Reisverslag 27          Auckland (Nieuw Zeeland, 21-01-2003) t/m Auckland (Nieuw Zeeland, 22-02-2003)

Dinsdag 21 januari arriveerden dan eindelijk Martin zijn ouders op de luchthaven van Auckland. We moesten er wel even op wachten maar dat hadden we er graag voor over. Ze hadden een hele lange reis achter de rug en waren best wel moe maar zeer voldaan en niet zonder reden. Aangezien beiden de engelse taal niet machtig waren was het niet eenvoudig om met anderen te communiceren en zeker niet met stugge Amerikaanse douane beambten die moeilijk doen als je immigratiekaart niet helemaal juist ingevuld blijkt te zijn. Maar uiteindelijk kwam alles toch goed en konden ze zelf zelfs alle aansluitende vluchten halen al was het af en toe wel kantje boord. Het was leuk om hen weer terug te zien en helemaal aan de andere kant van de wereld.
Tijdens ons laatste bezoek in Nederland hadden we al samen besloten om per camper door Nieuw Zeeland te trekken aangezien het achterop de motor meerijden niet echt een optie was. Dus hadden we in Nederland reeds een camper voor drie weken geboek t. Ter overbrugging hadden we eerst twee dagen een auto gehuurd zodat we in Auckland ook mobiel waren.

XXX

Nadat ze zich kwartier gemaakt hadden op hun hotelkamer bleek het met de vermoeidheid enorm mee te vallen. Pa was wel een beetje grieperig maar zette toch zijn beste beentje voor. Wellicht was de oorzaak gelegen in het feit dat hij tijdens de vluchten getracht had al het voorgeschotelde eten op te eten (en dat van Ma?). Hoe het ook zij, behalve een verdwenen eetlust viel het nog mee en dus hebben we maar een korte sight-seeing trip door Auckland ondernomen. Als eerste zijn we naar Kelly Tartons geweest. Hier wilden wij al langer heen maar hadden hier mee gewacht totdat Pa & Ma er ook waren. Het hoogtepunt waren de ondergrondse aquaria waar je middels lange glazen buizen doorheen liep zodat je de vissen over je heen zag zwemmen. Een heel indrukwekkend gezicht, vooral tijdens de voedertijd als er enkele duikers de vissen voeren waren. Toen we weer boven de grond kwamen bleek het zwaar bewolkt te zijn geworden en zijn we naar Devonport gereden om hen het uitzicht over het centrum van Auckland te laten zien. Inmiddels was het gaan regenen zodat we de auto niet eens verlaten hebben en zonder vergezicht terug gereden zijn. In een supermarkt hebben we al vast flink inkopen gedaan voor in de camper. Toen we de volgende dag de camper op konden halen zijn we vroeg vertrokken en duurde het een tijdje voordat we weer terug waren omdat, alhoewel wij beiden wel bereisd waren, wij nog nooit een camper onderweg waren geweest zodat we uitleg over van-alles-en-nog wat nodig hadden. We wilden niet langer dan nodig in Auckland blijven dus snel de spullen in de camper gezet zodat we konden vertrekken. De motoren hadden we de avond ervoor reeds naar Becca & Brian gebracht waar ze wel zo lang in de garage geparkeerd konden worden, een heel lief gebaar van hun.
Aangezien iedereen ons het Zuid eiland aanbevolen had hadden we be sloten om vrijwel regelrecht naar het zuiden te rijden en in Wellington de veerboot te pakken. Het enige dat we op het Noord eiland nog bezoeken wilden was Rotorua. Dat lag op een comfortabele dagtrip van Auckland zodat we rustig de tijd hadden om aan de camper te wennen en dat was ook wel nodig ook. De camper had het formaat van een kleine vrachtauto en dat was heel wat anders dan het rijden op een motor. Vooral de breedte was even wennen maar dat gold ook voor de hoogte, iets van Jeannette merkte toen ze de parkeerplaats van het hotel op draaide en langs de dakgoot schaafte. Behalve een kras op de camper en dakgoot was er geen schade en aangezien de camper toch reeds vol krassen zat viel deze nieuwe kras eigenlijk niet eens op. De camper reed wel lekker en Jeannette en ik reden om beurten zodat Pa & Ma alle tijd hadden om om zich heen te kijken en van Nieuw Zeeland te kunnen genieten.
In de late namiddag reden we bij Lake Tikitapu (Blauwe meer), net buiten Rotorua, een camping op en konden we ervaren hoe het kamperen met een camper was. Op zich is het best wel comfortabel en zeker heel wat anders dan een tent. Je hebt een twee-pits gasstel, magnetron, wasbak en zelfs een kraan en dat was heel wat anders dan de waterzak die we gebruiken op de motor. 's Avonds kun je lekker binnen zitten aan een tafel en dat is wel zo lekker als er veel van die kleine stekende zandvliegjes rond zwerven. Het eigen toilet (met douche) was wel heel erg klein en dat hebben we alleen gebruikt in noodgevallen.
Wij sliepen boven de kabine en dat was wel gemakkelijk omdat we dan het bed niet eerst op hoefden te maken zoals Pa & Ma dat moesten wel doen. Ons nadeel was echter dat we met een trapje ons bed in moesten klimmen wat bij het naar bed gaan niet erg was maar wel als je midden in de nacht naar het toilet moet. Wij hebben altijd een vaste plek in bed en dat is niet links of rechts. Ik lig altijd aan de zijde die een eventuele inbreker als eerst e nadert zodat ik mijn liefje in dat geval verdedigen kan (of althans een poging doen tot). Als gevolg hiervan lag ik dus vooraan en moest Jeannette over me heen kruipen als ze er midden in de nacht uit moest. Dus was het voor mij onmogelijk om te blijven slapen als ze er uit ging maar dat vond ze helemaal niet erg aangezien ze dan gelijk aan mij kon vragen of ik toevallig ook niet naar de WC moest? Er aan denkende dat ze bij terugkomst dan weer over me heen moest kruipen ging ik vaak gemakshalve maar mee. Ook bleek dat je in de camper het direct heen en weer gaat in je bed als er iemand anders zich om draait zodat je wel stil bleef liggen als je eens wakker lag. Als er iemand 's ochtends op staat dan moet de rest noodgedwongen ook op staan want slapen doe je dan zeker niet meer. Dus wachten we vaak totdat Ma als eerste op stond. Maar een camper had ook wel voordelen aangezien je 's ochtends niet eerst een hele tijd bezig bent om al je spullen bij elkaar te zoeken en je vrij wel direct na het ontbijt vertrekken kunt.

