De eerste stad waar ik aan kwam was Amritsar en die binnenstad was een mierenhoop van jewelste. Echt alles, maar dan ook werkelijk alles loopt, fietst en rijdt er door elkaar heen en er is absoluut geen structuur in te ontdekken. Harder dan stapvoets rijden was dan ook niet mogelijk en zelfs dat was vaak nog te hard. Eénrichting straten kennen ze wel maar alleen volgens de verkeersborden, de praktijk werkt anders. (Wat ook voor mij zijn voordelen opleverde overigens!) gevolg is wel dat in de smalle straatjes van de binnenstad het verkeer regelmatig muurvast zit, voornamelijk doordat twee fietsriksja's elkaar niet passeren kunnen. Na wat gevloek en getier, maar vooral als het overige verkeer begint te claxoneren wordt er pas een oplossing gevonden. Dus niet te lang wachten met claxoneren! Verbazingwekkend hoe snel je je aan dit verkeersgedrag aanpast.
De gouden Sikhs tempel in Amritsar |
De tempel ligt midden in een bassin waar je helemaal omheen kunt lopen en waar je al zittend kunt genieten van de sfeer en uiteraard van de ondergaande zon die op de gouden tempel schitterd.
De volgende ochtend de tempel uitgebreid bezocht en toen bleek deze niet zo groot te zijn als verwacht. Wel in en rond de tempel zelf heerlijk rustig langs de muren gezeten genietend van alle geluiden, guren en indrukken. Heel apart en iedereen is enorm vriendelijk. Kreeg zelfs nog appels aangeboden. 's Middags de stad in gelopen en ook dat was een enorme belevenis op zich, zij het iets minder rustig. Zoals al geschreven is het openbare leven veel hectischer dan in Pakistan en vooral te voet kun je hier van genieten en verbazen. Ook zie je hier weer vrouwen op straat, en dan niet gesluierd maar zelfs in fel gekleurde kleding. Een hele verrijking toch wel. Toch was deze hekseketel van een grote stad niets voor mij en ik was dan ook blij dat ik morgen weer verder reed, Amritsar uit.
Mijn 'vrijheid-blijheid' reis was enigszins in de 'war' gegooid toen ik in Pakistan de mail van mijn vriendin, Jeannette, kreeg dat ze me in Goa kwam bezoeken. Daarbij kwam dat mijn verblijf in Lahore van ruim een maand niet hielp dat ik veel tijd had om Goa voor de Kerst te bereiken. Twee weken om precies te zijn bij mijn vertrek uit Amritsar. Dat was wel te doen maar als extra complicatie kwam daarbij dat mijn visum voor India bijna al af liep.
Wat er ook gebeurde, ik wilde via Agra om de Taj Mahal te aanschouwen. Dus direct in 2 dagen naar Agra gereden. De weg naar Agra was bijna geheel vierbaans maar dat wil niet zeggen dat beide richtingen allebei 2 rijstroken hebben. Theoretisch wel maar de praktijk wil nogal eens anders zijn als een bestuurder dat zo beter uit komt. Het verkeer is zoveel drukker dan in Pakistan dat je enkele dagen nodig hebt om er aan te wennen. 150% defensief rijden was het motto. Overnacht bij een truckstop waar 's avonds de politie nog langs kwam en enkele vrachtwagen chauffeurs meenam aangezien ze alcohol aan het drinken waren en dat ook hier in combinatie met rijden verboden is.
De volgende dag naar Agra door gereden Delhi passerend zonder te stoppen en een hotel in de buurt van de Taj Mahal opgezocht en heerlijk geslapen. De volgende ochtend werd ik vroeg wakker door luidsprekers die Allah aanriepen. En dan denk je eindelijk de islamitisch landen achter je gelaten te hebben! Toch weer omgedraaid totdat er op de deur gebonst werd en er 2 Zuid-Afrikanen voor de deur stonden. Ze hadden mijn motor zien staan en wilden wel samen ontbijten en zo zat ik al snel op het dakterras van het hotel met uitzicht op de Taj Mahal. De beide broers waren onderweg, beiden op een BMW R1150GS (het nieuwere model van de mijne dus) en waren in 5 weken van Londen naar Agra gereden!!! Ik had daar 7 maanden over gedaan. Trots vertelden ze dat hun GEMIDDELDE snelheid in Iran 140 kmh bedroeg. Niet echt een snelheid om veel van de omgeving te kunnen zien dus. Toen bleek dat we beiden vanuit Agra naar Goa gingen en ze vroegen of ik met hen mee wilde reien heb ik dan ook maar bedankt, ik kon ze waarschijnlijk toch niet bijhouden.
De Taj Mahal in Agra |
De volgende dag was het reeds 14 december en werd het tijd om naar Goa te reizen aangezien ik ook nog enkele dagen in Bombay moest doorbrengen voor het verlengen van mijn visum. Dus voor de 1200 km van Agra naar Bombay werd voor de NH3 gekozen die ik alleen maar hoefde te volgen. Vlak buiten Agra ging deze weg van 4 naar 2 rijbanen en toen werd het pas echt feest. Ongelovelijk hoeveel vrachtauto's je op de weg tegen komt, er komt gewoon geen eind aan. De status van al deze vrachtauto's is vaak hetzelfde: een slechte technische staat en zwaar overbeladen. Spiegels worden er helemaal niet gebruikt, want wat er achter je afspeelt is niet belangrijk aangezien je daar toch al voorbij bent. Omdat je niet snel remmen en uitwijken kunt rij je gewoon midden op de weg zodat je de meeste speelruimte hebt. Je bent toch de grootste en dus gaat iedereen wel voor je aan de kant (ook motorfietsen!). Alleen als je een andere vrachtauto tegen komt werkt het anders en getuige het aantal verongelukt vrachtauto's dat je langs (en ook op) de weg ziet staan/rijden met een gedeukte rechter voorkant (men rijdt hier links) is men er dan niet altijd over eens wie er dan voorrang heeft. Maar na enkele dagen went het allemaal wel. Het gedrag van de verkeersdeelnemers krijg je dan door en wordt het verkeer een beetje voorspelbaar. Vrachtwagens zijn dan wel groot maar als je claxoneert zijn het niet de beroerdste rijders. Erger zijn de bussen en dan vooral de minibusjes die zich met een ware doodsverachtig door het verkeer begeven. Niet voorspelbaar zijn de voetgangers en koeien en toch zul je die ook moeten proberen te ontwijken. Heel veel anticiperen dus en geconcentreerd blijven rijden. Na een hele dag rijden ben je dan ook bekaf en ben je blij veilig in een hotel aangekomen te zijn.
Na twee dagen intensief rijden was ik halverwege Bombay en besloot een rustdag in te lassen in Mandu, waar vele Afghaanse ruïnes stonden. Aan de laatste 60 km naar Mandu begon ik om 16 uur maar de weg bleek, toen ik van de NH3 afdraaide, zo enorm slecht te zijn dat ik helemaal niets op schoot. Zo'n slechte verharde weg had ik nog niet gehad. Gelukig valt er met een motor relatief eenvoudig langs de kuilen te slalommen maar ik was wel blij dat ik nog (net) voor het donker in Mandu aan kwam.
