rusland meegenomen had (maar ook daar waren ze niet vies van Amerikaanse dollars). Bleek dat deze kerel ook Internet had. 'Met een communicatie programma?'. Dat wist hij niet maar toevallig was de jongen die de PC geïnstalleerd had in de zaak en bij controle bleek dat niet het geval te zijn. Wel had hij een Windows CD en heeft daarmee het communicatieprogramma alsnog geïnstalleerd zodat ik straks mijn verslag alsnog kon versturen. Die vlieger bleek echter niet helemaal op te gaan want terug bij de computer bleek dat de verbinding nog opgebouwd moest worden en dat was niet gemakkelijk, vaak was de lijn reeds bezet maar nog vaker werd er helemaal niet opgenomen. Ik heb er echter 2 floppies gekocht en ben begonnen om het geïnstalleerde communicatieprogramma te kopiëren (nu met een backup) en heb de files van de palmtop op floppy gezet. Net toen ik wilde vetrekken kreeg men verbinding en kon ik beginnen. Snel een teken van leven versturen naar huis (en melden dat ik in Pakistan zat) en de binnengekomen post binnenhalen. Toen ik echter het verslag versturen wilde was de verbinding verbroken en kreeg men geen verbinding meer en ben ik maar vertrokken. Terug in het hotel heb ik rustig de post kunnen lezen. Het leukste bericht was van Wytze die schreef over een mogelijke escorte bij Bam. Dat bericht had ik dus in Estafan moeten hebben gelezen, dan waren er waarschijnlijk geen ruiten gesneuveld.
De rest van de middag doorgebracht met allerlei kleinigheden die nog gedaan moesten worden en die ik nu rustig kon doen zonder dat er direct 50 mensen om me heen komen staan. Die avond weer in hetzelfe eettentje langs de straat gegeten toen ineens de stroom uit viel. Dat schijnt hier regelmatig te gebeuren aangezien men zonder problemen op gaslampen overschakelde die her en der reeds aan de muur hingen. Ik vind Pakistan tot op heden een heerlijk land, de mensen zie je echt werken (al dan niet efficiënt) en toch is men heel relaxd en vriendelijk. Ook is men heel nieuwsgierig en dat is vaak een nadeel voor mij. Gelukkig zijn er meer mensen die aardig Engels spreken en kun je je gemakkelijker verstaanbaar maken. Het "Hello Mister" ed. negeer ik nu geruime tijd en dat bevalt me goed. Vrijdag 8 september was het tijd om verder te reizen. Dus op tijd opgestaan en de motor bepakt. Tijdens het pakken zie ik ineens een bekende auto (Toyota Landcruiser) op de binnenplaats staan. Het zijn de beide Duitsers die in Esfahan ook in hetzelfde hotel zaten als ik. Ik heb nog zachtjes op hun deur geklopt maar kreeg geen reactie. Ze moeten gisteravond laat aangekomen zijn en nog slapen en dus heb ik maar een briefje achter de ruitenwisser geduwd, we zullen elkaar nog wel vaker tegenkomen. Na nog wat brood gekocht te hebben ben ik vertrokken. Eerst moest ik tanken en het tankstation was slecht 50 meter verderop alleen moest ik tegen het verkeer in wat geen probleem is zolang je maar veel je claxon gebruikt.
Quetta uitkomen was geen probleem. Daarbuiten bleken alle borden alleen in het Urdu te zijn waar ik dus niets van kon maken. Gelukkig zijn alle doorgaande wegen genummerd met een N-nummer (zoals in Nederland), niet dat ik de nummers weet maar ik weet dan wel dat het een doorgaande weg is. Welke dat kun je wel van de kaart aflezen. Het verkeer is wel even wennen, in de dorpen lopen de mensen overal en moet je goed uitkijken (en dan mis je wel eens een richtingsbord), de wegen zijn heel wisselend. Alles tussen een perfecte asfaltweg en een onverharde weg met flinke gaten is aanwezig. Erger is dat deze elkaar in een moordend tempo af kunnen wisselen. Nooit weet je hoe de weg er achter de komende bocht uitziet en ik heb dan ook enkele flinke stuiters gemaakt (zonder te vallen hoor!).
Verder zijn de wegen vaak heel smal, een motorrijder kan vaak net een vrachtwagen passeren mits de tegenligger ook aan de rand gaat rijden en daar wringt nu net de schoen. Vaak gaan ze gewoon niet aan de kant en dus moet je de berm in duiken. Vaak is er aan beide zijden van de weg minimaal een halve meter onverharde "uitwijkstrook" die ik dan ook menig keer benut heb. Dus bij elke tegenligger moet je zo ver afremmen dat je met een verantwoorde snelheid de berm in kunt duiken. Erger dan de vrachtuto's zijn de personenauto's en pickups, die passeren kan gemakkelijk maar soms gaan ook zij niet aan de kant en dan komt de noodzakelijke uitwijkmaneouvre zeer onverwacht. Dus wel geleerd dat je je tempo hier toch echt aan de weg en het verkeer moet aanpassen. Hierdoor kun je bijna niet plannen waar je 's avonds uitkomt maar dat geeft ook niets.