XXX

Rotorua is een leuk plaatsje waar je overal in de stad warmwaterbronnen hebt en als je door het centrum heen loopt ruik je overal de zwavel die in het water zit. Het is ook een gezellig doch heel toeristisch plaatsje maar niet zonder reden aangezien het tevens enkele geizers te zien zijn waar Nieuw Zeeland zo beroemd om is. Deze hebben we dan ook bezocht en het was echt een indrukwekkend gezicht. Behalve het land van de geizers is Nieuw Zeeland ook het land van de Maori's, de oorspronkelijke bewoners, die zo hun eigen cultuur hebben. Ook daarvan konden we hier het nodige opsteken en zo woonden we een snelle culturele introductie in de Maori cultuur bij waarbij deze oa. hun welkomsceremonie lieten zien dat wel heel iets bijzonders was. Het was ook wel een heel toepasselijke ceremonie aangezien Pa & Ma net voordien Margreet, een bekende uit Enschede, volledig toevallig ontmoette n. Ze waren helemaal naar de andere kant van de wereld gereisd en dan nog ontmoet je bekenden uit Enschede. De culturele avond was leuk om eens kennis gemaakt te hebben me verschillende facetten van de Maori cultuur. De avond werd afgesloten met een gezamelijke maaltijd dat uit een groot drie gangen buffet bestond en overheerlijk was.