De volgende dag de hele dag een beetje oude ruïnes bekeken die over het algemeen niet veel bijzonders waren maar een goed excuus vormden om een dagje niets te doen en lekker uit te rusten. Ook hier werd je afgezet en bij een ruïne moest ik Rs. 231 (= fl 12) betalen, wat ook dit absoluut niet waard was. Met de motor rustig langs de overige ruïnes gereden en het was er heerlijk rustig en leuk om een hele dag door te brengen. Mandu was dus leuk om een dagje te stoppen en bij te tanken maar om nu speciaal hiervoor daarheen te rijden vond ik overdreven.
De volgende ochtend op tijd Mandu verlaten voor de laatste etappe naar Bombay. Eerst weer over de weg vol gaten en kuilen terug naar de NH3 en vervolgens door naar Bombay. Het was een zondag vandaag maar daar viel op de weg helemaal niets van te merken het verkeer was net zo druk als op andere dagen. Na een overnachtig in Nasik reed ik dan de volgende dag rond het middaguur de buitenwijken van Bombay binnen. Maar ja, dan ben je nog niet in het centrum. Dat was niet moeilijk te vinden maar het kostte wel de nodige kilometers. Toen ik dan eindelijk wist waar ik op de kaart was zat het verkeer helemaal vast (niet prettig in de hitte in je motorpak!) vast en duurde het nog een tijdje voordat ik het hotel bereikt had. Het hotel beweerde een goede parkeerplaats voor de motor te hebben maar dat viel tegen en toen ik daarom weer vertrekken wilde kon ik de motor wel bij een nabij gelegen hotel parkeren waar 24 uur per dag een bewaker aanwezig was.
Grote drukte in Bombay |
Mijn tweede mogelijkheid bood Brugman, mij ex-werkgever mij. Ik had gehoord dat met in januari begon met een project in India. De klant in India schreef een uitnodiging waarin verzocht wordt om de monteurs een visum voor India te verstrekken en dus vroeg ik of men mij naam ook op deze lijst wilde zetten wat geen probleem was. In Lahore ontving ik uiteindelijk de fax met de uitnodiging van de klant. Doordat mijn visum voor Pakistan inmiddels reeds verlengt was en weer bijna af liep had ik geen tijd meer om naar de Indische ambassade in Islamabad terug te gaan. (Ik kon daar nu met de uitnodiging wel een nieuw visum aanvragen aangezien het nu om een business visum ging en ik een toerist visum had). Dus was ik India maar op mijn toeristen visum binnen gegaan en wilde dat in Bombay laten omzetten of verlengen.
Toen ik eindelijk op het visa extensie bureau kwam en hen het probleem voorlegde was het heel erg simpel. Ik was met een toeristenvisum het land binnen gekomen en mocht hierdoor helemaal niet in he land werken. Dus een verlenging van mijn visum was absoluut uit den boze. Sterker nog die uitnodiging had geen enkele waarde voor mijn toeristenvisum. Ja... als ik een businessvisum gehad had dan was verlenging geen probleem geweest.
En toen had ik een heel groot probleem. Mijn visum verliep op 9 januari as. en voor die tijd moest ik het land uit. Het probleem werd nog vele malen groter doordat Jeannette op 30 december in Goa aan zou komen om de volgende 3 weken samen rond te reizen. Pakistan in was niet mogelijk aangezien ik daar geen geldig visum meer voor had (en Jeannette ook niet) dus bleven Nepal en Sri Lanka over. Voor Nepal zou ik weer helemaal naar het noorden terug moeten rijden, een nieuw visum halen en zorgen dat we voor 20 januari weer in Goa terug waren als Jeannette weer vanuit Goa naar huis vertrok. Het trok mij helemaal niet om de weg van Agra naar Bombay 3x te moeten rijden en daarbij zou het heel krap worden. Ook was ik 'bang' dat als ik eenmaal in Nepal was ik niet meer weer helemaal naar het zuiden van India terug zou rijden.
Dus Sri Lanka dan, maar daar bleek geen veerboot meer naar toe te gaan ivm. de Tamils in het noorden en ook hier zou 3 weken een hele krappe planning worden. Bleef over om per vliegtuig van Bombay naar Colombo (samen!) te vliegen, daar een nieuw visum te halen en weer terug te vliegen. Alleen moest ik hierbij mijn motor bij de douane achter laten omdat ik het land niet zonder motor verlaten kon aangezien deze in mijn paspoort stond bijgestempeld (Waarom alle landen dat doen is me een raadsel aangezien ze toch de zekerheid van het Carnet hebben mocht ik mijn motor achter laten!). Kortom allemaal verschillende oplossingen die allen verre van ideaal waren maar ik moest wel kiezen.
Dit is het resultaat als je stopt bij een school in India |
Jeannette was zo slim geweest me ook een copy van haar visum te mailen maar wederom kon ik dus weer helemaal terug naar het Internetcafé om de afbeelding uit te printen. Maar dat was volgens hun geen probleem aangezien ze tot 19 uur geopend waren. Wel duidelijk laten weten dat ik deze gang van zaken niet 'leuk' (understatement) vond maar ik had niets te kiezen en moest wel weer gaan. Toen ik het tweede ticket dan uiteindelijk ook in de zak had was het reeds lang donker geworden.
In Bombay kwam ik de Zuid-Afrikaanse broers, Steve en Robert, op hun R1150GS'sen weer tegen. Zij reden dan wel sneller dan ik, maar ik was eerder in Bombay (en later vertrokken) maar zij waren om gereden via Jaipur. Aangezien Steve die dag jarig was werd ik uitgenodigd voor een gezellige avond en dat werd het dan ook wel. Wat dat betreft is Bombay absoluut geen slechte plek om een verjaardag te vieren.
De beide Zuid-Afrikanen wilden in hun stijl van Bombay naar Goa rijden: 600 km in 1 dag en dus al om 6 uur 's ochtends vertrekken. Ik kon nog niet weg aangezien ik eerst de gaskabel van de verdeler naar mijn rechter cilinder moest vervangen daar deze bleef hangen. Ik had, bewust, alleen de kabel naar de linker cilinder meegenomen aangezien deze identiek was maar iets langer zodat de vervanging slechts tijdelijk was totdat Jeannette de juiste kabel mee genomen had. Het werk was niet moeilijk, maar wel moest de tank en accu verwijderd worden wat de nodige tijd dus in beslag nam maar het klusje was sneller geklaard dan verwacht.
Bombay was niet de meest interessante stad om te bezichtigen. Behalve de Gateway of India en de boulevard langs het (onzwembaar) strand is er niet veel te bekijken. Wel veel grote gebouwen uit de engelse tijd en brede straten (die desondanks nog verstopt raken). Nee, het interessantst vond ik toch de mensen. Hoe die zich op straat leven en gedragen. Zo enorm anders dan in Nederland.
