Jeannette op haar eigen motor |
De verrassings BBQ bij Ed & Ellen |
Ed helpt ons bij het kratten van de motoren |
Jeannette houdt niet van kleine letters |
Dan komt er ook de tijd van afscheid nemen en Ed en Ellen hadden een barbecue georganiseerd voor familie en vrienden van ons in hun huis. Voor ons is dit een onvergetelijk afscheid geworden en deze werd afgesloten met een dia-presentatie door Jan Rooiman. Ed is motoragent en is privé ook een fervent motorrijder. Al schaadt het zijn ego als er (niet?) overbodige valbeugels onder zijn bikie gaan. Hij gaat ons tijdens de reis bijstaan. Een veilige haven heb je nodig en als de nood aan de man is, dan is 1 mailtje al genoeg. We waren doodmoe toen we eindelijk vertrokken vanuit Nederland, want Martin zijn motor was in Ao Nang achter gebleven. De cardan lekte olie en moest vervangen worden en "Rosie" (de naam voor Martins motor) kreeg kuren. Tijd voor een grote beurt.
Na een vlucht van 12 uur hebben wij in Bangkok overnacht. De volgende dag moesten wij naar de douane om de tijdelijke import van de motor te laten verlengen. Natuurlijk weer een heel bureaucratische poppenkast, wat je geduld weer eens danig op de proef stelt. Je zit ruim twee en een half uur te wachten op een regeltje wat iemand er met pen in eigen persoon had op geschreven. Dezelfde dag vertrokken we voor een busreisje en het had verreweg van een schoolreisje. Daar ging je dan met twee rollen van respectievelijk 30 en 20 kilo, 2 rugzakken, een motorhelm en als klap op de vuurpijl twee nieuwe banden. Die hadden we tegen opbod kunnen verkopen en de show stalen. Omstreeks 6 uur in de morgen kreeg de poppenkast zijn hoogtepunt toe er een Thaise agent de bus binnen kwam. Hij dirigeerde een stelletje zombies, dat een ieder zijn paspoorten, geld en goederen moest controleren of alles nog aanwezig was. Volgens ons had hij aandelen van het restaurant waar de bus was aangekomen. Omstreeks dit uur slaapdronken krijg je echt geen beweging in een stel zoutzakken. Half zeven kwamen wij aan in Surat Thani en moesten we overstappen in de volgende bus. Je let heel goed op de bagage en je komt ogen tekort. Martin en ik zijn wat dat betreft goed op elkaar ingespeeld. We hadden nog een paar uur te gaan naar Krabi. De bus zag eruit als een bordeel, met roze gordijntjes. De stoelen waren kapot en de airco kon niet uitgezet worden. De roze gordijnen kwamen goed van pas en je stopt gewoon een deel in de airco; probleem opgelost. De buschauffeur had wat moeite om het gaspedaal te vinden en ik had hem graag een paar peperkorrels in zijn kont gestoken. Op een gegeven moment zette hij een baseballcap op en een zonnebril (volgens ons was dit om zijn image op te vijzelen). Bij Martin kwam er ondertussen overal rook tevoorschijn. In de bus waren mensen van diverse nationaliteiten en een ongelikte beer met zeer asociaal gedrag kreeg van mij nog een lekkere lik uit de pan.
Tegen de klok van elf uur waren wij in Krabi en vertrokken van daaruit met een Pick-up naar Ao Nang. We hadden ons onderkomen in "The Laughing Gecko". De omgeving daar is prachtig met rotsen en palmen. Langs de weg zie je soms bloemen met een diep rode kleur en de bougainville is schitterend. De theeroos groeit hier als struiken. De warmte valt direct als een klamme deken op je neer en je komt ogen tekort om alle indrukken in je op te nemen. Wat mij heel erg opviel waren de zwaar verwaarloosde dieren. Zoiets gaat mij echt aan het hart.
Voor vertrek uit Nederland hadden we nog naar de film 'Indo-Chine' gekeken en de beelden van de natuur komen sterk overeen met de omgeving waar wij ons in bevonden. Het hotel was basic en de hutten zijn gemaakt van riet met wel een eigen douche en toilet. Het doet je aan de serie "Tour of duty" denken. Je ziet wel allemaal beesten hier en zo stond ik per abuis op een duizendpoot zo dik en lang als je vinger, die zijn laatste adem uitblies nadat ik er met mijn poezelige pootjes op was gaan staan. Je hoort de sprinkhanen en de branding van de zee. De nachten koelen enorm af en wij hebben de slaapzak er bij genomen. In het schijnsel van een lamp zag ik onze nieuwe huisdieren... SPINNEN en echt geen kleine jongens. Voor je opstaat kijk je eerst goed wat er op de vloer aan het paraderen is. Met Mart zijn schuitjes de badkamer in en vooral je ogen open. Het is echt een heel avontuur en dat moet nog de wereld rond.
