Op een morgen werden wij wreed in onze slaap gestoord. Buiten bij onze voordeur hangt een rode brand sirene en die was af gegaan. Help, Brand! Voor degenen die mij kennen weten wel dat ik niet het meeste briljante brein ben vroeg op de ochtend en helemaal niet als ik uit mijn slaap gehaald word en wilde het brand alarm negeren maar Martin trok mij het bed uit en dus zocht ik wanhopig naar mijn kleding en met dikke ogen liep ik achter Martin aan naar beneden. De brandweer was snel ter plaatse en net zo snel als hij er was, werd er ook het sein 'Brand meester' gegeven. Er was een storing, maar waar? Morgenstond heeft goud in de mond en voor ons was de dag eerder begonnen dan verwacht. Het zou overigens niet bij dit ene incident blijven want twee dagen later was het weer bal en ging het alarm weer vroeg in de ochtend af. Het had weer geregend en we dachten dat er misschien ergens water lekte en kortsluiting veroorzaakte. We lieten dat maar aan de experts over, maar we dachten wel mee. In ieder geval garantie tot aan de deur wat ons betrof. De tweede, grondigere, zoektocht leidde tot de vondst van de kortsluiting zodat we de resterende dagen op het door ons gewenste tijdstip wakker konden worden.
De weken in de camper hadden er toch flink bij ons ingehakt aangezien ze toch iets anders verlopen waren dan gedacht. Niet dat dit aan het gezelschap van Pa en Ma lag maar wij hadden gedacht dat je met een camper dezelfde vrijheid had dan met onze motoren en dat bleek nogal enorm tegen te vallen. Niet erg maar hierdoor hadden we wel tijd nodig om de rust in onszelf terug te vinden om zo het gevoel terug te krijgen dat we boel weer een beetje onder controle kregen. Wel verlangden we er des te sterker naar om weer met de motoren te gaan reizen. Voor we uit Auckland vertrokken besloten wij om nog naar de film 'The Lord of the Rings; The Two Towers' te gaan. Allereerst was het een hele tijd geleden dat we een film hadden gezien en ten tweede was het leuk om te trachten enkele bekende landschappen te vinden aangezien deze hele triologie in Nieuw Zeeland opgenomen is. We herkenden niet veel plekken maar wel was het landschap zoals we het onderweg op het Zuid-eiland hadden gezien.
Auckland werd verlaten met een gevoel van vrijheid wat we lang niet meer gehad hadden. Aangezien het al eind februari was en de zomer al langzaam in de herfst over ging besloten we om zo snel mogelijk naar het zuiden van het Zuid eiland te rijden en vandaar langzaam weer noordwaarts te rijden. Onze reis naar het zuiden was echter een rit met meerdere stops onderweg om allerlei plichtplegingen te verrichten. We probeerden de hoofdwegen zoveel mogelijk te mijden en op een smalle weg ver van beschaving zagen we twee motoren langs de kant van de weg staan en we stopten om te zien of ze soms hulp nodig hadden. Dat bleek niet zo te zijn; hun regenkleding konden ze alleen wel aantrekken. Toen bleken dit Nederlanders te zijn en wel Jaap en Gerda. Jaap had zijn motor ingevlogen en was via Australië naar Nieuw Zeeland gekomen en had voor hij vertrok uit Nederland al onze verslagen op de Motormaniacs website gelezen. Hij noemde de wereld een groot dorp en wij gingen er bijna in geloven. Gerda was voor vier weken overgekomen en vergezelde hem op een gehuurde motor. Zij had heerlijke koekjes bij zich en iedereen deed zich er tegoed aan. We namen hartelijk afscheid in de gemeenschappelijke hoop dat het die dag droog zou blijven maar dat was tevergeefs.
De hoofdwegen in Nieuw Zeeland, en vooral op het Noord eiland zijn een nachtmerrie voor ons aangezien wij, om nog wat indrukken onderweg op te doen, ons niet met de maximum snelheid van 100 km/h. verplaatsen en dus een obstakel vormen voor het achterop komend verkeer die klaarblijkelijk speedy tickets voor het mortuarium hebben. Gelukkig zijn de obstakels maar motoren en dus hoef je er niet met een grote boog omheen om ze in te halen. Helaas hebben ze niet in de gaten dat ze vlak achter Martins motor rijden die hierop voorbereid is en hen snel duidelijk maakt dat inhalen geen enkel probleem is zolang men hiervoor maar de andere rijstrook gebruikt. Af en toe kregen we tijdens het passeren het 'V'-teken. Wij hadden geen idee wat dit betekende maar de bijbehorende gezichten spraken boekdelen, dus wisten we dat het niet met het vredesteken te maken had, integendeel.