Maar door alle visa- en ticket perikelen was het inmiddel wel reeds vrijdag 22 december geworden en was het hoog tijd te vertrekken naar Goa wilde ik daar voor de Kerst nog aankomen. Maar met 2 dagen voor deze laatste etappe in 2000 uigetrokken moest dat wel lukken. Bombay uitkomen was een probleem doordat ik door de Lonely Planet op het verkeerde been gezet werd. Op hun kaart van Bombay stond met een pijl de weg naar Goa aan de rand van de kaart getekend maar toen ik op een haventerrein uit kwam bleek dit de 'weg' naar Goa per schip te zijn (geen veerboot) dus kon ik weer terug. Omdat ik met Jeannette weer terug Bombay in moest heb ik onderweg op de GPS routepunten vastgelegd die het me op de terugweg makkelijker moesten maken. En al vrij snel was ik toch Bombay uit en werd aangegeven dat het naar Goa nog 650 km was. De wegen waren enorm druk maar na Panvel werd het veel rustiger. Het vrachtverkeer verdween en dus bleef er bijna niets meer over. Later hoorde ik dat dit kwam omdat de overbeladen vrachtauto's moeite hebben met deze heuvelachtige weg en liever de meer landinwaartse route volgen om de heuvels te vermijden. Nou, ik was het met hun beslissing meer dan eens en koos zelf voor de weg dwars door de heuvels en genoot volop. Het asfalt was perfect en de omgeving enorm mooi. Zo enorm genoten onderweg! Een hele openbaring voor mij dat het ook in India nog mogelijk kon zijn om al rijdende vanaf de motor te kunnen genieten. Dat was voorheen wel anders geweest waar je alle aandacht bij het verkeer nodig had. Halverwege overnacht in een heel basic hotelletje waar het wel enorm gezellig was. De volgende dag de laatste etappe naar Goa, de laatste etappe van het jaar. Ik had daar lang naar uit gekeken en hoopte in Goa een beetje tot rust te kunnen komen. Hoe dichter ik Goa naderde, hoe mooier de omgeving werd en vooral langs de kust was het enorm mooi.
Met Gion op de veerboot in Goa |
Ondanks het feit dat ik van vele motorrijders in Pakistan gehoord had dat ze met Kerst in Goa zouden zijn heb ik er weinigen gezien. Gion had alleen een engelsman in Baga ontmoet en twee Nederlanders, Erik & Esther, op oude BMW's, die ik graag wilde ontmoeten. Ik ben verschillende keren langs hun hotel geweest maar helaas waren ze er nooit maar hun motoren heb ik wel gezien. Samen met Gion Calangute en Baga te voet verkend.
Eerste Kerstdag eerst naar de kerk geweest waar de Kerstmis net begonnen was. Heel mooi om te zien hoe iedereen op zijn mooist in de kerk zat en gelijk moest ik terugdenken aan hoe we in Colombia eens een Kerstmis op stelten gezet hadden alleen doordat alle kinderen enorm begonnen te schreeuwen toen ze ons, blanken, achter in de kerk ontdekten. Hier was dat wel heel anders en vormden blanken op deze dagen wellicht de meerderheid. In ieder geval niets om voor te gaan schreeuwen gelukkig. Voor de rest heel rustig aan gedaan en een lekkere relaxdag genomen, en lekker gegeten. Zo brengt met in Nederland toch ook de Kerst door? Het werd allemaal nog echter gemaakt doordat 's avonds de spanning langere tijd uit viel (gebeurd bijna dagelijks) en dus de kaarsen te voorschijn kwamen.
Tweede Kerstdag begonnen met een ontbijt in de "German bakery". Dit heeft weinig met een duitse bakkerij te maken maar lekker eten kon je er wel en dat was het aller belangrijkste! De kortste weg hierheen vanuit ons hotel was binnendoor. Dwars door een gebied zonder wegen met alleen zandpaden en de mensen leefden gewoon in bladerhutjes zonder enige voorziening. En dat gewoon in dezelfde plaats waar alle luxe toeristenhotels gebouwd zijn! Oke, vanaf de weg zie je er niets van (en dus zien de meeste toeristen het helemaal nooit) maar achter de huizen langs de wegen bestaat een heel ander Calangute.
's Middags wat met de motor door de omgeving rond gereden. Dat is een levensgevaarlijk bedoening. Niet vanwege al het indische verkeer, want daar was ik zolangzamerhand wel aan gewend geraakt. Nee, het gevaarlijkst waren die toeristen op hun gehuurde Enfields en scooters! Vaak had men helemaal geen ervaring in het rijden op die tweewielers dus hun voertuigbeheersing liet nogal te wensen over wat vooral te zien was al er zich 'onverwachte' situaties voor deden wat met de Indiërs nog al eens gebeurde. Wat er dan gebeurde was niet te voorspellen en daardoor zo gevaarlijk. Langs de kust naar Baga, Anjuna en Vagator geweest en bij Siolem met de veerboot over de rivier. Gelukkig dat ik met de motor was aangezien er per veerboot slechts 4 auto's mee konden en de rest met brommers en motoren opgevuld werd. Ons doel was Old Rileys waar de beide Zuid-Afrikanen volgens hun mail hun kamp hadden opgeslagen. Dat was vrij snel gevonden en ze hadden inderdaad een heerlijk plekje aan het strand. Verlaten, ver weg van de bewoonde wereld. Een tijd lang gekletst maar toen de zon begon te zakken zijn we vertrokken aangezien we voor het donker terug wilden zijn.
Dat waren er blijkbaar meer van plan want de rij met minibusjes voor de veerboot was enorm. Maar die rij gold niet voor tweewielers zodat we direct met de volgende boot mee over konden tot grote ergenis van een dronken engelsman die al een uur te wachten stond totdat hij met zijn (gehuurde) minibus over kon.
Idillische palmstranden in Goa |
Wel ondekte ik dat mijn in Lahore nieuw omgelegde achterband al weer lek was en dat moest dus gerepareerd worden. Ik had vooraf reeds gevraagd of men ook met tubeless banden uit de voeten kon en dat was geen probleem. Toen ik er met de motor kwam was de demontage van mijn achterwiel een groot probleem. Voor hen misschien maar niet voor mij en ik had het wiel er zo uit. De lucht uit de banden laten lopen en toen konden hun aan de slag. De oorzaak werd al snel gevonden en snel met een nijptang verwijderd. Om de band van de velg af te halen moest men met een hamer en soort botte beitel aan de slag en dat zag ik niet zo zitten. Dus werd er gewoon niets gedaan. Men moest wel de beitel gebruiken. Mijn band weer monteren en wegrijden werkte ook niet meer aangezien de spijker reeds verwijderd was. Dus zelf maar aan de slag maar dat lukte ook niet echt zodat ik uiteindelijk met leede ogen moest aanschouwen hoe er op mijn band geslagen werd. De band ging er nu wel af en toen deed men de schokkende ontdekking dat er geen binnenband in zat. Ja, dat had ik toch gezegd! Alleen had men nu een probleem aangezien men de plek waar de spijker uit gehaald was niet gemarkeerd had wist men nu niet waar het lek zat. De band was door het slechte Indische wegdek aardig beschadigd en begon men in alle beschadigingen te pulken om te zien of dit het gat was. Geen goed idee vond ik en vertelde dat ze de band er maar weer omheen moesten leggen en oppompen om te zien waar het lek zat. Dat vond men niet leuk maar was de enige mogelijkheid. Ook ik was er niet blij mee omdat, toen ze het lek eenmaal gemarkeerd hadden, ze weer met de hamer aan de slag moesten om de band van de velg te krijgen. Een stuk rubber in het gat smelten zoals in Pakistan konden ze hier niet doen maar in plaats daarvan werd er een enorme plakker in de band geplakt. Ik had er niet veel vertrouwen in maar het was het enige dat men had en de plakker was veel groter en steviger dan de plakker die men in Skardu (Pakistan) in de band geplakt hadden. Het was een plakker voor een vrachtwagen en ik moet zeggen dat de plakker zich tot op heden lekvrij gehouden heeft.
