Een rijk gedecoreerde thaise tempel |
Na anderhalve week wilde ik echter wel weer verder. Toevalligerwijze was ik Martin, de Oostenrijker op de BMW, in Ao Nang tegen gekomen en deze had me het adres gegeven van een idyllisch strandje met bungalows op een rustig plekje op Phuket. Dus reed ik op maandag 30 juli naar Phuket. Het weer was niet echt goed: vaak werd de lucht dreigend zwart en alhoewel de hoeveelheid regen mee viel was het niet echt lekker rijden met het idee dat elk moment de luchtsluizen geopend konden worden. Toen het dan eindelijk gebeurde schuilde ik bij de dichtstbijzijnde overkapping en daar bleek men ook sandwiches te verkopen. Ik had echter zin in wat warms en aangezien hij toch aan het kokkerellen was vroeg ik of ik niet iets dergelijks kon hebben, wat maakte me niet uit. Ik kreeg rijst met omelet geserveerd en het smaakte uitstekend. Ik kreeg vervolgens spontaan nog een tweede hoeveelheid aangeboden en als dessert een lading heerlijke exotische vruchten waarvan ik absoluut geen idee had hoe die te eten, maar dat was snel voorgedaan. Pas toen bleek dat dat eten wat ik gekregen had voor die man zelf was geweest en doordat hij nu door zijn voorraad eieren heen was moest hij zijn rijst met groente eten. Nou dan voel je je wel lichtelijk bezwaard vooral als blijkt dat hij er vervolgens geen stuiver voor hebben wil. Dus maar een hele flinke tip op de tafel achter gelaten want het was inmiddels weer droog geworden.
Op dit strand stond mijn bungalow; dichter bij zee is niet mogelijk |
De volgende dag langs de westkust van het eiland gereden en oef.... dat was een schitterende weg. Over steile hellingen met scherpe bochten slingerde de weg heen en weer. Als toetje wordt je dan telkens beloond met schitterende uitzichten over de stranden en op één punt kun je langs drie stranden heen kijken tot in Patong. Patong is de stad waar het nachtleven van Phuket zich af speelt en is lijkt veel op Llorett de Mar. Voorbij Patong wordt de weg nog rustiger en met een beetje gedwaal is de weg langs de kust goed vol te houden en wordt eigenlijk alleen maar mooier. De weg wordt wel steeds smaller doordat deze van de zijkanten langzaam overwoekerd wordt en ook worden de hellingen steiler. Dit was plotsklaps afgelopen doordat het vliegveld er een eind aan maakte. Je werd gedwongen vlak langs de startbaan te rijden en ik kreeg ineens de visioenen uit de film Top Gun en moest me inhouden om het gas niet helemaal open te trekken. De weg was namelijk heel erg smal en bochtig dus dat zou vragen om moeilijkheden zijn.
Al weer een dag voorbij in Thailand |
Terwijl ik aan het eind van de middag door Patong reed op weg terug naar mijn hotel hoorde ik ineens mijn naam roepen. Het bleek Martin, de Zwitser op een Transalp, te zijn die ik in Kathmandu reeds getroffen had. Samen met Barbara stonden ze bij een tankstation te wachten tot een vriend van hen die in Patong woonde hen af kwam halen. Ze hadden samen met Gion, de Zwitser op een XT550, al de ronde door Indo-China (Laos, Vietnam en Cambodja) gemaakt en waren nu op weg naar Perth (Australië) en hadden een beetje veel haast. Toen ze van huis vertrokken waren had een vriend beloofd hen in Australië op de motor te gaan vergezellen en destijds hadden ze gedacht dat 16 maanden ruim voldoende was om van Zwitserland naar Australië te reizen maar eigenlijk waren ze al sinds Nepal aan het rondrijden met in het achterhoofd het feit dat ze op 1 september in Perth moesten zijn. Niet echt relaxed reizen dus en eens te meer was ik dankbaar dat ik die tijdsdruk niet had. Toen hun vriend hen kwam afhalen ben ik verder gereden naar mijn bungalow aan het strand.
Tijdens de rondritten op het eiland begaf mijn kabel van de snelheidsmeter het en ik had geen reserve. Geen probleem want de snelheid en afgelegde kilometers werden ook op de GPS vermeld. Maar toch niet ideaal en in Patong heb ik getracht een nieuwe kabel te krijgen. Een originele BMW-kabel had men (uiteraard) niet maar een Thais equivalent bleek goed genoeg te zijn en tig maal goedkoper. De kabel was wel iets dikker, maar de kilometerteller snorde weer als tevoren.