We namen ons intrek in een motelletje in Tokoroa en vandaaruit belden wij Jenny. We moesten zo snel mogelijk komen en rond zes uur arriveerden we bij hun thuis en kregen we thee en daarna was er een koningsmaaltijd en het feestvarken kwam van eigen erf. Tonnnetje rond verlieten we Jenny en Dave. Nooit zullen we vergeten hoe ze mijn motor met een quad over de slipperige weg naar Sandy Bay hadden vervoerd. Mensen met een gouden hart en voor Jenny, die gek op borduren was, hadden Pa & Ma een klein typisch Nederlands borduurwerkje meegenomen dat we afgegeven hebben.
De volgende dag reden we verder zuidwaarts door een overweldigende natuur. De natuur was heel bruin en had duidelijk regen nodig. Binnendoor over de 'Lost Valley Highway' reden we door overweldigende en zeer onwerkelijk uitziende landschappen. We kwamen door Whangamomona en daar leek het alsof de tijd had stil gestaan. Er stond daar een hotel in niemandsland en de romantiek hield niet op te bestaan: de koeien liepen door de dorpsstraat onder leiding van de getrainde honden die alles keurig onder controle hielden. Een tafereel om nooit te vergeten. Een plaatsje dat in 5 minuten onze harten gestolen had en we nooit meer zullen vergeten.
Via een overnachting in het onindrukwekkende New Plymouth reden we de volgende dag langs de kust om de berg Mount Egmont heen naar Hawera. Hier hadden we een karweitje te verrichtten waar we, en vooral Martin, al maanden naar had uitgekeken. Na alle ontberingen in Azië hadden we besloten om een andere achterveer onder Martins motor te plaatsen die een heel stuk stugger was. Na een lunch hebben we de oude veer verwijderd en de nieuwe gemonteerd waarna Robert Taylor enkele malen op de achterkant van de motor drukte en vervolgens precies wist hoeveel de veerinstelling aangepast moest worden. Vervolgens de veer opnieuw, nu definitief, gemonteerd. Vervolgens mocht Martin er een testritje op maken. Hij rapporteerde wel een enorm verschil maar had geen verdere op- en aanmerkingen op de afstelling van de veer. Echt een verschil van dag en nacht en eigenlijk had deze modificatie aan de motor voor het begin van de reis al moeten geschieden. Het enige nadeel van de nieuwe veer was dat de achterzijde van Martins motor aanzienlijk omhoog was gekomen en dat zorgde er voor dat het opstappen om bij Martin achterop te gaan zitten veel moeilijker geworden is en tevens dat hij zijn zijstandaard moest verlengen.
Nadat we Hawera, de volgende dag, hadden verlaten kwamen wij in de voetstappen van Koningin Elizabeth terecht. In de vijftiger jaren had zij een bezoek aan Masterton gebracht. Voor haar lag de rode loper uit, maar voor ons 'helaas pindakaas'. We dronken een kopje koffie en zagen aan de overzijde van de straat een hotelletje. In eerste instantie zag het er shabby uit, maar we besloten daar toch een nachtje te blijven. De volgende dag begon er een schaapsscheerders competitie en van heinde en ver waren schaapscheerders naar Masterton gekomen om de troffee van de snelste en de beste schaapsscheerder in de wacht te slepen. Wij waren niet echt in deze poppekraam geïnteresseerd en reden de volgende dag door naar Wellington. Wellington is een super gezellige stad met voor elk wat wils en is de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Een populaire stad aangezien we grote problemen hadden om accomodatie te vinden maar uiteindelijk vonden we toch wat voor een nachtje. Een stad om op de terugweg zeker langer te bezoeken maar onze veerboot vertrok de volgende dag reeds om ons naar het Zuid eiland over te zetten. Deze keer namen we een andere maatschappij die veel onbekender was dan die tijdens de overtocht met de camper. Graham had ons hierop geattendeerd en deze maatschappij bleek veel knusser te zijn. Veel minder mensen en geen alcohol aan boord en daarvoor was de koffie gratis. Een ander groot verschil was het weer, met de camper schoten de vrachtwagens wel 5 meter de lucht in en deze keer was de Cook Strait zo glad als een spiegeltje. De zeegoden waren met ons en in het bijzonder met mij. Verder deden de 'zeeziek' pillen het ook goed en we genoten van het uitzicht vanaf de boeg en zagen de dolfijnen met zes tegelijk naar de boot toe springen. Deze momenten zijn moeilijk op foto vast te leggen (vooral met een trage digitale camera) en we deden dan ook geen moeite.