Zaterdag 30 december moest ik heel vroeg mijn bed uit en was noodzakelijk om de wekker te zetten, de eerste maal op deze reis! Om 6 uur het centrum van Calangute in gelopen en een taxi (minibus) naar de luchthaven genomen om Jeannette af te halen. Daar aangekomen blijkt haar vlucht 2 uur vertraging te hebben. Gelukkig had ik enkele sandwiches, mijn waterfles en een goed boek meegenomen zodat het geen probleem was om de tijd bij de ontvangsthal door te brengen. Mijn taxichauffeur had zelf aangeboden om te wachten en me ook weer terug te rijden. Toen we elkaar dan eindelijk zagen hebben we elkaar kort maar hartelijk begroet en vervolgens met de taxi naar Calangute terug gereden. Jeannette was nog nooit in India geweest dus was het voor mij heel leuk om te zien hoe zij genoot van allerlei dingen die ik inmiddels al gewoon was gaan vinden. Aangezien bij de vlucht ook een hotel voor een week meegeboekt was zijn we naar dat hotel gereden en hebben later mijn spullen uit mijn hotel (alsmede de motor!) opgehaald. Het hotel was een echt hotel waar de 'package-toeristen' verbleven maar de kamers waren goed en de motor kon voor de deur geparkeerd worden. 's Middags een kort tochtje met de motor door de omgeving gemaakt maar door de lange dag voor ons beiden hebben we het maar niet te laat gemaakt.
Jeannette doet de was in een gala-jurk |
Na een rustige ochtend in Calangute zijn we 's middags naar de Zuid-Afrikaanse broers geweest, maar die waren niet in een goede doen. Robert was desperaat op zoek naar een ander onderkomen en wilde een (strand)huis huren voor enkele weken maar kreeg de juiste mensen maar niet te pakken terwijl Steve woedend was omdat de hond van een indische familie hun geadopteerde kat te pakken had genomen en hij net te horen had gekregen dat de kat bij de dierenarts was overleden. Dus maar terug gereden naar Calangute en Gion opgezocht en afgesproken samen te gaan eten.
Net toen we de deur uit wilden om te gaan eten begon het weer te regenen. We keken elkaar aan en besloten toch te gaan. Jeannette in haar speciaal voor deze dag meegenomen galajurk liep daar heerlijk door de plassen te banjeren. Flink doorgelopen naar de tempel wat we als onmoetingspunt afgesproken hadden en we waren net op tijd voordat het echt hard begon te regenen. 20 Minuten gewacht maar toen de regen minder werd was Gion er nog steeds niet. Hij kwam enkele minuten later en had de bui rustig in het hotel afgewacht. Gegeten in een Tibetaans restaurant waar aan de overkant van de straat een luide house-party aan de gang was. Ook kon je er eten al leek ons de combinatie: dineren met house-muziek nu niet de meest ideale combinatie. Maar wellicht dat dat voor anderen anders was.
Oudjaar stond toch helemaal in het teken van de Techno en House-muziek. Overal hadden restaurants en bars grote boxen geplaatst en zelfs waren er speciale podia gebouwd. Waarom is mij een raadsel gebleven.
Na het eten de taxi genomen naar Tito's disco, een plek waar het enorm druk was en de taxi al snel muurvast zat waarna we verder zijn gaan lopen. Ook hier weer veel en vooral harde muziek en zelfs toen we helemaal naar het strand waren doorgelopen hadden de strandbarretjes hun luide muziek aan. Behalve de muzikale herrie een goede plek om de jaarwisseling door te brengen en zittende op enkele strandstoelen hebben we aan de kust de door Jeannette meegebrachte fles champagne, toastjes en Goudse kaas gedronken en gegeten toen het eenmaal middernacht geweest was, wat vooral voor Gion en mij een enorme tractatie was na zoveel maanden van huis te zijn.
De hoeveelheid vuurwerk die op het strand werd afgestoken viel enorm mee maar her en der zag je in de lucht wel het nodige vuurwerk exploderen.
Toen het vuurwerk voorbij was en het eten en drinken op, zijn we naar het hotel terug gelopen wat voor Jeannette eigenlijk te ver was aangezien ze flinke blaren op de voeten aan het kweken was. Maar gewoon door blijven lopen en vooral niets zeggen! Ja, pas de volgende dag vertelde ze het me maar toen had ze al enorme blaren. Die doorgeprikt en de rest van de tijd heeft ze alleen maar haar bergschoenen gedragen die perfect liepen. Galajurk aan of niet!
Een gat in de dag geslapen en besloten om vandaag dus echt helemaal niets te gaan doen. Nou ja, ik ben begonnen met uit te zoeken welke dingen ik mee naar Bombay (en Sri Lanka) wilde nemen en wat er hier zolang in het hotel achter gelaten kon worden. Van alle door Jeannette meegenomen motordelen was niets van direct belang en bleef dus achter. Ook de tent ed. werd niet meegenomen. Intussen gaf Jeannette mijn motor een sopbeurt om het ergste vuil weg te wassen, iets wat ik de hele reis nog niet gedaan had. Gaan wezen lunchen aan de straat en op het terras kregen we al snel gezelschap van een koe die nieuwsgierig was of er ook nog iets voor hem tussen zat. De hem toegeworpen chips konden hem echter niet bekoren.
Het avondeten in het restaurant aan de overzijde van de straat was lekker en gezellig alleen bleek men met rekening scheef in de menukaart gekeken te hebben waardoor de rekening (uiteraard) hoger uit viel. Maar na hierover een opmerking gemaakt en het probleem was snel opgelost.
Aangezien we woensdag 3 januari wilden (of eigenlijk moesten) vertrekken naar Bombay, was het dinsdag de laatste mogelijkheid om wat van de omgeving in Goa te zien zodat we besloten naar de noordpunt van Goa te rijden waar in Terekhof een klein kerkje binnen een fort zou staan. Langs de kust naar Siolem gereden en met de veerboot de rivier over. Verder langs de kust en direct viel op dat er hier al veel minder toeristen waren. Vlak voor Terekhof moesten we met een tweede veerboot. Waren in Siolem 3 veerboten die continu heen en weer voeren, hier was het 1 veerboot die af en toe heen en weer voer. Super relaxt dus hier. Eerst maar lekker wat gedronken aangezien de boot aan de overzijde was. We konden het fort met de kerk aan de overzijde reeds zien liggen op een heuvel omringt door groen. Toen de boot kwam zijn we er op gereden en zelfs toen de veerboot vol was (maximaal 4 auto's) voer hij nog niet, waarschijnlijk omdat het nog geen tijd was.
Samen in Goa |
Aangezien het onze laatste avond in Calangute was besloten we Gion 's avonds uit te nodigen en hebben weer lekker in hetzelfde restaurant gegeten als de dag ervoor en dit keer geen problemen met de rekening gehad (Gelukkig niet want ik was enorm moe).
Woensdag 3 januari vertrokken we dan richting Bombay. Eerst alles gepakt wat toch weer even wennen is. De afgelopen maanden heeft toch alles een eigen plekje gekregen en dat moet nu deels aangepast worden. Gelukkig hoefde niet alles mee dus gaf dat geen echte problemen. De rest kon zonder probleem zo lang in het hotel achter gelaten worden.