Na vier dagen werd het tijd om het eiland weer te verlaten. Langs de westkust van Thailand omhoog gereden richting Ranong maar voor deze plaats te bereiken de heuvels doorgestoken naar het oosten naar de golf van Thailand en weer zuidwaarts langs de Golf van Thailand. De reden dat ik in het zuiden van Thailand bleef hangen was omdat mijn visum binnen enkele dagen verlopen was en ik aan de grens met Maleisië mijn verblijf in Thailand wilde verlengen. In de namiddag reed ik een kleine plaats Chaiya binnen en daar bleek een hotel en internetcafé te zijn en naast een restaurant had ik verder niet meer nodig en bleef daar dus om de nacht door te brengen. De volgende dag wilde ik verder rijden maar het bleef maar regenen. Toen het eindelijk droog was was het 14.30 uur en besloot ik om nog maar een nacht te blijven.
Songkhla was de volgende stad waar ik enkele dagen bleef hangen. Het lag zo'n 100 km van de grens met Maleisië en dus goed om de laatste dagen door te brengen. Overnacht het ik in Guesthouse Amsterdam dat ook door een Amsterdamse gerund werd. Een hartelijke vrouw zo uit de Jordaan weggelopen. Ik werd ontvangen met de woorden: "Hé wat leuk, alweer een motorrijder!". Dit deed mij de wenkbrauwen fronzen "Hoezo?" "Ja, vanochtend is er net een Zwitsers paar vertrokken naar Maleisië" "Ooh, Martin en Barbera?" "Oh je kent ze! Wat een kleine gezellige wereld is dat toch" Dat kon ik alleen maar beamen. Maar goed ik had ze dus wel net gemist. Mijn bedoeling was om niet lang in Songkhla te blijven maar het hotel was gezellig en de motor mocht binnen in het restaurant staan. Dat daar om 21.30 uur nog mensen in het restaurant zaten was geen bezwaar, "Dan zetten we de motor toch gewoon aan de andere kant van het restaurant". "Maar morgenochtend moet hij om 7.30 uur wel weer naar buiten" Nu dat was geen probleem aangezien pas na 8 uur op mijn kamerdeur geklopt werd omdat toen pas de eerste bezoekers het restaurant binnen kwamen.
Ik had nog 2 dagen over op mijn visum dus heb ik die in Songkhla door gebracht. Op 9 augustus moest ik wel naar de grens en heb alles opgezadeld en ben vertrokken. De wegen waren weer van een uitstekende kwaliteit zodat de grens in no-time bereikt was. Aan de grens mij en de motor uit laten stempelen en vervolgens een rechtsomkeer gemaakt en terug Thailand in. Nog wel even snel mijn paspoort verwisseld zodat ik nu met een Thais visum aan de grens kwam. Ik mocht nu 60 dagen in Thailand blijven i.p.v. de 30 dagen als je geen visum hebt. Ook wilde ik geen wit papiertje meer voor de tijdelijke import van de motor maar ik wilde mijn carnet gebruiken. Dus op naar een kantoortje en daar mijn carnet in laten vullen. Dat was geen enkel probleem maar ik moest wel zelf aangeven waar alles ingevuld moest worden. Voor de afsluitende stempel moest ik mee naar een ander kantoor en na even wachten kreeg ik daar mijn carnet terug met stempel en....... een nieuw wit papiertje. Shit!!! Ook was het papier slechts voor 30 dagen geldig en dus heb ik me daar direct over bezwaard. Waarom mag de motor slechts 30 dagen in Thailand blijven terwijl de bestuurder er 60 dagen mag blijven. Dat was inderdaad raar en dus werd dat direct hersteld en mocht de motor nu ook 60 dagen in Thailand blijven.
Aan de grens kwamen vele motoren voorbij. Voornamelijk zijn dit mensen uit Singapore die in Thailand een korte vakantie doorbrengen en daar dan de bloemetjes eens goed gaan buiten zetten. De meesten komen niet verder dan Hat Yai, de eerste grote plaats na de grens. Ik raakte er aan de klets met een klein Singaporees stel dat per Goldwing reisde. "Is die motor niet veel te groot en zwaar?" "Nou ja, eigenlijk wel maar zolang je er mee rijdt valt het allemaal wel mee". Ze hadden een week vakantie en wilden wat gaan rondrijden in het zuiden van Thailand.