In Thailand trekt iedereen zijn schoenen uit bij het binnentreden van de woning. Ik dus de hele dag kloppen met de schoenen en hier een vaste gewoonte van gemaakt voor ze weer aan gaan. Met dat ik ze aantrok, zag ik op nog geen twee meter een slang. Op afstand vind ik het prima en hij was prachtig van kleur. Leven en laten leven is ons motto. Het verschilt een beetje met de flora en fauna in Nederland, maar alles went.
Samen met Tjop vervangen we de nieuw meegebrachte onderdelen |
Het geluid van mijn intercom gebeuren was goed en onderweg even lekker genieten van een cd-tje. Mart hoorde alles vanuit 'Space' en werd daar niet vrolijker van. We waren wat 'off road' gaan rijden en kwamen langs rubberplantages, wat overigens een indrukwekkend iets is om te aanschouwen. In 'the middle of nowhere' stoppen en maar van elkaar af gaan staan en roepen: "Hallo, anybody home?". Geen sjoege dus. We hadden al een draaiboek samen gesteld voor de e-mail, welke we aan de dealer zouden voorleggen. Wat bleek nu, Martin had de luidsprekers in zijn helm te hoog ingebouwd. Op een parkeerplaats stond hij mijn helm volledig te ontleden, waardoor ik over de rooie ging. Dit resulteerde, dat we een prachtige zonsondergang hebben gemist. We zouden even gaan zitten om de zon onder te zien gaan, maar Mart baalde, dat hij niet wist waarom het geluid zo ... met peren was. Het resultaat was, terug naar huis en op dat moment hadden wij geen intercom meer nodig: volledige radiostilte tot gevolg. De aanhouder wint en de volgende dag samen gekeken wat er aan schortte, met als resultaat, dat wij nu een goed werkend systeem hebben en tevens ook kunnen genieten van muziek. De dagen erna stonden volledig in het teken van de motor en door de zware tochten welke Martin met zijn "Rosie" achter de rug heeft is dit geen overbodige luxe. Op het stuur kon stuurgewicht er niet meer op want in Rusland hadden ze een las aangebracht met zo'n dikke klodder eraan, dat er niets aan het stuur meer op zijn plaats zat. Weer naar Krabi en Martin stond met zijn toolknife te prutsen. Iets anders hadden we niet, toen er een jongen vanuit het niets opdook met een slijpmachine en in een handomdraai was het weer voor elkaar. We konden weer verder.
Jeannette neemt de koffers en Martins motor onder handen |
We twee hele leuke Belgen hadden ontmoet, Frank en Nadja. Die Frank is wel een aparte gast. Loopt in een sarong rond en is gewoon leuk. Moest met zijn rok aan naar het toilet en vond dit wel even wennen. Op een gegeven moment ziet hij een Tarantula (spin) en toen we beter gingen kijken, bleek het een krab te zijn. Een soortgelijke ervaring had ik ook gehad, maar bij mij was er geen publiek, en dus was de afgang was iets kleiner. Was wel lachen met zulke mensen om je heen.
Met een boottrip een dagje snorkelen op zee |
En nadien had ze haar voeten verbrand |
Eindelijk gingen wij dan op weg naar Phuket. De nacht was kort voor Martin, want hij had slecht geslapen. Kan ik wel inkomen als je al die troep mee moet zien te krijgen op één motor. Het moet allemaal in 1 bagagerol passen. Op deze momenten ga ik hem ook niet voor de voeten lopen. Onze benen deden nog wel zeer van het verbrandden, maar hier word je gewoon een bikkel van. Normaal gesproken was nog een extra dag niet gek geweest, maar het bloed kruipt en we moesten nog naar Bangkok.
Het moment suprème kwam toen we moesten pakken. Er kon maar één rol mee op de motor en Mart zag de bui al hangen. Toen de rol vol was lag er nog een aanzienlijk deel op het bed en dus moest alles er weer uit de rol en werd er een rigoureuze schifting gemaakt worden. Toen paste alles wat we mee wilden nemen wel in de rol, zij het net! Het resterende hebben we, noodgedwongen, in Ao Nang achter moeten laten in de hoop dat de ratten zich er niet tegoed aan zullen doen. Maar ja, risico's loop je altijd en overal.