De rit verliep (voor mij: wederom) langs de NH17, die door de heuvels heen slingerde noordwaarts naar Bombay. Een schitterende weg en we genoten dan ook volop onderweg. Ik zag nu ook meer aangezien Jeannette mij steeds aanstootte en dan ergens naar wees. Leuk als je zo samen van dezelfde dingen kunt genieten. Ja, het samen onderweg zijn heeft zeker wel zijn voordelen. In de middag werd het aanstoten er niet minder op, eigenlijk werd het steeds meer. Niet omdat ze zoveel fraais onderweg zag maar Jeannette viel steeds in slaap weg totdat haar helm met een knal tegen de mijne kwam en ze weer (even) wakker bleef. Het plan om vandaag meer dan de halve afstand af te leggen liet ik dus maar snel varen en snel een hotelletje zoeken voordat ik haar kwijt raakte (het idee om haar met een spanband aan de motor te bevestigen heb ik toch maar laten varen). In Sangameshwar (toch nog bijna halverwege) hebben we een heel mooi hotelletje in de heuvels gevonden en hadden zelfs een eigen balkon. Het avondeten had nogal wat voeten in de aarde. Van de uitgebreide menukaart bleek nagenoeg niets leverbaar. Dus maar de keus aan hen gelaten en het werd een nasi met ei en een nasi met kip. Smaakte goed. Alcohol was ook geen probleem maar moest wel van een nabij gelegen hotel komen aangezien het hotel nog geen vergunning voor alcohol had. Maar ook dat ging niet door dus het uiteindelijk met water en thee moesten doen. Uiteraard vroeg naar bed voor een lange nacht zodat morgen niet dezelfde knikkerbol-verschijnselen optraden.
Niet alleen het zand werd in de bouwput gedumpt |
In Chiplun getankt en toen we bijna weg wilden rijden riepen er ineens vele Indiërs gelijktijdig: Ho,ho,ho! Wij keken snel en zagen nog net de aanhanger vol met zand achter een tractor een bouwput in verdwijnen. Gewoon te ver achteruit gereden. Mooiste is dan dat werkelijk niemand daar dan een probleem van maakt en begint te schelden oid.. Gewoon nuchter nadenken: Het zand moest toch in de bouwput dus laten we dan eerst maar eens van de aanhanger af scheppen. Daarvoor eerst even stenen onder de wielen van de aanhanger stapelen zodat die ook weer 'vaste' bodem voelen. Hoe het verder gelopen is weten we niet aangezien we verder reden.
De nachtrust had vooral Jeannette goed gedaan en het knikkerbollen was nu voorbij. In plaats daarvan zag ze veel meer van de omgeving en genoot met volle teugen. Onderweg nog aangehouden door een echtpaar uit Israel die hun huwelijksreis vierden op een Enfield en een klapband hadden gehad. Dit keer zonder lichamelijk letsel maar enkele dagen geleden waren ze, ook met een klapband, er met de motor onderuit gegaan en droegen daarvan de pleisters nog. Ik kon ze niet helpen aangezien ik niet het passende gereedschap bij me had, maar een passerende tuk-tuk bracht uitkomst en daarmee kon er in het nabij gelegen dorp een reparateur gehaald worden. Ze waren uitgerekend gestopt bij een school die uitgerekend op dat moment speelkwartier hadden en die beide motoren met toeristen natuurlijk razend interessant vonden. Toen de fotocamera's te voorschijn gehaald werden werden ze helemaal enthousiast en begonnen te joelen en te doen en kwamen steeds dichter bij de straat totdat de leraar (met een rare muts op ala een slagersknecht) er een eind aan maakte en ze terug naar het schoolplein dirigeerde.
De 'driewieler' midden op de snelweg |
Dankzij het feit dat ik de route eerder gereden had maar vooral door de routepunten opgeslagen in de GPS reden we zoder problemen naar het hotel. Waar men nog net 1 kamer vrij had. De vermoeiende dag werd afgesloten met een diner in een nabij gelegen (toeristen)restaurant en vervolgens snel gaan slapen.
Vrijdag 5 januari moest de motor naar de douane op de luchthaven gebracht worden. Dus op tijd opgestaan en alle benodigde spullen van de motor gehaald en een globale inventarislijst van de beide koffers gemaakt voor het geval we de sleutels van de koffers moesten achterlaten, iets wat ik eigenlijk niet van plan was. Samen naar de internationale luchthaven gereden en in het douanekantoor het probleem voorgelegd: We wilden 2 weken naar Sri Lanka (zie tickets) en hadden een probleem aangezien de motor in mijn paspoort stond bijgestempeld. Eigenlijk was het pauze (13 uur) maar toch ons verhaal aangehoord. Eerst moest ik het verhaal maar op papier zetten (in 2-voud) en dan om 14.15 uur, na de pauze, terug komen. Zo gezegd zo gedaan. Mijn aanvraag en probleem was duidelijk. Dit probleem had men nog nooit eerder gehad dus er waren geen regels voor. Men had slechts een heel kleine opslagruimte maar een motorfiets moest er in kunnen. We konden aan zijn bureau blijven wachten terwijl hij elders druk in de weer was en we kregen zelfs thee aangeboden (ik lekker weer alle thee opgedronken). We moesten lang wachten maar kregen toen een papier dat ik de motor in India had achter gelaten en voor een 2-weekse vakantie naar Sri Lanka heen mocht zonder motor. Mijn motor werd niet uit mijn paspoort gestempeld en ook mijn Carnet bleef gewoon doorlopen. Officieel hoefde mijn motor dus helemaal niet bij de douane gestald te worden (Carnet was nog gewoon geldig!) maar ala. Ik moest eerst nog wel wat plastic ergens kopen waarmee ik de motor mee zou kunnen inpakken.
De motor ingepakt in het dames kleedruimte |
Vervolgens bleken we nog niet klaar te zijn! Nee, er moest nu een bewijs opgemaakt worden wat ik in de stalling achter gelaten had. Dat gaf gelijk al problemen aangezien er op het formulier bij de personalia ingevuld moest worden met welke vlucht ik India binnengekomen was. Overland via Pakistan. Kan wel wezen maar op dit document staat "vluchtnummer:" en daar moet wat ingevuld worden! Na lang bakkelijen en de chef geconsulteerd te hebben werd er Overland vanuit Pakistan ingevuld. Vervolgens alle motorgegevens ingevuld, frame- en chassisnummer incluis. Alles was klaar, alleen nog een handtekening van de hoogste chef. Helaas was die net elders aan het eten en moesten we ruim een uur wachten totdat meneer zijn diner verorberd had. Inmiddels wist echt iedereen wat ik kwam doen, waarom die motor gestald was en ook dat die daadwerkelijk gestald was aangezien hij onder grote publieke (of beter gezegd: officiële) belangstelling de motor ingepakt was, maar toch was er helemaal niemand die de handtekening mocht zetten dat de motor er ook daadwerkelijk stond. Deze hoogste chef bleek een vrouw te zijn en toen zij terug kwam kon ik binnen 5 minuten het gebouw verlaten; alles was in orde. Dat het inmiddels 21 uur geworden was interesseerde mij minder, ik hoefde nu morgen niet terug te komen. Jeannette had meer fustraties over het lange wachten gedurende de gehele dag dan ik, ondanks de talrijke gesprekken die ze met vele officials heeft kunnen voeren.