Op één van deze bedden heb ik 's nachts buiten geslapen |
Lokale stamleden zagen er gevaarlijker dan ze waren |
De volgende ochtend werd ik om 6 uur, toen het licht werd, gewekt. Men is duidelijk aan truckers gewend en niet aan toeristen die langer doorslapen. Ik was er echter niet rauwig om aangezien ik een lange dag te gaan had richting Islamabad. Waar ik precies eindigen zou dat had ik nu wel afgeleerd om vooraf te bepalen. Toen ik Punjab binnenreed ging de weg gelijk omhoog naar Fort Munro. Langs de weg waren de militairen schietoefeningen aan het doen maar die moesten onderbroken worden aangezien een koe dwars over de schietbaan wilde lopen. Nadat de koe verjaagd was kon men weer verder schieten.
Na Fort Munro gaat de weg steil omlaag een vallei in met schitterende uitzichten en haarspeldbochten. Ik kwam nu duidelijk in een vallei waar verschillende rivieren, waaronder de Indus, doorheen stroomden. Nadeel was dat het er veel vruchtbaarder was en dus veel meer mensen woonden en het er dus veel drukker op de weg was. Tevens was het door de geringere hoogte veel warmer en was ook de luchtvochtigheid veel hoger. Ik nam een afslag te vroeg noordwaarts en kwam zodoende niet op de doorgaande weg uit maar op een lokale weg. Mooi hoor, maar de weg was slecht en dus schoot het niet echt op. Dus nam ik de weg binnendoor naar de doorgaande weg.
De Indusvallei is van zichzelf een grote dorre vlakte ondanks het feit dat er grote rivieren doorheen stromen. Het is er alleen vruchtbaar daar waar men irrigeert. Het rare is dan ook dat een vruchtbare boomgaard pal naast een mulle zandvlakte kan liggen. Aangezien men met het door mij gekozen verbindingsstuk bezig was moest je regematig naast de weg rijden door... het mulle zand. Zolang er geen verkeer voor je zit geen probleem, maar als je steeds moet stoppen voor voorliggers valt het niet mee om weer op gang te komen. Maar uiteindelijk lukte me het dan toch om op de doorgaande weg uit te komen en te volgen richting Mianwali.
Omdat de truckstop van afgelopen nacht goed bevallen was heb ik weer bij een truckstop overnacht zo'n 100 km voor Mianwali. De mensen zijn er heel aardig en spontaan doordat ze helemaal geen vreemdelingen gewend zijn. Om de volgende dag Islamabad te bereiken was geen probleem meer ondanks het feit dat de wegen altijd niet zo best waren. Op de camping in Islamabad was ik de enige en kreeg gelijk een briefje in de hand gedrukt afkomstig van een Duitse motorrijder dat echter niet voor mij bedoeld was. Na een half uur kwamen Gion (Zwitser/Yamaha XT550) en Hartmund (Oostenrijker/Enfield) op hun motoren aanrijden en later kwam ook Chris (Autraliër/KTM) en Casper & Phil (Deen & Australiër/Land Rover) nog zodat het een gezellige avond werd. Allen kwamen terug uit het noorden van Pakistan en hadden elkaar daar ook reeds getroffen.
'Ik heb mijn wagen volgeladen', een normale situatie hier |
Gisteren (13 september) ben ik bezig geweest met de motor om allerlei kleine storingetjes te verhelpen en dingen te controleren. Zo blijkt mijn interne geheugenbatterij van mijn GPS bijna leeg te zijn na een jaar (zou 10 jaar mee moeten gaan) zodat ik de GPS nu maar permanent aan de accu heb hangen ipv. alleen als de motor loopt. Niet zo fraai aangezien iedereen er nu mee kan gaan spelen maar het is beter dan helemaal geen GPS en ik ben bezig er een betere oplossing voor te vinden. Chris en Hartmund zijn al weer vertrokken en gisteravond kwamen de beide Tsjechen, die ik in Esfahan ontmoet had, op de camping. Ik bleek ze in Zahedan ingehaald te hebben ingehaald aangezien ze daar noodgedwongen enkele dagen blijven moesten aangezien ze een defecte benzinepomprelais hadden. Vanochtend had ik een slecht begin van de dag. 's Nachts doe ik al mijn sleutels, geld ed. in mijn tanktas die dan met een hangslot op slot gaat. De sleutel daarvan draag ik 's nachts met een touwtje om mijn nek, zo ook vannacht. Ik open het slot van mijn tanktas en haal mijn palmtop er uit en blijk (gewoontetrouw) het slot weer te sluiten, maar had inmiddels ook mijn sleutel aan het touwtje in de tas gedaan. Eerst geprobeerd het slot door te zagen maar met een kleine ijzerzaag is dat onbegonnen werk op dat geharde staal. Een andere sleutel had ik onder het zadel van de motor maar daarvoor had ik de contactsleutel nodig die in mijn portemonaie zat... in de tanktas. De reserve contactsleutel had ik verstopt onder de tank maar een beetje te goed zodat ik er niet bij kon komen. Uiteindelijk met hulp van Gion gelukt om de tank te verwijderen zonder het zadel er af te halen, waardoor ik de contactsleutel te pakken kreeg zodat het zadel verwijderd kon worden en ik de sleutel van mijn hangslot te pakken kreeg. De rest van de dag bezig geweest met de motor en de reserve contactsleutel op een iets makkelijker plaats (niet te) op te bergen.