XXX

Dat was onze enig uitstapje op het Noord eiland dus reden we de volgende ochtend zuidwaarts langs een heel afwisselende route. Eerst liep de weg door het plaatsje Taupo en vervolgens langs het gelijknamige meer, het grootste meer van Nieuw Zeeland. De weg ging vervolgens over in de 'Desert Road' een weg die verre van saai was. Wel was het er droog maar de heuvels in de verte en de diepe uitgesleten rivierbeddingen maakten het interessant. Nadat we bij de kust uit waren gekomen volgde de weg de kustlijn wat niet het meest interessantste stuk was en bovendien stond er een hele felle zijwind. We besloten in Otaki Beach op een camping te overnac hten. We reden een camping op maar deze zag er heel verlaten en verouderd uit. Nergens een kantoor te bekennen dus na een rondje gereden te hebben wilden we de camping weer verlaten toen er een man naar ons toe kwam lopen en de eigenaar bleek te zijn. We mochten de camper overal neer zetten en hadden verder nagenoeg alle faciliteiten voor ons zelf. Nagenoeg, omdat Jeannette de volgende ochtend aardig in paniek raakte toen er een man het herentoilet binnen kwam waar zij zich stond te douchen. Ze durfde het douche-hokje niet te verlaten maar gelukkig kwam al snel haar ridder haar te hulp die zich echter van geen kwaad bewust was en dus per toeval een goede daad verrichtte.
Rotorua hadden we aan het begin van de dag reeds verlaten maar de gehele dag bleven we nog de zwavellucht die daar hing ruiken. We deden het af met dat het blijkbaar nog in de kleding zat maar toen we de afvoerslang wilden pakken bleek dat de extra accu van de camper flink aan de kook was gekomen en dat d ie de zwavellucht verspreidde. De accu snel afgekoppeld en af laten koelen aangezien we hem nu toch niet nodig hadden omdat we externe spanning gebruikten. De volgende ochtend reden we op ons gemak het laatste stukje naar de veerboot in Wellington maar niet nadat we onderweg een nieuwe accu gekocht (na toestemming van de verhuurder van de camper) en geplaatst hadden wat nogal wat voeten in de aarde had om de juiste verbindingsstukken er bij te vinden. In Wellington waren we ruim op tijd bij de veerboot en we bleken niet de enigen te zijn die over staken want er stond al een hele rij met campers te wachten. Het de boot op rijden met de grote camper bleek enorm mee te vallen en vervolgens konden we van bovenaf de veerboot toekijken hoe deze vertrok en rondom de zuidpunt van het Noord eiland voer richting dat andere grote deel van Nieuw Zeeland.
Toen de veerboot eenmaal de beschutting van de baai bij Wellington verlaten had werd de zee ruwer en begon de veerboot ook steeds h eftiger heen en weer te gaan. Jeannette had vooraf wel tabletten tegen zeeziekte in genomen en samen met Ma maakten ze buiten een uitgebreide studie van een toren op de top van een heuvel om vooral maar een vast punt aan de horizon te hebben. Ik heb ook naar de toren gekeken maar begreep niet waarom de dames er zo door gefascineerd bleven. Me dunkt dat je in enkele minuten de toren wel in al zijn facetten gezien hebt. Toen de veerboot eenmaal de eilanden van de Marlborough Sounds binnenvoer werd de zee veel kalmer en konden we echt gaan genieten van onze eerste indrukken van het Zuid eiland en die logen er niet om. De eilanden waren bedekt met een groene natuur dat steil naar het water afdaalde. Je waande je er in een doolhof van waterwegen in een onbedorven natuur in met een aangenaam zonnetje. En zo voeren we naar Picton waar de veerboot afmeerde.
Vanaf Picton namen we direct de weg langs de kust naar het westen aangezien Graham ons verteld had dat dat een mooie boch tige weg zou zijn. Hij had helemaal gelijk en na enkele bochten waren we al flink geklommen en hadden een mooi uitzicht over de haven van Picton alsmede de veerboot. De weg draaide vervolgens continu verder en dat is met een motor puur genieten maar met zo'n grote camper is het hard werken. Maar de vergezichten over de eilanden in de Marlborough Sounds maakten het allemaal meer dan goed. In Havelock vonden we het welletjes en streken neer op de locale camping en was het tijd om onze eerste dag op het Zuid eiland op ons in te laten werken aangezien het heel wat anders was dan het Noord eiland.
De volgende dag reden we door naar Nelson waar we alleen maar stopten om inkopen te doen voor de komende dagen aangezien we voor enkele dagen de wildernis in wilden trekken. Met de camper reden we over een steile bergketen waar we vanaf de top mooie uitzichten over de kust en de Tasman baai hadden. Toen we weer bij de kust uit kwamen reden we bij Pohara langs een schitterende rotsfor matie langs de kust. De laatste 10 kilometers naar Totaranui waren onverhard en dat was niet als zodanig op de kaart aangegeven. Maar met de camper reden we langzaam over de bochtige wegen door de heuvels. Onverharde wegen met een camper is compleet anders dan met een motor. Met een motor is het heerlijk om deze wegen te rijden, met een camper laat je ten eerste een enorme stofwolk achter je wat we absoluut niet erg vonden zolang alle raampjes maar gesloten waren en verder konden we niet te hard rijden omdat dan alle potten en pannen flink begonnen te rammelen dat je het gevoel had dat ze je elk moment naar de oren konden vliegen. Dat bleek enorm mee te vallen al opende de deur van de koelkast zich wel enkele malen ongeoorloofd tijdens de vakantie zodat de gehele inhoud zich over de vloer uitspreidde. Uiteindelijk hebben we de deur met een gevonden stok gebarricadeerd en dat hielp afdoende.
Totaranui bleek niet meer te zijn dan een afgelegen DoC-camping. Het lag aan een h ele mooie baai met zeer basic voorzieningen: toilet en koude douche en natuurlijk de onvermijdelijke zandvliegen. De volgende rustdag werd door Pa & Ma gebruikt om de 'Abel Tasman'-route te lopen, een 51 kilometer lange route langs de kust. Niet dat ze de intentie hadden om de gehele route te lopen maar wel zijn ze naar Awaroa baai gelopen alvorens terug te keren. Wat hebben wij intussen gedaan? Niet veel dan wat administratieve werkzaamheden zoals het bijwerken van het dagboek dat nu moeilijker bij te houden bleek te zijn en verder de route voor de komende dagen globaal uit gestippeld. In de namiddag zijn we nog langs de schitterende zandkust gelopen. Pa had zich voorgenomen om een duik in de zee te nemen en was een eindje het water in gelopen om de temperatuur aan de weet gekomen. Hij liep hiervoor niet te ver het water in maar de golven waren toch hoger dan verwacht en zo ontdekte hij dat de temperatuur van het water in zijn kruis veel kouder aan voelde. Sorry Ma, en maar snel zijn zwembroek aangetrokken en tegen onze verwachting in verdween hij helemaal in het water aangezien, als enige aangezien wij die behoefte niet zo voelden en achter bleven om van de mooie kustlijn te genieten.

XXX

Bij het kamperen in een camper verwacht je dat je de nodige tijd kunt doorbrengen zonder externe stroom of water aangezien je alles zelf bij je hebt. In de praktijk blijkt dat nogal tegen te vallen aangezien na een dag al het lampje van 'Low Battery' begon te branden. De boosdoener bleek de waterpomp te zijn zodat we verder maar het water van een nabij gelegen waterkraan gebruikten. De illusie van totale onafhankelijkheid in een camper viel in de praktijk toch wel tegen. Maar echt een probleem was dat niet aangezien er overal in Nieuw Zeeland campings te vinden zijn.