Ik had geen sleutels oid. achter moeten laten en ik had al een hele bos met nepsleutels gemaakt die ik rustig bij de douane achter had kunnen laten zonder dat er iets paste compleet met afstandbediening van het alarm (zonder speciale batterij), maar aangezien niemand naar de sleutels gevraagd had had ik ze beiden nog op zak. Tijdens het douchen de kamer op slot gedaan met een eigen hangslot en de sleutels meegenomen. Terug gekomen bleek ik dus de fake-sleutelbos gepakt te hebben en had dus en groot probleem. Rond middernacht sta je beiden nagenoeg bloot op de gang en het hotel heeft uiteraard ook geen reservesleutel. Gelukkig bleek boven de deur een bovenlicht te zijn dat niet afgesloten was en terwijl ik een koelkast voor de deur schoof en via die koelkast door het bovenlicht kroop lag Jeannette te gieren van het lachen over de gang te rollen. Eenmaal binnen de juiste sleutelbos door het bovenlicht aan Jeannette gegeven die daarmee de deur kon openen waarna alleen de koelkast nog op zijn orginele plek terug geschoven moest worden.
Zaterdag was een geplande uitloop dag voor de douane maar dat was dus nu een vrije dag geworden. Niet veel bijzonders gedaan behalve een beetje rondslenteren door Bombay en ons voorbereid op de vlucht van Colombo morgenochtend. De spullen die we achter lieten bij de receptie in opslag gegeven en een taxi voor morgenvroeg geregeld.
Zondag ging om 4 uur reeds de wekker en alleen gewapend met 3 kleine rugzakjes vertrokken we om 4.30 uur naar de luchthaven voor de vlucht naar Madras. We waren veel te vroeg zodat ik eindelijk tijd had om aan de door Jeannette meegenomen nederlandse krant te beginnen. Aangezien het een binnenlandse vlucht betrof was er geen paspoortcontrole en de vlucht verliep zonder problemen. In Madras naar de internationale terminal gelopen, ingecheckt en toen de paspoortcontrole. Ik hield de papieren in de zak, eens kijken wat er gebeuren zou... Ramt die kerel er zo maar een exit-stempel in en klaar is kees! Het interesseert hem helemaal niet dat er een motor bij in staat! Heb ik daarvoor zoveel moeite gedaan om mijn motor bij de douane gestald te krijgen!!! Maar ik kon er natuurlijk niet op gokken dat het zo eenvoudig verlopen zou. In ieder geval ik was in ieder geval India uit zonder de motor.
De vlucht naar Colombo was nog korter dan de vlucht naar Madras. In Colombo een riksja gecharterd die ons naar een hotel in Colombo gebracht heeft. Niet al te ver van de Indische ambassade. Een beetje langs de kust (met spoorlijn) gelopen en stevig gebunkerd in een chinees restaurant dat een heerlijk buffet aanbood.
Maandag 8 januari op tijd opgestaan en op naar de Indische ambassade. Ik had altijd nog 2 opties: Een toeristenvisum aanvragen in mijn ongebruikt tweede paspoort of een zakenvisum aanvragen in mijn eerste paspoort met gebruik makend van de uitnodiging. Aangezien het qua kosten en verwerkingstijd helemaal niets bleek uit te maken besloot ik een zakenvisum aan te vragen. Toen ik eindelijk aan de beurt was werd ik geweigerd: Zakenvisa moesten beneden aangevraagd worden. Ruim een uur wachten voor niets! Gelukkig was de rij voor zakenvisa veel korter en verliep veel sneller. Wel boven nog even Rs. 240 (= fl 8) betalen voor fax-kosten maar dat was ik reeds gewend en was zo betaald. Het visum kostte Rs. 3190 (= fl 106) voor een 6 maand multiple entry visum. Je kon hier ook een visum voor 1 jaar aanvragen (globaal zo'n fl 170) maar dat had ik niet nodig. De verwerkingstijd bedroeg 5 werkdagen. Als je dat op de voordeligste manier telt was as. vrijdag de 5e werkdag en kon het visum dan af gehaald worden. Zou heel erg mooi zijn aangezien dit 3 dagen voordeel op zou leveren. De terugvlucht stond voor woensdag 17 januari gepland maar dat was te laat om weer op tijd in Goa terug te zijn en werd dus verschoven naar 16 januari, aangezien ik op 15 januari in ieder geval mijn visum kon afhalen. Tijdens de lunch werden de plannen voor de komende week gesmeed en we zouden vrijdag in ieder geval het visum proberen te krijgen om dan zondag terug te vliegen.
Een impossante olifant verorbert een impossante hoeveelheid voedsel |
In Sri Lanka ligt het openbare leven helemaal stil elke keer als het 'volle maan'-dag is. Dat was dinsdag dus het geval. Indian Airlines was nog tot 13 uur geopend dus konden we mooi ons ticket laten wijzigen. Door een verlaten stad naar het anders zo drukke zakencentrum gelopen. Het was er nu ook druk maar alleen met militairen en blokkades. De gezelligheid was hier dan ook niet aanwezig. Tien minuten voor sluitingstijd kwamen we bij het kantoor aan en eerst wilde de bewaker ons er niet in laten maar toen konden onze vluchten gewijzigd worden. Jeannette kreeg direct een sticker. Ik niet aangezien ik geen geldig visum voor India meer had. Op mijn vraag hoe ik dan mijn ticket (met vlucht voor 17-01) had kunnen krijgen moest ook hij het antwoord schuldig blijven. Ik moest langs komen zodra ik mijn nieuw visum had. Het Dutch museum was ook gesloten dus slenterden we een beetje door de stad en belandden uiteindelijk in een park waar vele mensen hun vrije dag doorbrachten. Toen het dreigde te gaan regenen zijn we naar het hotel terug gelopen en even later begon het inderdaad flink te regenen.
Colombo hadden we nu wel gezien dus besloten we de volgende dag naar Negombo te reizen wat wederom per riksja gebeurde aangezien ons dat goed bevallen was. In Negombo was ik ooit al eens voor Brugman een weekje geweest dus kende het daar enigszins. We kwamen terecht in Hellmich village dat uit drie luxe bungalows bestond. Voor USD 23 per nacht niet goedkoop maar wel lekker! Doordat we tot dinsdag wilden blijven zakte de prijs naar USD 20. Langs het strand gelopen en de zoveelste mooie zonsondergang gezien. Jeannette was op zoek naar schelpen en dat zag een lokale visser die enige schelpen naar ons toe wierp. Zijn naam was Silvester en als we morgenochtend hier weer zouden komen had hij voor een fles bier een mooie schelp voor ons. Goede deal! De volgende ochtend waren we er weer met een fles bier en Silvester nodigde ons in zijn huis uit waar we thee dronken en kregen we foto's van zijn familie te zien. Een schelp bleek hij helaas niet te hebben en toen hij een onsamenhangend verhaal begon te houden over vissers, religie, dat morgen zijn dag des oordeels was en dat hij veel geld van de regering zou krijgen werd het tijd voor ons op te stappen. Later werd ons dit verhaal iets duidelijker toen een Nederlander die er een restaurant bestierde ons vertelde dat de laatste maanden de inflatie de pan uit geschoten was en de vissers met stakingen dreigden als de regering niet met meer geld over de brug kwam. Zo Silvester dat bedoeld hebben?
Aan het eind van de middag een brommertje gehuurd voor 2 dagen, een Honda 250cc waarmee we morgen eerst naar de ambassade in Colombo konden terug gaan.
's Avonds gegeten in een restaurant met een warrige ober die ons na de soep kwam vragen welk desert we wilden. "Nou, we hadden eerst nog een Schnitzel besteld". "Oh ja, bij wie dan?". "Bij u!" en dus duurde het nog ruim een half uur voordat de Schnitzels geserveerd werden. En wij bleken niet de enigen te zijn die lang op het eten moesten wachten. Hier niet weer terugkomen dus.