Onderweg zie je veel armoede en schamele verblijven. We moesten op een gegeven moment een stop maken voor de regen. Je ziet langs de kant van de weg een soort heksenketels meestal in de kleuren zwart of groen. Tijdens het wachten op de opklaringen viel het mij op, dat ze geheel van rubber zijn gemaakt, heel decoratief zijn en gebruikt worden om vuil in te deponeren. Je ziet ook veel witte vellen te drogen hangen en wie denkt dat rubber zwart is heeft het mis. De kleur is wit/beige. Een leuke ontdekking en dat tijdens een lekkere regenbui. De overgang van Ao Nang naar het eiland Phuket was groot. De huizen werden mooier en groter en vooral de natuur maakte indruk. Prachtige bloedrode bloemen en lelies in diverse kleuren. Yuca's van 4 à 5 meter hoog. Je ziet veel theerozen en deze zijn zeer groot.
De locaties waar we uiteindelijk belandden was geweldig, Ao Sanne Beach. Eenvoudig en direct gelegen aan de oceaan. De hutten zijn gebouwd op palen, zeer sober en de bedden zijn schoon, maar de omgeving is super. En dus kozen we er voor. Je moest het wel weten te vinden. Je rijdt het terrein van het Meridian hotel op en rijdt onder het hotel door. Rijdt vervolgens de achterpoort weer uit en dan voert er een weg omhoog, wat geen weg meer te noemen is. Dus voor de off road liefhebbers, grijp je kansen. Je ziet vanzelf een bord met bungalows en dan krijg je nog een spannend weggetje naar beneden. Voor een echte bikkel, peanuts. Ik moet eerlijk bekennen, dat ik mij dit (nog) niet zie doen en mij op dat moment ook geen bikkel voelde. De beloning is echter een prachtige locatie en een serene rust. Een beetje ruige aanblik door de rotsen in het water en de kracht waarmee de golven op het strand rollen. Zoiets is echt genieten. Overal ligt koraal, prachtig blauw van kleur. De bungalow was op palen gebouwd, dus.....weinig beesten. Op de een of andere wisten alleen de rode mieren zich een weg te banen naar boven. De eerste nacht de badkamer rustig in en al dansend er zo snel mogelijk weer uit.
We vervolgden onze reis via Phuket. Gion was daar al reeds enkele dagen. Er was een festival gaande en mensen lopen daar dan met pinnen door hun wang. Niet dat het raar is, want je komt gewoonlijk een hoop idioten tegen, die de weg kwijt zijn. Allemaal op zoek naar zichzelf, terwijl ze vergeten, dat ze zichzelf meenemen en je geluk in jezelf moet vinden. Je ontdekt steeds meer dat het de moment opnames zijn, welke je een heel rijk gevoel geven. Een prachtige zonsondergang bijvoorbeeld. Kost niks, maar is geweldig.Wat wel raar was dat deze bloederige vertoning vertoont werd terwijl het festival het 'Vegetarian festival' heette, iets dat we niet konden rijmen.
Door een schitterende omgeving op weg naar Phuket |
Na vier dagen genieten op Koh Phuket en er alles uit gehaald te hebben wat er in zat weer op weg voor de eerste etappe. We hadden dezelfde weg langs de westkust van het eiland genomen en de natuur was fabuleus. 570 km het gevoel hebben dat je in een natuurreservaat rijdt. De vergezichten waren mooi en je zag de grens van Myanmar (Birma) en een ongerepte, onaangetaste natuur. De lunch gebruikt tegenover een moskee. Er was veel politie op de been en het leek wel alsof wij ons in het hart van de leeuw bevonden. Wel spannend zo na de recente gebeurtenissen maar buiten een slecht gehumeurde serveerster, waar iedereen wel eens last van kan hebben, hebben we absoluut geen negatieve gevoelens gevoeld. Maar toch snel eten en wegwezen. De eerste dag kregen we een gratis tattoo, Rosie stond flink afgedrukt in onze billen. Tegen de tijd dat we de zon onder zagen gaan, wisten wij dat het tijd werd om een plekje voor de nacht te zoeken. In Nederland maakt iedereen zich druk om een nieuwe keuken of een nog snellere auto en wij? Wij zoeken een plekje om te slapen. Kleine zorgen, maar voor ons zeer relevant. We vonden een bungalow en deze bevond zich aan de Golf van Thailand. Er werd door de eigenaar op wrede wijze nog snel een spin onthoofd. Die zagen we dus niet terug. Na alle verhalen van zwarte schorpioenen, monsters van spinnen had ik mijn schoenen op de stoel gezet en dit was volledig tegen Mart zijn opvoeding in. Ik vond het niet erg om hier met Mart een discussie over te voeren zolang de schoenen maar ze bleven waar ze stonden: op de stoel. We hadden ons noodrantsoen aan droge liefde aangebroken en dit betekende droge crackers met pindakaas en het blikje Franse paté, dat eigenlijk voor Kerst was, maar met liefde werd verorberd. We leven nu en moesten toch wat eten. Het smaakte als een gebakje.