XXX

Het eerste stuk naar het zuiden ging over dezelfde weg om de eenvoudige reden dat er geen andere wegen waren, iets waar we vaker in Nieuw Zeeland 'last' van bleken te hebben. Vaak zijn de wegen echter zo mooi dat het geen schande is om ze twee maal te rijden, zo ook in dit geval. De hele dag slingerde we over rustige wegen zuidwaarts onderweg volop genietend totdat we aan het einde van de dag in St. Arnaud uit kwamen waar we op een camping bij een meertje nagenoeg de hele camping voor ons alleen hadden. Al snel bleek waarom: het stikte er van de zandvliegen. Voor we de camper in wilden moesten we ze eerst bij de deur wegjagen en dan nog lukte het menigeen om de camper in te komen. Het Rotoiti meer was mooi gesitueerd, met het uitzicht op de omringende bergen. Buiten zitten was er dus niet bij en noodgedwongen besteedden de beide dames de tijd maar aan het wassen van de kleding. Hier hadden de heren geen problemen mee maar dat veranderde toen het donker werd en de was binnen te drogen gehangen werd. Er werden lijnen gespannen dwars door de camper en al snel konden we niets meer vinden en waren verdwaald in ons eigen gecreëerd doolhof. De volgende dag reden we toch weer verder westwaarts voornamelijk de Buller rivier volgend door schitterende smalle kloven naar Westport. Deze plaats aan de kust viel ons wat tegen maar was goed genoeg om er een kop koffie te drinken. Bij Cape Foulwind hebben we geluncht in de camper met een schitterend uitzicht over de woeste zee die zijn golven op de rotsen kapot deed slaan. Enkele kilometers verderop was er een zeehonden kolonie die we met een bezoek vereerd hebben. Vanaf de rotsen keken we neer op de kolonie en genoten van hun capriolen. Eerst vielen ze niet er op vanwege hun schutkleur maar naarmate we langer keken zagen we meer en begonnen ze steeds meer menselijke trekjes te vertonen. Zo waren er twee mannetjes aan het ruziën om een grote steen om op te kunnen zonnebaden. Er waren honderden stenen om op te liggen maar ze hadden uitgerekend dezelfde steen uitgezocht. Terwijl ze aan het bakkelijen waren waren enkele jonge zeehonden aan het s pelen in een plas water tussen de stenen en hadden de tijd van hun leven. Nee, het was geen plek waar we ons verveelden maar toch weer verder gereden naar onze volgende stop: Punakaiki.

XXX

Deze plaats is bekend van zijn 'Pancake Rocks', rotsen die opgebouwd zijn uit verschillende lagen steen waardoor het effect ontstaat dat er stapels pannekoeken liggen. Over de kliffen kun je deze rotsen bewonderen en helemaal naar de zee lopen. Eigenlijk loop je boven de zee aangezien deze door ondergrondse tunnels onder je door stroomt. Als het vloed wordt wordt het zeewater de tunnels in gestuwd totdat de tunnel ophoudt en er voor het water nog maar één uitweg is: omhoog, waardoor er mooie fonteinen onstaan. Toen wij er rondliepen werd het inderdaad vloed en de kolkende watermassa die af en toe omhoog spoot was een indrukwekkend gezicht.
We overnachtten op de camping in Punakaiki en dat bleek een schot in de roos te zijn. Precies w at we nodig hadden: zeer goede faciliteiten, direct aan zee en aan de andere zijde omringd door schitterende bergen. Hier hielden we het wel enkele dagen uit. De volgende dag werd dus in alle luiheid doorgebracht met lezen of puzzelen in het zonnetje naast de camper, het zonnebaden op het strand of... gewoon niets doen. De volgende dag moest er meer actie komen en aangezien we onze wandelschoenen niet voor niets meegenomen hadden besloten we om een wandeling te maken langs de rivier die langs de camping stroomde en door een kloof tussen de bergen door land inwaarts verdween. Het was een werkelijk schitterend pad door een dicht bos langs de rivier.

XXX

We bleven foto's maken van de rivier, het bos, de bergen alsmede van elkaar. Na anderhalf uur kwamen we op een splitsing en namen een ander pad terug naar de kust. Dat pad bleek steil omhoog te lopen en we schenen maar niet op de top aan te komen. Daarnaast zaten er ook nog flinke modderige stukken in maa r we hadden tijd genoeg en met af en toe een rustpauze was de klim goed te doen. Uiteindelijk bereikten we de top en dachten we dat we het ergste gehad hadden maar toen we de afdaling achter de rug hadden en in het dal kwamen bleken we door een brede rivier te moeten waden. Eerst nog gekeken of er een brug was: niets! Is er soms een pad langs de rivier: niets! Aan de overzijde staan wel bordjes: Shit! Maar de jeugd had hoge wandelschoenen aan die waterdicht waren dus voorzichtig op de ondiepste plek door de rivier gewaad maar deze bleek toch iets dieper te zijn dan onze wandelschoenen hoog waren dus hadden we toch nog onze voeten nat.

XXX

Ma had lagere schoenen maar het eindresultaat was precies hetzelfde. Pa had een andere aanpak en wilde op de smalste plek door de rivier heen. Maar op de smalste plek is de rivier wel het diepst en dus redde hij het net niet om zijn kruis droog te houden. Dus allemaal liepen we met soppende schoenen terug naar de hoofdweg langs de kust. Toen we daar aan kwamen moesten we nog een eindje langs de hoofdweg terug lopen en kwamen we weer langs de 'Pancake Rocks'. Raad eens wie we daar weer tegen kwamen: jawel Margreet! Eenmaal terug op de camping waren we allemaal flink moe dus werd er de rest van de dag niet veel meer ondernomen.