De volgende dag vroeg (relatief gezien dan!) op pad naar de Indiasche ambassade. Maar eerst nog even tanken aangezien de brommer met een nagenoeg lege tank uitgeleverd werd. Bij de ambassade begon het lange wachten maar het was de moeite waard. Mijn aanvraag lag klaar en na betaling en achterlating van mijn paspoort kon ik het paspoort met visum om 16.30 uur ophalen. Nu we dan eindelijk zekerheid hadden wanneer ik het visum zou hebben (de enige reden dat we naar Sri Lanka gekomen waren) konden we tijdens een lunch een planning maken voor de resterende tijd in Sri Lanka en India. besloten werd om te proberen om zondag as. terug te vliegen zodat we het rustiger aan konden doen in India. Het resterende wachten werd besteed met een bezoek aan Mt. Lavinia, een kleine badplaats ten zuiden van Colombo. De weg echter was druk, heel druk en absoluut niet relaxt rijden. Eenmaal in Mt. Lavinia aangekomen bleek er niets van een badplaats. Het was er net zo druk als in Colombo en ook was de zee nergens te zien. Omkeren dus en terug naar de ambassade, dan waren we daar mooi op tijd. Na 2 maal lang wachten in de wachtruimte beneden kende men Jeannette nu goed en mocht ze met me mee lopen naar boven waar om klokslag half 5 de paspoorten uitgereikt werden.
Het strand van Colombo |
Ik had toch een onzeker gevoel hoe snel men Jeannette's ticket gisteren gewijzigd had zodat ik Indian Airlines even belde om te checken. Inderdaad bleek men mijn vlucht wel en Jeannette's vlucht niet gewijzigd te hebben. Haar vlucht wijzigen ging wel alleen was nu de vlucht vol en kwam ze op de wachtlijst. Ik was flink pissig en heb dat ook laten blijken. Helaas kon men niet meer voor mij doen. Ik wilde er vandaag ook niets meer mee van doen hebben. Morgen maar extra vroeg op de luchthaven zijn zodat je tijd hebt om je stem te verheffen. Ook Jeannette was er niet blij mee en zag ons al op verschillende data terug vliegen wat ik in geen geval toe zou staan.
Vandaag stond er echter een motorrit op het programma en ik probeerde me te herinneren hoe de weg naar mijn toenmalige klant, Kuruwita, was. Al rijdende was ik er al lang van overtuigd dat ik me reeds verreden had toen we langs het bedrijf reden. De enige die ik daar kende, Barry, was reeds vertrokken (had ik onmtoet in Lahore) zodat ik verder gereden ben. De omgeving was echter schitterend en het maakte niet eens uit waar je heen reed. Zo'n enorm mooi eiland om over rond te rijden. Jammer dat men die politieke onrusten hebben die het gevaarlijk maken op delen van het eiland en ook de reden was dat de enige veerboot uit de vaart genomen was. Beiden hebben we volop van deze schitterende tocht genoten en voor zonsondergang weer terug in Negombo om snel de brommer weer af te geven.
Onze (hopelijk) laatste dag op Sri Lanka rustig begonnen en met een goed ontbijt. Onze spullen gepakt en betaald USD 80. We vertrekken en buiten de poort ontdek ik dat ik mijn pen heb laten liggen, haal die op en dan komt men bij me: "Ja sorry, maar we zijn vergeten nog 10% belasting te berekenen". Dan ben je bij mij aaan het verkeerde adres. Ik heb mijn pen gepakt en ben vertrokken. Jammer, voor de rest hebben we er een perfect verblijf gehad.
Weer met een riksja naar de luchthaven waar gelijk al bleek dat onze vlucht een half uur vertraging had waardoor wij nog meer tijd hadden de vluchten te regelen. En inderdaad was het een puinhoop. Ik vloog vandaag terug en Jeannette op dinsdag (was bekend) maar daarbij bleek onze beider vlucht van Madras naar Bombay nog op woensdag te staan. We hebben duidelijk gemaakt dat we niet van die puinhoop gediend waren en toen was het probleem snel opgelost en konden we beiden vandaag naar Bombay terug vliegen. Inmiddels was de vlucht vertraagd tot 5 kwartier. Maar we werden naar het restaurant geroepen waar we op vertoon van de boardingcard een gratis maaltijd aangeboden kregen. Toch service. De vertraging liep op naar 6 kwartier maar toen vertrokken we dan ook eindelijk. De vlucht verliep soepel maar men liep niet in zodat we een hele korte overstap hadden voor onze vlucht naar Bombay. Gelukkig hadden we alleen handbagage. Na de landing draaide de piloot van de landingsbaan af, stopte toen en riep om dat we een probleem met het stuurwiel hadden en moesten wachten totdat we naar de gate gesleept werden. Exit aansluiting dus! Bij het verlaten van het vliegtuig schoot ik een stewardess aan die aan gaf dat de aansluiting geen probleem was aangezien ditzelfde vliegtuig naar Bombay zou doorvliegen. Dus rustig mijn nieuw visum bij de immigratie ingewijd en ingecheckt voor de vlucht naar Bombay. De vertraging die de vlucht al had werd door het probleem met het stuurwiel nog groter en uiteindelijk kwam om 20.45 uur het bericht dat de vlucht gecanceld was. 80 passagiers konden mee met de Air Indian (is niet Indian Airlines) vlucht van 21.50 naar Bombay en de rest ging rond middernacht met een extra vliegtuig. Duidelijk dat iedereen met de eerste vlucht mee wilde. Dus een enorme rush op de incheckbalies van Indian Airlines aangezien zij iedereen zijn vluchtcoupon weer terug moest geven. De chaos kun je je voorstellen: Voor de balie een enorme rij mensen die allemaal proberen bij de eerste 80 te komen en achter de balie liggen er 300 vluchtcoupons op tafel en moet bij elk ticket de juiste coupon gezocht worden! Ik heb Jeannette met de bagage maar snel van de chaos weggestuurd en warempel, het lukte ons om bij de eerste 80 te komen. Toen we onze coupons hadden snel naar de internationale terminal (voor een binnenlandse vlucht!?) en bij Air India ingecheckt. Dat ook deze vlucht een half uur vertraging had maalde niemand meer om. Pas na middernacht waren we in Bombay en zijn met een taxi naar een hotel vlak bij de luchthaven gegaan. Met Rs. 1400 was de kamer zwaar overprijst maar men wist ook wel dat er midden in de nacht niet snel wat anders te vinden was. Ook bespaarde het ons tijd en geld voor de rit naar downtown Bombay. Dus toch maar genomen. De kamer bleek vol met muskieten te zitten zodat uiteindelijk Jeannette in mijn slaaphoes sliep en ik volledig aangekleed op bed lag en verder prima geslapen hebben.
De volgende ochtend terug naar de luchthaven om de motor op te halen. Het hotel had een gratis airport shuttle dus dat viel al weer mee. Volgens het bordje ging het douane kantoor om 9.30 uur open. Dat was ook zo maar behalve de portier kwam de rest van het personeel een uur later. Snel was mijn file boven water en toen begon het doorschuifspel. Elke keer werd mijn file doorgegeven aan iemand lager op de ladder en elke keer moest uitgebreid uitgelegd worden wat de bedoeling was en waarom of werd de file geopend en werd alles nagelezen. Het stelde allemaal niets voor: Ik kwam mijn motor ophalen en hoefde alleen stallingkosten (Rs. 30 = fl. 1.50) te betalen. Toch lukte het de bureaucratie nog om ons daar 3 uur!!! mee bezig te houden. Konden we de hal door een achterdeur binnen rijden, naar buiten moest door de officiële aankomsthal. Ik mocht wel door het groene kanaal en ook hoefde de motor niet door de rontgenscanner!