De volgende dag de resterende 450 km naar Bangkok afgelegd maar eerst aan de straat soep als ontbijt verorberd en tevens het straat leven gade geslagen. Rosie werd flink gekieteld door Martin en met flink wat vaart via de hoofdweg naar Bangkok. Halverwege begaf de rits van de zijtas het en in de brandende zon, drijvend uit ons pak twee gaatjes bij de rits gemaakt en deze met een ty-wrap bevestigd. Het zit zo vast als een huis en de pindakaas pot was gered. We kwamen moe in Bangkok aan en de GPS wees ons feilloos de weg naar onze stal. Martin en ik waren hier onze reis begonnen.
De volgende dag gelijk door naar de Vietnamese ambassade. Wachttijd is vijf werkdagen en je moet precies aangeven waar je de grens over gaat en waar je het land verlaat. Zo'n grapje kost 4100 Baht (~ Fl.103,-) voor twee personen. We gingen om 08:30 uur lopen en om 15:30 uur stapten wij pas het hotel weer binnen. We hadden de tattootjes nu onder de voetzolen staan en konden de rechter voet niet meer voor de linker krijgen. We hadden in de Lonely Planet alle gegevens opgezocht van de ambassade van Laos, maar die waren verhuisd. Wij voor Jan met de korte achternaam er helemaal naartoe gelopen en blijkt er alleen een parkeerterrein te zijn. Er stond wel een mannetje die heerlijke dunne pannenkoekjes met banaan bakte en dus er gelijk maar twee achterover geslagen en weg was de frustratie! Vandaar dat we dus toch 15 km weg gestapt hebben. Om te doen een echte uitdaging. De trottoirs zijn 30 cm hoog en de stoepen, lijken veel op de Mount Everest. Al met al blijven we wel fit op deze manier. We hebben ons beloont op de terug reis met de boottaxi. Die scheuren echt over het water en je krijgt een kijkje in het troosteloze leven van heel arme mensen. Het water in het kanaal is zo zwart als dropwater en in geval van een wondje? Het wordt gelijk zo geïnfecteerd, dat een amputatie niet uit kan blijven.
Normaal loop ik niet in zeven sloten tegelijk, maar? Een auto had bijna zijn ruitenwissers aangedaan, want ik waggelde achter Mart aan en keek de verkeerde kant uit. Ze rijden hier links, dus de Hollandse kijkerij kun je beter achterwege laten en vooral niet rechts georienteerd zijn. Ik werd bijna geschept door een auto. Een Thai greep me bij de arm en Mart liet sindsdien mijn hand niet meer los. Hij gaf ons nog een goede tip voor de boottaxi en voor ~ Fl. 0,23 werden we bijna voor ons hotelletje afgezet. We hadden een leuk tochtje over de rivier.