XXX

De volgende dag startten we de camper weer en vertrokken we verder zuidwaarts en dat was geen slechte beslissing want het bleek onderweg flink te regenen en met de harde windstoten hadden we moeite om de camper op de weg te houden. In Greymouth hebben we boodschappen gedaan en toen we weg wilden rijden bleek dat we exact tegenover het politiebureau foutief geparkeerd stonden en daar werden we op gewezen, gelukkig niet door een man met een pet dus had het geen verdere consequenties. We bezochten Shantytown een soort open luchtmuseum waar allerlei oude gebouwen stonden uit het begin van het de goldrush in Nieuw Zeeland waardoor al deze plaatsjes ontstaan zijn. Leuk om ook alle prullaria te z ien die er in deze gebouwen uitgestald lagen, vooral toen Pa ontdekte dat er ook een oude Lynotyp stond, een zetmachine waar hij ook nog aan gewerkt had (dus zo oud was alles niet!). We kregen vervolgens direct een vurige uitleg over de werking van het apparaat. Met een oude stoomtrein konden we verder mee rijden alleen viel de afstand ons enigszins tegen (nog geen kilometer volgens mij). Op de terugweg liepen we langs een goudzoekerskamp waar Jeannette en Pa hun geluk wilden beproeven. Ze kregen een pan met stenen en daar moesten ze het goud uit ziet te zeven. Met water spoel je dan steeds wat stenen weg zodat uiteindelijk alleen het goud over blijft. Maar Jeannette bleek niet alleen in het goud geïnteresseerd te zijn maar ook in de mooie steentjes die er snel uit gevist werden en in haar jaszak verdween. Beiden hadden uiteindelijk inderdaad enkele korreltjes goud over dat ze mee kregen in een buisje.
De rest van de dag gebruikten we om naar de camping bij de Franz Josef gletsjer te rijden wat een ongezellige en enorm rumoerige camping bleek te zijn. Maar wel met een mooi uitzicht op de bergen. De volgende ochtend reden we naar de gletsjer en deze bezichtigd. Het was leuk om een gletsjer te zien maar het was niet de mooiste aangezien we er niet echt dicht bij konden komen en verder was het ijs van de gletsjer nogal smerig van al het steengruis. Het weer was echter schitterend zodat we er mooie foto's konden maken.

XXX

25 kilometer verderop lag de volgende gletsjer, de Fox. Aangezien het al laat in de middag was hebben we ons kampement voor die nacht opgeslagen op een heel rustige camping. Maar toen we de volgende dag de gletsjer met een bezoek wilden vereren bleek dat de lucht helemaal dicht getrokken was en het af en toe zelfs miezerde. Niet echt ideaal weer om een gletsjer te bezoeken maar omdat we toch er pal langsheen moesten rijden op onze weg naar het zuiden besloten we om er toch een blik op te werpen en tot onze stomme verbazing was het kraakhelder weer toen de de vallei naar de gletsjer in draaiden en ook de gletsjer zelf was getooid in volle zon.

XXX

Dus toch maar gestopt om ook deze gletsjer van dichtbij te bekijken. De Fox vonden wij de mooiste van de beide gletsjers omdat het ijs veel witter was en je er dichter bij kon komen. Hierdoor zagen we ook de mooie ijsgrotten waar het water de punt van de gletsjer verliet.
Aan de westkust van het Zuid eiland heb je geen keuze qua wegen en dus moesten we helemaal langs de kust naar het zuiden doorrijden. Bij Haast draaide de weg dan land inwaarts om de Zuidelijk Alpen middels de Haast pas te kruizen. Vlak voor de Haast pas hebben we overnacht op een DoC camping die heel basic was (zoals de meeste DoC-campings) maar op een schitterende locatie lag. Een grote rivier stroomde direct langs de camping en met alle bergen in de buurt leverde dit mooie foto's op; en vervolgens weer snel de camper in om van de vele zandvliegen verlost te raken.

XXX

Langs de weg over de Haast pas kwamen vele watervallen in de rivier uit en bij enkelen hiervan zijn we gestopt om foto's van te maken. Al naar beneden rijdend reden we pal langs de grote meren Wanaka en Hawea die met hun diep blauwe kleur scherp afstaken tegen de bruine berghellingen. In Wanaka hebben we wat geluncht maar het was hier enorm toeristisch zodat we snel verder reden. Oostwaarts deze keer en we reden door een soort prairie die helemaal bruin was totdat we in Omarama uit kwamen waar niets te doen was maar er was een camping aanwezig. We reden, na een nacht rust, vervolgens door naar de oostkust (of was het de westkust, Pa?) naar Oamaru. Dit was een stadje met oude gebouwen en op de strand zouden pinguins te vinden zijn. We hebben goed gekeken maar waarschijnlijk waren z e allemaal boodschapen aan het doen aangezien we er geen één zagen. Maar ook in de stad zijn we ze niet tegen gekomen. De oude gebouwen waren inderdaad wel aardig maar ook niet meer dan dat zodat we na een kop koffie weer verder reden.