Om kwart over vier die dag arriveerden we in Picton en we voelden ons niet in top vorm. We vroegen ons af wat er met ons aan de hand was. We kwamen tot de ontdekking dat we de laatste tijd enorm geleefd waren. We hadden wederom weer moeite een plekje voor de nacht te vinden en uiteindelijk zijn we bij een bed en breakfast aan beland. We bleven er twee nachten en hadden wat avontuur nodig. De Marlborough Sounds, het noorden van het Zuid eiland, is enorm mooi en er zijn vele gravel wegen. Deze wegen zijn voor Martin altijd een spekkie naar zijn bekkie (nu met zijn nieuwe achterveer helemaal) en ik word er niet heet of koud van, zolang ik maar bij hem achterop zit. We reden eerst over een weg langs de oostkust in de vroege ochtend. Het uitzicht vanaf de kust was subliem en het geheel was in nevelen gehuld. De mystiek van het ochtendgloren was een waar genot.
XXX |
De volgende dag, zondag, reden we verder naar het zuiden naar St. Arnoud waar we de 'Rainbow track' wilden rijden een route die niet op onze kaart stond maar waar Graham ons op gewezen had. In St. Arnoud kregen we echter te horen dat het vandaag de laatste dag was dat de track nog open was (slechts 3 maanden per jaar) maar de ruige 121 km konden we nooit in 2 uur redden. Dat was een flinke streep door onze rekening dus maar besloten om naar Murchison door te rijden en daar een 'backpackers', The Lazy Cow genaamd, in gedoken om een nieuwe route uit te stippelen.
The Lazy Cow had veel weg van een mannen huishouden en samen met een Amerikaans meisje waren wij de enige vrouwen. De sfeer in huis was knus en huiselijk. Vier jongens verbleven er reeds enkele maanden en ik kon hun 'fastfood'-mentaliteit niet uitstaan zodat ik voor de hele mispoche aan het koken was. Het werd door een ieder zeer gewaardeerd en we hadden gezellige maaltijden waarbij alles opgegeten werd. We zouden er één nachtje blijven maar uiteindelijk moesten we onszelf na vier nachten dwingen om weer verder te gaan, al werden we wel door de jongens 'bedreigd' dat ze onze motoren wel onklaar zouden maken. Adam, de jongste telg van het gezelschap, begon me zelfs al 'Mum' te noemen waar we wel om konden lachen. Hij had een ontsteking aan zijn been zodat Martin hem voor vertrek nog naar de kliniek bracht zodat we later dan gepland vertrokken.
Er wachtte ons een heerlijke route en we waren omgeven door de bergen en reden zelfs door een kloof. Hier voelden wij ons als een vis in het water, en zeker op een motor. We waren op weg naar Hokitika, aan de westkust, waar wij met Ross & Judy hadden afgesproken omdat daar het komend weekend het jaarlijkse 'Wild Food Festival' gehouden zou worden. Er werden enkele tienduizenden mensen verwacht, dus het zou moeilijk worden om een hotelletje te vinden. Het geluk was weer eens met de domme, want 10 minuten voordat ik de eigenares van Waters Edge Lodge belde had er iemand afgebeld en dus hadden wij de laatste kamer. Ross & Judy kwamen voor een dagje over dus hadden niet het probleem om accomodatie te vinden. Ross was in Hokitika geboren en dus hadden we afgesproken bij het kanon. Helaas had men recentelijk het kanon van het park naar de kade verplaatst dus hadden we wat moeite om elkaar te vinden maar het lukte.
XXX |
Nadat de rust na het festival weer was wedergekeerd en de bezoekers weer vertrokken waren begon voor ons het genieten van Waters Edge Lodge. Vanuit de tuin kom je direkt het strand op lopen. Tijdens zonsondergang zagen we dolfijnen in de branding spelen. We sliepen elke avond dan ook als roosjes met het geruis van de branding op de achtergrond nadat we eerst een groot kampvuur op het strand gemaakt hadden aangezien daar toch genoeg drijfhout lag, waarbij we vaak gezelschap van de huishond Bo kregen. Nodeloos te zeggen dat we genoten van de rust en dus een perfekte lokatie om ons verslag bij te werken. We liepen al ver achter en er zaten nog vele avonturen op ons te wachten. Toch was het na 5 dagen wel mooi geweest en nadat het verslag verstuurd was was er voor ons geen reden meer om nog langer te blijven.