Bangkok is een zeer levendige stad en de mensen vormen het toneel en wij zijn het publiek. We zijn bijna iedere avond bij hetzelfde stalletje gaan eten. Overal kraampjes en tegenover waar wij steeds gingen zitten, was een man iedere avond aan het bamboe snijden met een kapmes, dat zo scherp was als de mond van een vrouw. Vlijmscherp dus! Eerst snijdt hij de grote bamboestokken in stukken en met een soort dunschiller (alleen 10 formaten groter) snijdt hij de schil eraf. Dan een sigaretje tussen de bedrijven door en onderwijl even lekker rochelen en gaat daarna de bamboe afspoelen. Droogt zijn bezwete lichaam af en pakt de machine, waar de geschilde bamboe stokken ingingen en was duidelijk in zijn sas. De bamboestokken worden plat gewalst en werden dan dubbel gevouwen en gingen er nog een keer doorheen. Ondertussen wordt er nog steeds stevig gerookt een beetje as erbij en onderwijl een hoop gerochel en het bamboesap verdwijnt via een slang naar een emmer met zeef en je hebt echt bamboesuiker water. Iedere avond weer hetzelfde ritueel. Overal om je heen is het een kleurrijk geheel met de vele geuren en diversiteit aan mensen. Je ziet veel zielige honden en ook mensen die de weg kwijt zijn. Gisteravond stond er een man piemeltje naakt en zijn lichaam zat onder de zweren. Bij het internetcafé was hij gaan slapen en werd even later wakker en begon te huilen. Triest, maar wel de realiteit. Een schrijver als Milas Dekker zou genoeg stof vinden voor nog een paar boeken. Het leven is soms net een circus en de humor ligt op straat.
De volgende dag ons visum voor Laos geregeld en je kunt er op wachten en dat voor 'slechts' 2100 Baht (~ Fl. 53.01) voor twee personen. Vlakbij het World Trade Center kun je naar hartenlust shoppen. Een drollenvanger van een broek gekocht, welke ma Flodder zou sieren. Zwart met knal gele olifantjes design. Echte haute courture en voor een paar Baht toch het gevoel heerlijk gewinkeld te hebben. Steeds zeg je: "We zijn op de motor". Je ziet zulke leuke dingen en je moet wel pingelen, want ze proberen je echt te rippen. Nadat we terug in het hotel waren even uitgepuft en toen met Rosie naar de motorshop. Vrienden van ons hebben daar de motor gestald en daar kun je naar hartenlust sleutelen. Alles nu picobello in orde maken, want je weet nooit of er in Laos of in die andere landen een goede garage is. Wij waren al weken op zoek naar een 7 mm inbus om de moer bij het voorwiel vast te draaien en in deze shop hadden ze hem gelukkig! De olie van de achterrem moest nog vervangen worden en met dat Mart de nippel eraf draaide, brak hij af (de nippel dus). Het kostte ons weer een halve dag, want onderdelen zijn niet gelijk voorradig.
Een tropische hoosbui zette de garage blank |
De volgende dag weer terug naar de motorshop met Rosie. Martin had onderweg reeds drie spaken van Stevens motor vervangen, dit was normaliter een fluitje van een cent. Eerst de bout van de spiegel aan gort en nog geen half uur later de spaak aan gort. Eerst maar tikken en toen dit niet lukte gingen zij over op plan B. De band moest eraf. Eerst maar uitboren en toen dit niet lukte gingen zij over op plan C. Remschijf er af en weer een paar uur onder de pannen. Eindelijk was alles toch klaar en heb ik Martin de opdracht gegeven nergens meer aan te draaien of uberhaubt naar kijken. Hoezo veel tijd voor jezelf. Veel mensen hebben er geen idee van hoe we hier leven en je kunt dit in een verslag niet duidelijk maken. Je leert in ieder geval geduld en wachten. Het was een feestdag en 's avonds ging iedereen in het net gekleed naar de rivier de Chao Phraya en de vele kanalen. Overal op straat waren mensen die van bamboe, bananenbladeren en vooral rozen en orchideeën prachtige bloemstukjes die als bootjes werden gebruikt aan het maken waren. Er stond ook wierook en een kaarsje op. Deze wordt aangestoken voordat ze te water worden gelaten. Wij kochten er één en lieten ons stukje te water met in gedachten een wens of bede. Het was een prachtig schouwspel. Men liet ook een zelf gemaakte hete luchtballon de lucht in. Gewoon een papieren zak met daaronder een klein kaarsje gebonden. De kaars aangestoken en wonder boven wonder bleef het gammele geheel in de lucht en verdween zelfs compleet in het donker van de nacht. Het werd ondersteund met vuurwerk en een muzikaal intermezzo. Het vuurwerk was zeer fraai maar de muziek was niet echt onze keuze, maar over smaak valt te twisten.