XXX

Langs de kust reden we richting Dunedin en deden onderweg de 'Moeraki Boulders' aan, grote ronde stenen die in groepjes op het strand liggen. Het waren hele mooie stenen maar ook niet meer dan dat zodat het niet meer werd dan een (korte) stop.
In Dunedin gaven we ons zelf enkele dagen de tijd. Van de camping zijn we enkele kilometers naar het centrum gelopen wat steil de heuvel af ging. Het bleek een feestdag te zijn: 6 februari, Waitangi dag, de dag waarop het land Nieuw Zeeland 'ontstaan' is. Waarschijnlijk waren de meeste Nieuw Zeelanders niet echt trots op hun land want groots werd deze feestdag niet gevierd. Na een kop koffie scheidden onze wegen en verkenden we de stad in stelletjes. Hierbij kwamen we elkaar wel enkele malen bij t oeval tegen. Wij waren moe en hebben alleen het station bezocht en verder in het centrum op een terrasje gezeten genietend van alle rare vogels die ons passeerden. Aan het einde van de dag zijn we samen met een taxi (we moesten nu steil omhoog) naar de camping teruggekeerd. Voor Pa & Ma was de dag te kort geweest zodat ze de volgende dag terug naar het centrum gingen. Wij hadden toen een rustige dag en bleven op de camping hangen. We moesten nog allerlei achterstanden wegwerken, zo liep ik bijvoorbeeld al vier dagen met mijn dagboek achter.

XXX

Onze vakantie met de camper zat er al weer bijna op en ons plan was om naar Queenstown te rijden maar we hadden nog enkele dagen over dus besloten we om langs de kust te blijven rijden de 'Southern Scenic Route' volgend. We reden door een landschap met duizenden koeien en schapen. Toen we langs de kant van de weg een kop koffie aan het drinken waren kwam er een boer naar ons toe voor een praatje. We hadden hem net schapen zien opdr ijven met zijn honden en nu ze in de andere weide waren had hij tijd voor een praatje. De honden stonden alle drie achter op zijn quad te wachten tot hij uitgepraat was. Het was een leuke vent en nodigde ons zelfs uit op zijn boerderij als we met de motoren weer langs mochten komen.
De weg vervolgde door de Catlins, een bos langs de kust, waar de weg onverhard was en je af en toe schitterende uitzichten over de zee had. In Invercargill reden we naar een camping in het centrum van de stad. Eigenlijk was het geen camping maar meer een soort stadion waar wat gras omheen groeide en aangzien er toch toiletten en douches waren kon er dus ook wel gekampeerd worden als extra bron van inkomsten. Maar voor één nachtje deden wij niet moeilijk en bovendien konden we er gratis fietsen lenen om de stad mee te verkennen, dus na het eten trokken Jeannette en ik er per fiets op uit. We reden wat op de bonnefooi rond en belandden zo in het Queens park, een heel mooi stadspark waar we genot en hebben. Ons eigenlijk doel was echter om te kijken hoe laat de kerkdienst begon voor de volgende ochtend. Jeannette wilde al heel lang een kerkdienst in Nieuw Zeeland bijwonen en nu hadden we de kans. De dienst bleek om 10 uur aan te vangen, een christelijke tijd. Het was voor ons dus geen probleem om de volgende ochend op tijd in de kerk te zijn en we bleken zelfs één van de eersten te zijn. De dienst was voor ons beiden goed te volgen terwijl Pa & Ma een beetje om zich heen zaten te kijken (normaal is het andersom en kijken de kinderen om zich heen). De dienst was zeer interessant en tevens bleek de dominee enkele jaren op Sumatra gewerkt te hebben. Na de dienst was er gezamelijk koffie drinken en reeds voor de dienst waren wij hier al voor uitgenodigd. Zelfs Pa & Ma hadden aanspraak omdat er in Invercargill een ex-Nederlander woonde die 49 jaar geleden naar Nieuw Zeeland geëmigreerd was en nu een herten boerderij had. Wij hebben ook nog een kort praatje met de dominee gemaakt en deze was samen met de hertenboer aan het bakkelijen wie ons voor de lunch uit mocht nodigen. Wij bedankten voor beiden aangezien we verder moesten naar Queenstown waar we een reservering hadden voor die nacht. Maar ook hier beloofden we weer aan te komen mochten we er met de motoren terug komen.
De weg naar Queenstown begon saai, door een vlak landschap maar na een lunchstop in Lumsden, waar we heerlijk gegeten hadden, werd de weg mooier (of leek dat maar zo?). De weg begon zich door de heuvels heen te draaien en we genoten volop. In Fairlight stond er ineens een oude stoomtrein langs de weg uit te puffen. Het bleek een locaal toeristen treintje te zijn dat nog aan het uithijgen was voordat het omkeerde om naar Kingston terug te rijden. Wij moesten dezelfde kant op en wilden de stoomtrein volgen maar deze verdween al snel in de verte naar de andere kant van de valei.
Vanaf Kingston slingerde de weg zich hoog lang het Wakatipu meer waar, met dit schit terende zonnige weer, zich de mooiste fotogenieke plaatjes aan ons voorbij trokken. We genoten van de rit naar Queenstown en namen onze intrek op de camping. Deze lag dicht bij het centrum van deze zeer toeristische stad en dat bleek dan ook duidelijk aangezien de campers hier stijf tegen elkaar aan geparkeerd stonden. Gezelligheid was er niet te vinden (op de camping) en we hadden het gevoel als een melkkoe behandeld te worden. Maar het waren onze laatste vier dagen en het was onze eindbestemming dus al te veel keuze hadden we niet. Dus de buren maar een beetje klem gezet zodat we onze stoelen nog naast de camper kwijt konden om zo nog enige privacy te hebben. De volgende dagen besteedden we aan het bijkomen van onze korte, doch best wel intensieve, reis door Nieuw Zeeland en deden we het rustig aan. We hebben Queenstown verkend, ieder op eigen gelegenheid zodat een ieder kon doen en laten wat hij wilde. Voor ons was het terrasje aan de oever van het meer een favouriet plek je waar we menig kop koffie naar binnen gewerkt hebben. Gezellig mensen kijken, en dat waren dan voornamelijk toeristen. Daar waren er genoeg van aangezien elke toerist ongeacht hoe lang ze in het land verblijven Queenstown aan doet.