XXX |
De volgende ochtend namen we al weer afscheid omdat we een beetje 'haast' hadden. We zaten weer helemaal in het ritme van het rijden met motoren en het was duidelijk te merken dat de herfst hier zijn intrede begon te doen. De nachten zijn kouder en overdag duurt het langer voordat het warmer wordt. Het is lekker zolang de zon zijn gezicht laat zien, maar het wordt gelijk koeler zodra de zon verdwijnt. We zijn echter niet van suiker, dus kleedden wij ons met een extra laag en de handverwarming ging lekker aan (weet je nog Ruud?). We hadden de gehele dag gereden en toen wij boodschappen hadden gedaan voor ons diner kwam er een man naar ons toe en begon een praatje. Hij had een camping en alhoewel deze 12 kilometer verderop bleek te liggen, was dit geen probleem voor ons. We mochten er gratis slapen en van de faciliteiten gebruik maken. Zijn zus had de grond afgelopen oktober gekocht en we zouden alleen vroeg gewekt worden aangezien dit een camping in wording was en men druk bezig was om elektrische kabels te leggen voor de stroom. Michael en zijn zuster waren enorm hartelijke mensen en na een uitgebreide rondleiding vertrokken we weer niet wetende hoe deze dag zou verlopen. Tijdens onze reis met de camper hadden we tijdens een koffiepauze langs de weg Peter ontmoet, een boer die ons had uitgenodigd om eens bij hem langs te komen. Wij hadden de GPS-coördinaten vastgelegd en dus belden we die dag bij hem aan. Helen, zijn vrouw, haalde gelijk wat extra vlees uit de vriezer en Peter schilde een extra aardappel. Terwijl het eten stond te pruttelen gaf Helen ons een rondleiding over de boerderij. Het was een enorme boerderij met meer dan 500 melkkoeien en nog meer schapen. Peter had weinig tijd aangezien hij het jaarverslag af moest maken en dit al meerdere malen uitgesteld had. Tijdens de lunch kwam het onderwerp schaapscheren ter sprake en na een telefoontje had Peter uitgevogeld waar zijn zoon Jason uit hing. Deze was namelijk professioneel schaapsscheerder en Helen nam ons mee naar de boerderij waar er op los geschoren werd. We arriveerden er vlak voor de 'Smoko', de rustpauze, zodat we er op los konden fotograferen. We kregen van alle kanten achtergrond informatie dus nu weten we alles van schapen, het scheren en hun wol.
XXX |
De volgende morgen ging Martin in de gezamelijke keuken zijn dagboek bijschrijven terwijl ik me nog een keer om draaide in de tent. Het regende nog steeds met intervallen en het vooruitzicht om de tent drijfnat in te pakken stemde me niet echt vrolijk maar we moesten verder dus hadden we geen keus. Martin was echter positief en ik was al lang blij dat er nog iemand was die het zag zitten. Mijn haar in de vlecht krijgen was eenvoudig maar vervolgens een begin getracht te maken om onze matjes in de hoezen te krijgen maar dat is een karwei waar Martin veel beter in is, zeker vroeg in de ochtend. Maar als je het niet probeert dan weet je nooit of het je lukt. Na een worstelpartij had ik er eentje in. Snel Martin gehaald voor het ontbijt en toen... begon het weer te regenen. Snel naar de keuken voor beschutting onder het mom van koffie en van het ene kopje rolden we in het andere. Nadat de regen ophield had de vele koffie het gewenste resultaat: ik werd hyper-actief tot ergenis van Martin die het gevoel had dat ik hem met een matteklopper achter de broek aan zat.
Het leukste van deze dag zou nog komen: 21 kilometer gravelweg en wat voor gravel met deze regen: blub, blub en nog eens blub. Het rijden op gravel vergt voor mij de nodige mentale voorbereiding maar hoe lang deze voorbereiding ook duurt, het is nooit lang genoeg om er klaar voor te zijn. Ik doe dan maar gewoon mijn oogkleppen op, geef rustig gas en op de automatische piloot (goed naar Martin kijken) probeer ik me voor te doen als een balerina. Gelukkig heb ik geen tijd om na te denken over wat er allemaal wel niet mis kan gaan. Martin vindt gravel altijd een feestje en misschien komt er ooit nog een dag dat ik het ook leuk ga vinden. Die dag is echter nog niet aangebroken... maar ik sla me er wel doorheen. We vorderden gestaag en kwamen nog een eenzame fietser tegen, die we gelukkig konden maken met een paar oude tandenborstels, om zijn modderige ketting schoon te maken, en een snoepje want meer hadden we niet in de aanbieding.