De volgende dag moesten wij naar de Vietnamese Ambassade. Wij waren er rond de klok van 10:15 uur en na het afgeven van de paspoorten konden wij ze om 15:00 uur pas ophalen. De afstanden zijn gigantisch in deze grote stad (en eerlijk gezegd vonden we ook dat we wel genoeg gelopen hadden), dus met de skytrain naar een stekje om de tijd te overbruggen. Bij Delifrance een lekker sloot koffie achterover geslapen en de croissants uiteraard niet vergeten. We kregen zonder problemen het visum en in de stromende regen terug naar ons hotel. Onderwijl waren in het hotel Marko en Elly gearriveerd en met elkaar een hele fijne avond gehad. Wij wilden via de oostkust van Thailand Laos binnen trekken en zij bleken dezelfde route te willen volgen (alleen niet Laos in) dus was het snel besloten om samen te gaan reizen op de motor en om de volgende dag te vertrekken.
Een Khmer tempel langs de grens met Cambodja |
Jeannette en Elly rusten uit bij een tempel |
De volgende dag weer een Khmer tempel bezocht. Deze was veel meer vervallen dan de vorigen maar zeer zeker de moeite waard al was het alleen maar doordat het aan de rand van een 600 meter hoge steile klif ligt. Frappant is dat de tempel in Cambodja ligt maar alleen vanuit Thailand te bereiken is. Je gaat wel de grens over maar hebt er geen visum voor nodig. Het plekje bij de waterval was zo goed bevallen dat we er weer terug keerden en het de volgende dag rustig aan hebben gedaan. Lekker zwemmen bij de waterval en op ons gemak het kamp weer opgebroken. Via kleine weggetjes langs de Thaise grens gereden, eerst langs Cambodja en vervolgens langs de grens met Laos. Hier leer je Thailand van een hele andere zijde zien, een kant die je in de verste verte nergens op Phuket zult vinden. Rijstvelden waarop geoogst wordt en de rijst als graan nog met de hand gesneden wordt en in schoven gebonden worden en alle mensen de rieten 'hoedjes' op hebben die wij uit Vietnam kennen. Karbouwen die kris kras door het landschap heen banjeren en daarvoor af en toe de weg over moeten steken; oppassen dus! Tussen de rijstvelden staan overal bomen en shelters en op de achtergrond een mooi berglandschap of een kronkelende rivier om het idyllische beeld compleet te maken. Idyllisch voor ons die er doorheen mogen rijden, niet voor de lokale bevolking bij wie het duidelijk van hun gezicht af te lezen is dat ze een hard en sober leven hebben. Maar in al hun soberheid krijgen we toch niet de indruk dat ze zich ongelukkig voelen, zeker niet als men telkens weer heel gastvrij en hartelijk naar ons toe is en ons van alles aanbieden, zelfs hun eigen rijst of drinkwater.
Een gezellig avondje karaoke met parkwachters |
In de morgen vlak voor vertrek had onze Duitse makker een enorme giftig beest in zijn motorlaars. Hij had niet goed gekeken en geklopt en wou zijn zooltjes in zijn laarzen leggen. Het beest leek op een schorpioen, maar had twee keer de grootte van een schorpioen. Het gif kan een kind doden, maar voor een volwassenen is het 'alleen maar' zeer pijnlijk. Hij zag het op tijd en gilde als een keukenmeid om Martin. Wel even schrikken. Het beest gewoon je huisdier maken en hem aan ons lijstje toegevoegd.
Na afscheid genomen te hebben, waarbij nog niet al onze nieuwe Thaise vrienden even nuchter waren, zijn we verder langs de grens gereden toen een brede rivier ons ineens de weg versperde. Er was wel een brug, maar die was nog in aanbouw en dus onbruikbaar. Een veerboot was er ook maar die was zo klein dat er maar één motor tegelijk op kon. Tevens was het al niet echt gemakkelijk om met een brommer aan boord te komen met onze monsters zeker niet. Als er dus alternatieven waren dan hielden we ons graag aanbevolen. En die bleken er te zijn. Er was een grote stuwdam (stond niet op de kaart) waar we overheen konden rijden, wat veel eenvoudiger was en zeker veel veiliger. In Khong Chiam zagen we dan voor het eerst de Mekongrivier die nu voorlopig onze grens zou vormen tussen Thailand en Laos. De hele dag de loop van de rivier (stroomopwaarts) gevolgd zonder dat we echter de rivier veel zagen. Ook werden de wegen steeds drukker zodat er, onbewust, sneller gereden werd. Was eigenlijk helemaal niet erg aangezien we zo snel mogelijk Laos in wilden. Overnacht hebben we in een grote shelter waar we voor het eerst onze eigen klamboe inwijden, wat een groot succes bleek te zijn.