Samen met Leon in een lokale taxi |
De volgende dag ontbeten bij de tent en terug gereden naar de hoofdweg. Ik passeerde de motorzaak waar Steven zijn motor tijdelijk gestald had omdat hij zelf op Ko Tao zat om te duiken en daar toch niet met zijn motor rijden kon. Al verder rijdend langs de hoofdweg zag ik ineens Marko en Annett bij een stalletje inkopen doen en dus scheelde mij dat veel zoekwerk. Ze hadden hun tent opgeslagen bij een Duits gezin dat daar woonde en ook ik kon daar wel mijn tent opzetten. We hebben enkele heerlijke dagen gehad en veel van het eiland gezien (was ook niet al te groot). Steven heb ik er wel gemist aangezien deze direct, toen hij terug kwam van Ko Tao verder gereisd was naar het vaste land. Hij zat in Phuket en wilde vervolgens naar Krabi. Dus ben ik na een weekje op het eiland naar Ao Nang terug gereden om hem daar te ontmoeten. Terwijl we daar zo zaten te kletsen bij onze bungalows zag ik ineens iets raars aan mijn achterwiel van de motor. Het leek alsof een hondje zijn poot had opgetild tegen mijn achterwiel. Steven sprong op en beweerde direct dat ik een kapotte afdichtring had en daardoor cardan olie verloor. Ditzelfde was hem in Saigon overkomen. "Haal het achterwiel er maar af, dan zie je het zelf!" Dus maar gedaan en inderdaad lekte het langs de keerring. Absoluut geen denken aan dat ik hier nog 850 km mee door kon rijden terug naar Bangkok. Op de keper beschouwd was ik dus gestrand!
Jeannette had eerst de bedoeling gehad dat ze per 1 oktober 6 maand (onbetaald) verlof op nam en had dit inmiddels ook allemaal geregeld toen ze besloot dat 6 maanden meereizen wel heel erg weinig was en ze langer mee wilde reizen. Dat hield dan wel in dat ze haar baan op moest zeggen en dus veel zekerheden op moest geven. Een beslissing die je niet lichtzinnig neemt maar in Nepal hakte ze de knoop door. Van het één kwam het ander. Nu ze toch haar baan op ging zeggen kon ze ook wel per 1 september haar baan opzeggen zodat ze een maand de tijd had om alles voor te bereiden. Ik zat er over te denken om tussentijds nog eens naar Nederland te komen aangezien ik gezegd had dat ik 14 maanden naar Australië zou reizen (ik had eigenlijk geen benul hoe lang ik er over zou doen, maar Adriaan van Nijendaal die de route enkele jaren eerder gedaan had had er 14 maanden over gedaan, dus dat was mijn meest betrouwbare richtlijn). Ik was echter 16 maanden onderweg en was nog 'maar' in Thailand. Doordat Jeannette mee ging reizen was ook direct duidelijk dat de reis naar Australië en Nieuw Zeeland niet over was maar dat we naar het Amerikaans continent door zouden reizen. Een reden te meer om tussentijds naar huis te komen en als ik in september ging dan kon ik Jeannette mooi helpen met haar voorbereidingen!
Mijn motor had dringend nieuwe delen nodig |
De reis werd spetterend afgesloten bij mijn aankomst (terugkomst) in Enschede. Aangezien we niemand op de hoogte gebracht hadden van mijn komst was het uiteraard een enorme verassing toen ik ineens op mijn moeders verjaardag thuis opdook. Mijn moeder was volledig verrast en zijn was absoluut de enige niet... Gelukkig was er nog wel een stukje gebak voor mij over. De 5 weken in Nederland waren de drukste weken die ik beleefd heb, al denken jullie waarschijnlijk dat ik niet veel meer gewend ben. Behalve Jeannette helpen met de voorbereidingen van haar reis, had ik nieuwe (reserve)delen nodig, wilde menigeen mij nog snel zien en af en toe werd het wel heel erg veel. Kortom veel te weinig tijd om alle dingen te doen die ik wilde doen en te zien wie ik wilde zien maar het was helaas niet anders.
Tot zover mijn soloreis alsmede mijn soloverslagen. In de volgende verslagen zullen Jeannette en Erik zeker hun hand in hebben. Wellicht zelfs de overhand. Dit hoeft voor jullie geen slechte zaak te zijn aangezien er ongetwijfeld andere aspecten van de reis belicht zullen worden en, ook niet onbelangrijk, de tussenpozen tussen twee verslagen wellicht kleiner zullen worden.