Wij vervolgden weer onze weg en met de instructie van Martin om vooral het gas er op te houden hadden we de 21 kilometers afgelegd voor ik er erg in had. Onze motoren zaten flink onder de modder en wijzelf niet minder. We waren wel lekker in het zadel gebleven en daar doe je het toch allemaal voor. Ik was best wel trots op mijzelf toen we rond het middaguur Invercargill binnen reden maar een 'hoempa, hoempa, hoempa tetere' ontvangst had ik toch niet verwacht. Het bleek ook niet voor ons te zijn maar er was een drumband competitie gaande. Niet erg hoor, maar alle accomodatie was volgeboekt en we reden tevergeefs van het ene onderdak na het ander. We hadden in februari al een uitnodiging van Peter Grandiek, een ex-Nederlander die al 49 jaar in Nieuw Zeeland woonde, gekregen om zijn hertenfarm te bezoeken en daar te overnachten waar we dus maar noodgedwongen gebruik van moesten maken. Zijn boerderij was lastig te vinden maar toen we er eindelijk een molen naast de voordeur zagen staan wisten we dat we goed zaten en werden wij heel hartelijk door Jenny, zijn vrouw, onthaald. Ze vroeg direkt of wij bleven slapen, nog voor dat we een woord hadden kunnen uitbrengen. Het was zo'n warm onthaal en idem toen Peter ons zag. Het was fijn daar te zijn. Het huis was onmiskenbaar van een Nederlander gezien de Delftsblauwe borden, molentjes, klompen en dergelijke maar het bleek de ras Nieuw Zeelandse Jenny te zijn die deze spullen verzamelde en niet Peter!
We werden de volgende dag reeds om vijf uur wakker toen we Peters bokken hoorden brullen. Het is een soort oerkreten die van heel diep komt. Het was namelijk de bronsttijd voor de herten. Ook was de klok vannacht een uur terug gezet, dus dit betekende een uur langer slapen voor ons. Het was inmidddels zondagmorgen en nadat we waren aangekleed genoten we van een heerlijk ontbijt met Weet-bix en honing. Jenny ging eerder naar de kerk, omdat zij dirigente was van het kerkkoor en wij reden met Peter mee. De kerk was erg vertrouwd want we waren hier op 9 februari jl. ook al geweest. Ook nu werd er na de dienst koffie gedronken en vervolgens ging Martin met Peter naar huis en ben ik met Jenny mee naar huis gereden. Autorijden is niet haar sterkste punt en met gevaar voor eigen leven zat ik naast haar, maar zonder brokken kwamen we op de boerderij terug.
Peter wilde ons nog de herten laten zien. Eerst werden de stallen bezichtigd en de machine waarmee hij de dieren klem zet om bijvoorbeeld de geweien af te zagen. Hij fokte al lang herten en had alles middels uitproberen zelf moeten ontdekken. Vervolgens reden we met een quad de wei in en Martin en ik zaten op de aanhanger met hooibalen en krachtvoer. Het leek wel een feestje voor de herten want ze kregen extra te snoepen als lokkertje om ze dichterbij te laten komen maar het bleven hele schichtige dieren. In de eerste weide stonden hindes met hun ongeveer 4 maanden oude bambi's tezamen met een 6 jaar oude bok die in de bronsttijd zijn kudde goed in de gaten hield. In de tweede weide liepen 30 bokken rond die helaas naast de pot pisten aangezien zij niet door Peter uitverkoren waren voor de hindes. Ze hadden alleen nog een kans als een bok zijn taak liet versloffen. In deze wei was veel minder achterdocht zodat ze veel dichterbij kwam en er eentje zelfs een enkele deernuts uit mijn hand at.
XXX |
Vanuit Invercargill was het een kort ritje naar Bluff dat gezien wordt als de zuidpunt van Nieuw Zeeland. We hadden nu het hele land doorkruist en konden we terug naar Auckland, maar wel in een rustig tempo. We reden door vele heuvels bezaait met schapen die als witte bolletjes op de dorre heuvels pronkten.