De volgende nacht was het mijn beurt om te schreeuwen toen ik ineens oog in oog met een levensgrote schorpioen stond. Gegild als een speenvarken en nog nooit zo hard om Martin geroepen. Zijn reactie was heel nuchter:" Zoek maar een ander plekje om te plassen". Van een nuf werd er op deze wijze een bikkel gekweekt. We waren na een week That Phanom aangekomen en sliepen voor het eerst in een echt bed. Je waant je dan in luxe en je kunt wassen, douchen en slapen zonder al die enge griezels om je heen. Je waardeert weer het bed waar je in ligt. De volgende dag wel weer verder, want iedere dag telt. Onze vrienden wilden echter nog langer van het luxe leven genieten en dus reden we alleen verder. Weer geen hotel te bekennen maar inmiddels waren we ervaren shelter-overnachters. Wel hadden we ons comfort aanzienlijk verhoogt doordat we eerder die dag een echt matrasje hadden gekocht. De opdruk, die deed het. Kon ons overigens niks schelen, het ging per slot van rekening om de kwaliteit. Het zou zo in een Disney-film passen. Eigenlijk was er geen plek hiervoor op de motor, maar voor zo'n 'comfortverhoger' is altijd wel een plekje te vinden. Dit maal op de kofferdeksel. Zo heb ik nu een steuntje voor mijn linker arm en begint onze motor al aardig op een Goldwing te lijken. Ook qua gewicht en volume overigens. Maar we blijven ons voorhouden dat het maar tijdelijk is en in Australië alles over meerdere motoren verdeeld kan worden. Vooral de achtervering van Rosie zal hier heel blij mee zijn want die maakt zware dagen mee. Mart is een makkelijke eter en er bleken weinig dingen te krijgen te zijn in het dorpswinkeltje. Zelfs voor onze rijst moest de privé voorraad aangesproken worden. Met wat wij aan voedingsmiddelen hadden hebben we een koningsmaaltijd gekookt, al kan de uitdrukking "Goede wijn behoeft geen krans", hier achterwege gelaten kon worden. Op zijn Hollands gezegd, niet te vreten. Mart was een echte diplomaat en omschreef het eten als 'flauwtjes' terwijl hij rustig door at.
Een balustrade die er niet echt stevig uit ziet |
Grenzen overschrijden brengt vaak de nodige indrukken met zich mee. We zijn alweer enige dagen in Laos en wat is dat een machtig mooi land! De bureaucratie aan de grens was geweldig. We waren met een poep en een scheet Thailand uit waarbij de op het papier gekrabbelde verlenging van de motor geen enkel probleem opleverde. We kregen zelfs nog een kopie van het papier mee, nadat deze ondertekend was om zo aan te kunnen tonen dat de motor het land verlaten had. Maar toen nog Laos in. De gevreesde Friendshipbridge was zonder problemen per motor te overbruggen. Vervolgens een stoplicht aangezien er in Laos rechts gereden werd er dus gekruist moest worden. Dat gezien de hoeveelheid verkeer een stoplicht volledig overbodig is doet hierbij niet ter zake. Het parkeren van de motor, om de administratieve verplichtingen te kunnen, vervullen stuitte gelijk op onoverkomelijke bezwaren bij enkele kletsende douaniers en de motor moest verderop geparkeerd worden omdat er hier een gele band land het trottoir liep. Dat er ook allemaal auto's geparkeerd stonden ontging hen blijkbaar volledig. Tsja, je moet je eigen functie wel kunnen rechtvaardigen.
Wij konden zo het land in en paspoorten waren in no-time gestempeld. Bij de motor lag dat anders. Toen we het carnet af wilden laten stempelen kregen we een verhaal te horen dat Laos geen motoren in zijn land toe liet. Daar zakte Mart de broek (figuurlijk) van af. Maar we konden wel naar boven gaan om te proberen een speciale ontheffing hiervoor los te krijgen. Mart is goed in het ontwijken van tolpoorten en lastige vragen. Net doen alsof je neus bloed en zelfverzekerd het kantoortje op de bovenverdieping binnenstappen. Eerst voor zwarte piet gespeeld en hard op de deur geklopt. De deur open gezwaaid en echt als twee bonbonnetjes naar binnen gestapt. Een hoge pief zat daar met zijn zaktelefoon te spelen. Onderwijl hadden wij onze motorjassen uitgetrokken en binnen een straal van 1 km kon je onze verrukkelijke 'lichaamsgeurtje' duidelijk ruiken. Het opperhoofd had een airco met een geurtje erin. Hij had vast al op ons gerekend. Kan je niet uitleggen hoe blij wij daar mee waren. Een varkenskot was zelfs geen vergelijking met ons. Mijn bikkel zei tegen de man in kwestie: "Excuseer me, kunt u even dit carnet afstempelen?" en legt het carnet op tafel. Vervolgens moest hij wel zelf alles invullen waarna onze pief er zijn handtekeningen onder zette. Een hele mooie poes liep met ons carnet naar beneden, betrad de kamer van ambtenaar die ons naar boven verwezen had en deze mocht er de benodigde stempels onder zetten en er zijn deel er af scheuren waarna wij als wiedewietsie op weg naar ons fietsie gingen. Mart moest me alleen nog even de juiste weg wijzen aangezien de kortste weg langs een hokje met de tekst 'Arrival tax' liep en dat zou vragen om moeilijkheden zijn. De motor aangetrapt en Laos binnen gereden.