XXX

Na twee dagen in Queenstown doorgebracht te hebben hadden we nog niet veel gedaan zodat het de derde dag tijd werd voor wat actie. En dat namen we dan ook maar letterlijk zodat we een rit boekten om met een (zeer snelle) jet-boot over de Shotover rivier te gaan varen die door een smalle kloof stroomde. Nee, niet allemaal, Ma bleef achter op de wal want iemand moet toch de foto's nemen? Met een noodgang scheerde de boot over het water vlak langs de rotsen en we hadden een schitterende tijd, vooral tijdens de pirouettes die de boot op het water maakte en we helemaal nat werden. Vooral Pa zat achter in de boot volop te glunderen. Alhoewel het spectaculair was leek het vanaf de wal extremer dan vanuit de boot, maar zeer zek er de moeite waard om het eens gedaan te hebben. De volgende uitdaging was van een heel ander kaliber: met een kabelbaan gingen we een flink stuk omhoog langs een steile rotswand direct achter de stad. Vanaf het platform boven hadden we een schitterend uitzicht over de stad en het Wakatipu meer al werden we flink geholpen door het stralende weer. Zelfs hier boven waren er nog veel meer uitdagingen te ondergaan. Zo zagen we veel jongeren aan een bungy koord van een platform zich in het diepe storten om vervolgens als een jojo op en neer te stuiteren. Verder kwamen er regelmatig delta vliegers over die van hoger op de heling startten om vervolgens langzaam naar beneden te zeilen en te landen op het locale rugby-veld. Op hun vlucht namen ze graag een betalende passagier mee maar de NZD 175,- (EUR 85,-) die ze hiervoor vroegen vonden we toch veel te gortig. Iets minder spectaculair was de 'Luge'. Met een klein kabelbaantje ga je vanaf het platform verder omhoog om vervolgens in een soort bestuurbare slee omlaag te zoeven. Dat leek Pa en mij wel wat dus gingen we snel omhoog terwijl de dames foto's van ons zouden maken. Boven aangekomen kregen we een korte uitleg hoe de slee te besturen en te remmen was en vervolgens konden we gaan. Er waren twee verschillende banen omlaag, een korte (snelle) en een lange (toeristische) baan. Wij kozen voor de korte en Pa was al rap vertrokken. Ik moest er snel achteraan en langzaam kwam ik bij en vol gas stoof ik Pa in een bocht binnendoor. Uitgerekend daar stonden de dames te fotograferen. Of althans men deed een poging want we waren in een flits al weer verdwenen. Op een steil stuk kregen we extra vaart (Pa zat nog steeds vlak achter mij) gevolgd door een scherpe bocht naar links. Ik moest alles uit de kast halen om de kussens langs de baan te vermijden en dat lukte me maar ternauwernood. Achter me hoorde ik een flinke plof en bleek mijn achtervolger in de kussens beland te zijn. De race was dus een gelopen zaak en heb ik maar even rustig gewacht totdat Pa zijn bril weer recht gezet had en achter mij aan kwam rijden.
Wij hadden weer voldoende adrenaline voor de dag gehad en zelfs genoeg voor de gehele vakantie. Na een nachtje slapen was het al weer tijd om de camper op de luchthaven af te leveren. We waren blij de camping te kunnen verlaten nadat we de camper opgeruimd hadden en al onze spullen ingepakt hadden. We hadden nog enkele uurtjes over en dus reden we wat langs het meer. Het bleek een schitterende weg te zijn waar we niet alleen mooie uitzichten over het meer hadden (en de stoomboot nog voorbij zagen komen) maar ook over de met sneeuw bedekte heuveltoppen in de verte. In Glenorchy hebben we koffie gedronken en vervolgens zijn we dezelfde weg terug gereden naar de luchthaven. Daar konden we de camper achter laten op een parkeerplaats en terwijl ik de camper er achteruit in reed keek Jeannette hoeveel ruimte er nog over was. Toen ze "Stop" riep wilde ik op de rem trappen m aar omdat ik mijn brede wandelschoenen al aan had trapte ik ook de gaspedaal in. Gelukkig raakte ik alleen een verkeersbordje en zo stond ook mijn handtekening op het nippertje ook nog op de camper. Ook trouwens op Jeannette haar onderbeen! Tijdens de overdracht heeft men onze beide handtekeningen over het hoofd gezien dus was het allemaal geen probleem. Zelfs niet de gebarricadeerde deur van de koelkast en tevens kregen we ook het betaalde geld voor de nieuwe accu terug.
De volgende uitdaging was om ons te melden bij de incheckbalie zonder tickets met alleen onze paspoorten maar dat bleek geen uitdaging te zijn aangezien dit probleemloos verliep. Ook de vlucht terug naar Auckland verliep zonder problemen (maar met enkele luchtzakken) en we hadden een mooi gezicht over de Zuidelijke Alpen met zijn besneeuwde bergtoppen.
In Auckland hadden we weer een auto gehuurd en volgens de afspraak zouden we op de luchthaven opgewacht worden. Natuurlijk was er niemand aanwezig en h et duurde even voordat we de juiste procedure gevonden hadden. Jeannette begon zich hierbij steeds meer op te winden. Doordat het verhuurbedrijf reeds gesloten was moesten we een shuttle-bus naar een hotel nemen waar de auto op ons wachtte. Toen Jeannette eenmaal in de auto achter het stuur zat werd ze snel weer milder en konden we naar hetzelfde hotel rijden als vanwaar we met de camper vertrokken waren.
Ons rondje door Nieuw Zeeland was nu dus rond al hadden Pa & Ma nog enkele dagen over. Dat kwam goed uit want nu konden ze nog net de verjaardag van Jeannette mee maken. Ze was direct de volgende dag al jarig dus dat gaf de nodige logistieke problemen en zorgde er voor dat ik de volgende ochtend al vroeg met de auto op pad was onder het mom van 'brood halen'. Behalve brood werd er verder slingers, balonnen, kaarsen en een taart gekocht. Onze hotelkamer werd feestelijk aangekleed toen pas kon de verjaardag echt beginnen. De cadeautjes werden gegeven en zelfs Pa & Ma hadden wat meegenomen. Vervolgens werd de taart aangesneden. Deze was verkocht als een mocca-chocolade taart maar in de praktijk bleek het een chocladetaart te zijn en dan ook nog van het pure soort. Dat was dus niet de meest favoriete smaak van het feestvarken dus hield haar taak op na het aansnijden van de taart.
In de middag zijn we naar het winkelcentrum om enkele boodschappen te doen maar toen het begon te regenen besloten we er maar te blijven hangen en zo zagen we in een bar op de TV het wereldkampioenschappen cricket waar Nederland ook aan deel nam. We wisten niet eens dat Nederland een cricketteam had, laat staan dat ze zich voor een WK wisten te kwalificeren. Natuurlijk werd de wedstrijd kansloos verloren, maar het is toch belachelijk dat Nieuw Zeelanders meer weten van Nederlands cricket dan een Nederlander!
's Avonds hebben we in dezelfde bar gegeten en het smaakte werkelijk overheerlijk. Goed 21 uur hadden we het eten op en werd het tijd om de zaak te v erlaten, aangezien toen het Valentijnsfeestje losbarstte waarbij de aanwezige mensen aan elkaar gekoppeld werden en daar hadden wij vieren dus niets te zoeken!
De resterende twee dagen tot het vertrek van Pa & Ma werden in alle rust doorgebracht om op adem te komen van de rondreis alsmede om de bagage al vast uit te zoeken en in te pakken en voor te bereiden op de terugreis. Voor ons was de de laatste mogelijkheid om nog spullen naar huis mee te geven.