Via het westen reden we naar de Fjordlands en na een dag rijden kwamen we in Manapouri aan. We besloten om hier te blijven en een tocht naar de Doubtful Sound te maken. Deze sound is (nog) niet zo toeristich als de Milford Sound en met een kleine boot, maximaal 12 personen, vertrokken we om kwart voor tien met de Kapitein en Ketelbinkie aan boord. De bergen lagen nog in de nevel gehuld en de wind maakte het enorm koud. De echte bikkels bleven buiten en naarmate de tijd verstreek werd het weer zonniger en dus warmer. Aan de overzijde van Lake Manapouri bezochten we een ondergrondse waterkracht centrale en vervolgens werden we per bus een pas over gereden om uiteindelijk bij het begin van de Doubtful Sound uit te komen en in een andere boot de tocht naar de zee door de fjorden te maken. Onze kapitein (de echte!) wist enorm veel te vertellen over de historie en de achtergronden en we genoten van de steile bergen die de fjord omringden. Toen we uiteindelijk bij de open zee uit kwamen bleken de golven te hoog te zijn om naar een verderop gelegen zeehonden kolonie te varen. Het was nu al niet leuk meer om op een dansende boot te zitten. Hij kon mij niet snel genoeg omdraaien om de beschutting van de fjord weer op te zoeken. In een zij-inham bleken wij niet alleen te zijn. Drie dolfijnen, 'bottlenose' dolfijnen, gaven blijk van hun aanwezigheid en speelden naast onze boot en sprongen regelmatig uit het water. Het was toch tijd voor thee dus we genoten dubbel-op. Mark, onze kapitein, besloot te kijken of zij met golven van de boot wilden spelen en daar werd dankbaar door de dolfijnen op gereageerd. Ze zwommen door onze boeggolf en sprongen naast de boot uit het water omhoog. Een unieke foto mogelijkheid die vakkundig om zeep geholpen werd doordat uitgerekend op dat moment de kaart van onze camera vol bleek te zijn en tegen de tijd dat er een nieuwe kaart in zat waren de dolfijnen reeds uitgespeeld. "Helaas heb je van de mooiste momenten in je leven geen foto's" zeg ik dan altijd maar en niemand neemt ons dit mooie moment ooit af. Toch stuurde later een reisgenoot nog een foto van de springende dolfijnen zodat mijn slogan deze keer gelukkig niet op bleek te gaan.
XXX |
XXX |
XXX |
Roxburgh bleek een allerliefst klein plaatsje te zijn waar we overnachtten in een oud hotel dat zijn glorietijd gehad had. Wij vonden het jammer dat het omgevormd was tot een backpackers guesthouse aangezien dat het gebouw niet ten goede kwam. Pam & John waren beiden alleraardigste mensen die ons een mooie grote kamer gaven. Hier waren we in eerste instantie enorm blij mee maar al 's avonds ondervonden we het grote nadeel: het lag twee meter van de keuken vandaan. Wij waren uitgeput en lagen op tijd in bed maar de keuken was de centrale ruimte waar alle verhalen tijdens het koken en eten werden uitgewisseld en dus kwam er een ware kakafonie van geluiden vandaan. Om 22 uur werd de keuken gelukkig gesloten maar ging de volgende morgen om 6 uur al weer open. De meeste mensen in het hotel waren toeristen die er een zakcentje bij probeerden te verdienen met het plukken van allerlei vruchten op kwekerijen in de omgeving en er dus al weer vroeg uit moesten. Om 6 uur was het in de keuken al een lawaai van jewelste en om half zeven was het nummertjes trekken voor de wc. Hier kregen we geen rust en we besloten om eieren voor ons geld te kiezen en om acht uur waren we al de deur uit en streken neer in een motel 2 kilometer buiten het dorp. We kwamen tussen de appelgaarden, de paarden en het pluimvee terecht, maar bovenal kregen we er de rust die we zo hard nodig hadden. Het weer was uitstekend en zulke dagen bieden je de mogelijkheid om er op uit te trekken en de omgeving te gaan verkennen. Dat waren we van plan ook aangezien we van verschillende zijden op deze mooie omgeving geattendeerd waren. Maar eerst was er tijd voor het thuisfront. Al tijden hadden we geen mails meer geschreven aangezien we of geen tijd hadden of geen mogelijkheid. Al reizend heb je gewoon niet de luxe van thuis dat je elk moment alles bij de hand heb. Let wel, wij klagen niet maar als je dan wel de mogelijkheid hebt dan moet je die ook aangrijpen.