Onder grote belangstelling van alle afhalers (die toch niets beters hadden te doen) konden we op de motor stappen en weg rijden naar downtown Bombay om onze resterende spullen op te halen. Besloten om deze dag maar niet te vertrekken uit Bombay en dit naar morgenochtend uit te stellen.
Ik had nu weer een nieuw visum voor India en de motor weer terug. Kortom mijn reis kon vervolgd worden! Dat hebben we gevierd met een uitgebreide lunch. Uitgebreid, omdat het ook pas onze eerste maaltijd van de dag was.
Zo kun je een vrachtwagen ook parkeren |
De volgende ochtend snel de gordijnen geopend en genoten van een schitterende zonsopkomst van achter de heuvels. Ook het onbijt wist men zich nog te herinneren en voor vertrek werden we meegenomen om een hot-spring vlak naast het hotel te bezoeken. Het water was er inderdaad bloedheet en zo ook wij die in onze motorkleding rond liepen. Vele stukken van vandaag zag Jeannette voor de eerste keer aangezien ze op de weg naar Bombay had zitten knikkebollen. In de loop van de middag kwamen we in Goa aan en lekker langs de kust gereden en in Calangute een klein hotel vlak aan het strand genomen. 's Avonds wilde we onze spullen die we achter gelaten hadden ophalen maar men wist niet waar die gebleven waren. Morgenochtend weer terug komen.
De planning was krap maar we hadden het gehaald. We hadden zelfs nog 2 volle dagen in Goa over voordat Jeannette weer naar huis terug vloog. Die werd eerst doorgebracht met het ophalen van de spullen, wat nu wel lukte, en bij terugkomst in het hotel lag er een briefje van Poul & Pia, die ook hier waren aangekomen zodat Jeannette ze ook kon ontmoeten. De laatste keer dat ik ze gezien had was al weer 3 maanden gleden in Gilgit (Pakistan). Het weerzien was hartelijk en we hadden elkaar veel te vertellen zodat we ook gelijk maar 's avonds samen hebben gegeten. De enige afwisseling bestond nog daarin dat Jeannette voor haar vertrek nog enkele souveniers wilde kopen. Doordat er nu niets op de motor meegenomen hoefde te worden werd er flink ingeslagen.
De laatste volledige dag samen werd begonnen met een onbijt samen met Poul & Pia en Jeannette ontmoette er ook nog Hennie & Ingeborg waar ze op de heenweg naast in het vliegtuig gezeten had. Verder een rustdag gehad en aangezien ze me met een goed gevoel wilde achterlaten kon ze het niet laten de was nog even te doen. Pia had de laatste maal in Gilgit mijn haar gemillimeterd en dat kon ze nu wel weer doen. Jeannette vond het wel niets maar die vertrok morgen toch weer. Uiteindelijk gaf ze aan dat als mijn haar er dan toch af ging ze het zelf wilde doen. En zo werd olv. Pia mijn haar vakkundig verwijderd.
Samen met Poul & Pia naar het strand geweest en het was de eerste keer dat ik in Goa de zee in ging. 's Avonds weer met Poul & Pia gegeten en toen snel naar bed want de wekker ging te volgende ochtend vroeg af.
Te vroeg bleek toen. De wektijd van 5.30 uur was goed maar aangezien de tijd nog op de Sri Lankaanse tijdszone ingesteld stond was het een half uur te vroeg. Snel de tijdszone gewijzigd en konden we nog een half uur blijven liggen. Maar helaas ging het alarm niet meer af waardoor het half uur ruim 3 kwartier werd voordat we het in de gaten hadden dus toen super snel opgestaan en vertrokken aangezien alles reeds gepakt was. Met de motor naar de luchthaven. Gelukkig was het verkeer zeer gering op dit vroege tijdstip waardoor we flink opschoten. Niet genoeg bleek achteraf aangezien Hennie & Ingeborg zouden wachten met inchecken en dat reeds gedaan hadden. De vlucht had wederom vertraging. Forse zelfs aangezien het vliegtuig nog in Abu Dhabi aan de grond stond. Nog samen een kop koffie gedronken en een moeilijk afscheid genomen aangezien ze, ondanks de onbekende vertraging, toch nu door de douane moest.
Het afscheid was moeilijk en met een leeg gevoel weer terug gereden en ik had eigenlijk nergens zin in en besloot dus vandaag ook maar niets te doen. Na enkele uren terug in het hotel te zijn was er een telefoongesprek voor mij. Het bleek Jeannette te zijn wiens vlucht uiteindelijk gecanceld was en ze was ondergebracht in een luxe hotel in Cansaulim. Ze zouden nu morgenochtend vroeg vertrekken. Ik snel de meest noodzakelijke spullen gepakt en bij Poul & Pia een briefje onder de deur geschoven dat ik morgen in de loop van de dag weer terug zou zijn.
Ondanks het feit dat het plaatsje niet op de kaart stond wist ik het ongeveer te zoeken en een goede bewegwijzering zorgde er voor dat het hotel aan het strand eenvoudig te vinden was. Het onverwachte weerzien was aangenaam en zo konden we nog een extra dag samen doorbrengen. De luxe van het hotel zorgde er voor dat ik eerst een heerlijke lange warme douche nam en vervolgens zijn we langs het strand gelopen wat bijna geheel verlaten was. Bij de enige strandtent kwamen we Hennie & Ingeborg weer tegen en hebben samen nog wat gedronken en ook 's avonds met z'n vieren van het buffet gesmuld. Doordat dit officieel niet voor mij bestemd was smaakte het wellicht nog lekkerder. Aangezien het feit dat de wake-up call de volgende morgen reeds om 4 uur was en het karaoke in de tuin niet was aan te horen lagen we snel in bed.
Het einde van onze eerste vakantie samen, die veel te kort was |
Het afscheid van Jeannette viel vandaag veel minder zwaar doordat we beiden gisteren reeds afscheid genomen hadden en nog een extra dag gekregen hadden. Ik was nu dus ook lang niet zo down. Ben terug naar de kamer gegaan en verder geslapen. Wel moest ik de deur vergrendelen en de telefoonhaak er naast leggen want het personeel snapte niet hoe die kamer nog bezet kon zijn. Om 9 uur opgestaan weer een heerlijke douche genomen en het hotel verlaten de sleutel bij de receptie achterlatend. het hoofd bewaking sprak me nog aan. Hij wilde even achterop zitten voor een ritje naar het strand en weer terug. Geen probleem en binnen een minuut waren we weer terug en was er weer een mens dolgelukkig en kon ik vertrekken.
Terug gereden naar Calangute en mijn intrek in het hotel genomen. Begonnen met het uitzoeken en organiseren van de zaken voor het vervolg van de reis. Iets waar ik de afgelopen maanden nog helemaal niet mee bezig geweest was vanwege Jeannette's bezoek en de problemen met het visum. Ook moesten de door haar meegebrachte delen vervangen worden. Kortom, ik had de komende dagen in Calangute nog meer dan genoeg te doen.
Meer de volgende keer,
Martin