XXX

Als laatste bezochten we op zondag nog het 'Howick Historical Village', een dorpje met gebouwen uit de tijd van de eerste kolonisten in Auckland. We hadden het al eerder willen bezoeken maar vandaag was het de maandelijkse speciale dag waarbij er mensen in de klederdracht van die tijd rond liepen wat het extra aantrekkelijk maakte, ook al omdat er veel verteld werd over de achtergronden en beweegredenen van deze kolonisten.
Om 15 uur was het tijd om Pa & Ma naar de luchthaven te bren gen. We hadden rustig de tijd om alles in te checken en gelukkig kregen ze direct alle formulieren mee zodat we die nog voor hen in konden vullen. Na een laatste kopje koffie namen we afscheid van elkaar en zo waren we weer alleen in Nieuw Zeeland. Als eerste hebben we de huurauto afgegeven en reden we per motor terug want die hadden we natuurlijk al lang weer bij Becca & Brian uit de garage opgehaald.
's Avonds heeft Graham ons mee uit eten genomen, nog voor Jeannette haar verjaardag en zijn we na afloop nog naar het centrum van Auckland gegaan waar de boten voor de America Cup lagen. Inmiddels was de stemming daar lichtelijk gedaald aangezien het Nieuw Zeelands team inmiddels met 2-0 achter stond (en later ook met 5-0 verloren waardoor de cup naar Zwitserland verhuiste).
De bedoeling was om zo snel mogelijk per motor weer uit Auckland te vertrekken maar dat viel in de praktijk nogal tegen aangezien er nog het nodige geregeld moest worden. Zo werden de motor nog e ven snel geïnspecteerd en werd het carnet voor Martins motor verlengd wat met de nodige bureaucratie en stempels (ook hier!) gepaard ging. Verder moesten alle spullen weer opnieuw ingepakt worden waarbij mijn koffers vanaf heden gevoerd werden met een plastic zak om te voorkomen dat er nog meer zaken door water vernietigd worden. Na ruim twee en half jaar waren ze niet helemaal waterdicht meer ondanks dat ik ze recht geslagen dacht te hebben. Ter afsluiting hebben we nog een bezoek aan de bioscoop geweest daar een marathonzit gehad tijdens het bekijken van "The Two Towers', het tweede deel van de 'Lord of the Rings' serie. Veel scenes van deze film zijn hier in Nieuw Zeeland opgenomen dus het was voor ons een onderdeel van onze cultuur-reis. Een week later waren we dan eindelijk zo ver om Auckland op onze motoren achter ons te laten maar daarover de volgende keer meer.