XXX |
De track liep langs een meertje waar een scene van de film 'The Lord of the Rings' opgenomen was. Het was een stuwmeer maar uiteraard is de dam niet in de film te zien. Hij was wel hoog. Al verder rijdend veranderde het landschap langzaam, overal doken grote keien op die op de vlakte lagen. De omgeving bleef dus mooi en desolaat. De zon hulde het geheel in een mooi lijstje en wij genoten met volle teugen. We reden door naar Alexandra waar we weer in de bewoonde wereld terug kwamen en daar genoten van een welverdiend kopje koffie. De weg terug naar Roxburgh bood ons ook een prachtig uitzicht (vanaf de hoofdweg) en terwijl wij op weg waren naar ons kampement zagen wij een piepklein huisje dat wij herkenden van een foto die Ross & Judy ons hadden laten zien. Dit huisje vormde het beginpunt van ons tweede rondje maar dat avontuur was voor morgen, voor vandaag hadden we weer genoeg beleefd en we kwamen moe maar voldaan in Roxburgh terug.
XXX |
Voor we het wisten ging het pad 20% omhoog en achter en naast ons werden de ravijnen en de dalen steeds dieper. De natuur en de vergezichten waren overweldigend en wij konden niet weergeven wat ons ten deel was gevallen. Dit samen met het prachtige weer deed ons beseffen dat we enorme bofkonten waren. Op de top aangekomen reden we over een grote vlakte waar grote stenen uit opdoemden en wij voelde ons als klein Duimpje tussen de reuzen. Wij zagen tot onze verbazing mensen druk aan het werk. Ze waren bezig met werkzaamheden aan de zendmast voordat de winter in zou vallen maar ze waren klaar en bezig om hun boeltje bijeen te pakken en de afdaling naar beneden te maken. Van èèn van de jongens kregen we de tip om een track langs de heuvelrug naar Roxburgh te volgen, een ritje van zo'n vier uurtjes. We waren wel in voor een uitdaging, maar toen we de track opreden werd deze al direct vrij slecht maar Martin kon zich tenminste weer eens flink uitleven. De track deed ons denken aan Laos en was het niet één van de gemakkelijkste wegen, doch we waren omringd door 100% natuur en we genoten even zo veel. Op een splitsing moesten we gokken welke kant we op moesten aangezien deze track niet op de kaart stond en al snel draaide de track weg in de verkeerde richting. Het was echter veel te leuk om terug te keren. Maar na zo'n 11 kilometer gereden te hebben brak ineens de koppelingskabel. En dan sta je daar in niemandsland. Vanwege de zendmast konden we wel de AA (ANWB) bellen maar waarschijnlijk zou dat wel even duren voordat ze bij ons waren als ze al bij ons konden komen stonden. We hadden echter een reservekabel bij ons die we meegenomen hadden vanuit Auckland maar in eerste instantie konden we hem niet tussen de andere kabels vinden. Ik was niet zenuwachtig maar toen Martin de koppelingskabel voor de dag haalde was ik wel opgelucht. Het vervangen van de kabel was vervolgens snel gebeurd.
XXX |
De volgende dag moest ik zelf weer rijden en reden we noordwaarts omdat ik Arrowtown graag wilde zien. Van veel mensen had ik gehoord dat dit een leuk plaatsje was. Voor een toerist kan het wel een leuk plaatsje zijn maar voor een motorrijder is de prachtige Kawara Gorge waar we eerst doorheen reden een veel leukere plek en een ware lust voor het oog. Arrowtown viel ons verder enorm tegen maar we konden er in ieder geval een kopje koffie drinken. Aauuww, de prijs van een kop koffie was hier bijna het dubbele dan elders in Nieuw Zeeland! Voor vertrek wilde Martin nog wel even van hun toilet gebruik maken waarbij hij zeker naast de bril zou plassen van schrik en om de hoge koffieprijs te rechtvaardigen, maar ze bleken niet eens over een toilet te beschikken; en dat was voor hen maar goed ook. Maar snel op de motor gestapt en Arrowtown zo snel mogelijk getracht te vergeten. Dat was niet moeilijk met de Crown Range als het volgende programmapunt. Met haarspeldbochten slingerde de weg zich flink omhoog en hadden we schitterende uitzichten over de vallei (weer een 'The Lord of the Rings' shot) en konden we zelfs Queenstown zien liggen aan het meer. Volgens de kaart zou er een stuk gravel tussen zitten maar dat bleek gelukkig niet meer zo te zijn en dus kon ook ik genieten van de natuur. Je ziet langs de weg veel dode aangereden possums, een nachtdier wat lijkt op een kruizing tussen een eekhoorn en een kat. Niet erg overigens aangezien deze dieren uit Australië afkomstig zijn en hier als pest beschouwd worden (en in Australië een beschermde diersoort zijn). De roofvogels die van onze motoren schrikken vliegen dan vlak naast de motoren op wat telkens weer een schitterend gezicht blijft. Het is prachtig wanneer zij opvliegen en hun vleugels uitslaan en jij alleen het nakijken hebt.