Vientiane is de hoofdstad en ligt ongeveer 20 km van de grensovergang. Het ademt de sfeer van een groot dorp uit. Het is een stad waar je de Franse invloeden duidelijk kunt proeven. Letterlijk zelfs doordat je er heerlijke stokbrood op elke straathoek kunt kopen en (ongezoet) brood hadden wij lang niet gehad. Na vele dagen noodle soep voor ontbijt en lunch, kwam de soep ondertussen echt mijn oren uit. Nog even en zelfs Mart begon in mijn ogen op Bob Marley te lijken. Verandering van spijs doet eten. Je voelt je hier ook een miljonair en er wordt betaalt met kippen. Nee, geen ruilhandel maar zo heet de munteenheid hier nu eenmaal. Dat deze niet veel waard is, is op zich geen probleem ware het niet dat de het grootste biljet waarmee betaald wordt 5000 kip is, wat overeenkomt met € 0,57. Kun je nagaan welk pakket biljetten je ontvangt als je een één papiertje van USD 100,- inwisselt en je vervolgens meer dan 190! biljetten terug ontvangt. Pakken met geld die je bijna niet weet weg te bergen.
Een protserige gouden tempel in Vientiane |
De volgende dag Vientiane al weer verlaten en we kwamen van de regen in de drup. De wegen bleken waren verrassend goed te zijn (in vergelijking met India zelfs PRIMA). Het miezerde slechts, maar dat bleef wel gestadig doorgaan. Het was net of we in Nederland waren en dus niet aanstellen, doorrijden en niet zeuren. We hadden alleen de waterdichte jassen in onze jassen geritst, maar de regen zocht zich uiteindelijk een baan door onze kleding. Tegen de tijd dat wij Vang Vieng, onze geplande overnachtingsplek halverwege Luang Prabang bereikten, hadden wij geen droge draad meer aan ons lijf. Bij Mart was het water zelfs in zijn linkerschuit gestroomd (maat 46 biedt genoeg ruimte). Hij had de handverwarming aan, maar BMW heeft geen rekening gehouden met een Muts achterop, dus de handen onder zijn billen gestopt. Ik kan je verzekeren, dat handvatverwarming hier niet tegenop kan. Dit is nou echte liefde.
De schitterende weg van Vientiane naar Luang Prabang |
De volgende dag de volgende etappe op weg naar Luang Prabang en het leed van de vorige dag was snel geleden. Het was droog en.... we gingen de bergen in. De natuur is zo ongerept en onaangetast. We zouden die dag klimmen tot 1460 meter. De weg was nog steeds goed en een waar genot voor de echte bikkels op de bikies: lekker veel bochtenwerk. Je ziet veel aardverschuivingen en soms was gewoon de weg voor een gedeelte verdwenen, wat, itt. in India, wel werd aangegeven. De dorpjes worden gevormd door rieten huisjes en je voelt je net de koningin, want alle kinderen roepen en zwaaien. De koning moest echter zijn handen aan het stuur houden ivm. de bochten. Laos, het land vol enorme contrasten, maar echt schitterend!! Luang Prabang ligt tussen de bergen en is een zeer levendige stad. Heel anders dan Vientiane. Er is een hoop leven in de brouwerij. Wel weer de Franse invloeden en lekker stokbrood. Milieu wetgeving is hier taboe. We hadden besloten om hier even ons kamp op te slaan en bij te tanken. Onder andere om onze belevenissen op schrift te stellen en daar plukken jullie nu de vruchten van.