XXX |
Gedurende de eerste weken van onze rondreis door Nieuw Zeeland hadden we Brede ontmoet en haar beloofd op te zoeken wanneer wij in de buurt waren. Dus belden we haar op en ze stond er direct op dat we bij haar kwamen overnachtten als we zelf voor ons avondeten wilden zorgen daar zij, als een berggids van een respectabele 58 jaar maar met de energie van een 18-jarige, net een week rond in de Nieuw Zeelandse Alpen doorgebracht had en dus niets in huis had. Dat was geen probleem en ze kwam ons reeds tegemoet lopen toen we er aan kwamen rijden en werden enorm warm en hartelijk ontvangen. Het eerste wat zij ons meedeelde was dat we de volgende dag niet weg mochten. Gelukkig maar want de volgende dag regende het pijpestelen. Ze had een nieuw computerbureau gekocht dat als een bouwpakket in elkaar gezet moest worden. Zij zag dit niet zo zitten dus zetten wij bureau maar voor haar in elkaar. Verder had ze ook nog een kettingzaag gekocht al wist ze niet goed hoe dat ding werkte. Toen het droog was kreeg Martin de eer hem in te wijden en zaagde in de tuin menig boompje om waarna wij beiden de brokstukken verwerkten en opruimden.
Hij had de smaak snel te pakken maar een vogeltje dat met heel veel lawaai van boom tot boom hopte leek hem te zeggen dat het wel genoeg geweest was. Brede was het hier mee eens en vond dat ze wel genoeg hout voor de komende winter had. Toen we terug waren bij het huis kwam hij nog even kwetteren alsof hij ons wilde bedanken dat we gestopt waren. Het was een prachtig gezicht dit kleine wezentje zo energiek bezig te zien. Het weer werd beter gedurende de ochtend en zo tegen de klok van half twee kreeg Martin een nieuwe 'Biker-Babe' achterop aangezien we Mt. Cook zouden gaan aanschouwen onder begeleiding van Brede, een echte gids. In haar spijkerbroek en pispot helm, die ze altijd droeg tijdens het bergbeklimmen, stapte ze bij Martin achterop de motor en ik moest enorm lachen bij het aanzien van die twee. Ze zat een halve meter bij Martin vandaan met haar handen vast omklemd aan het bagage rekje. Een scherpe bocht en Martin was haar kwijt geweest. Ik adviseerde haar dus maar om Martin goed vast te houden en dicht tegen hem aan te kruipen, want het was ook nog eens stervens koud en rijden met een ijspegel achterop is ook niet alles.
XXX |
Het weer zou de komende dagen er niet beter op worden, maar toch moesten wij weer verder. De bedoeling was om de volgende dag naar Christchurch door te rijden maar al snel begon het flink te regenen en, ondanks alle preventieve kleding, waren we al snel intens koud en besloten we niet verder te rijden dan Geraldine. Als twee verzopen katten doken we snel een motel in. Toch mopperden we niet aangezien we veel schitterend weer gehad hadden en al geruime tijd hadden we verhalen gehoord van de enorme droogte die het land teisterde. Goed voor motorrijders maar voor de boeren die de winter in gingen met vee dat er uitgemergeld uit zag was het een stuk minder. Ze moesten zelfs al een deel van hun kudde af laten maken omdat ze anders niet genoeg voer voor de winter over zouden houden. Dus eigenlijk waren wij (een beetje) blij dat het regende! Wij namen dus maar een warme douche en hadden de tijd om deze dag aan de verslagen te werken. Buiten gierde de wind en regen, maar wij zaten droog!
Ik had helaas de lange onderbroek niet uit de motteballen gehaald maar als we alles van te voren hadden geweten dan hadden ik dit zeker gedaan aangezien het weer de volgende dag niet beter was. Normaal ben ik stront eigenwijs, maar ik begon nu al zelfs mijn regenbroek preventief aan te trekken. Nou ja, preventief? Het was echt stervens koud op de motor en men zou kunnen denken dat er twee idiote beren met coll en volledige bepakking voorbij reden. De sneeuwgrens was gezakt tot 800 meter en dat terwijl wij zo rond de 400 meter reden. De bergen hadden dus schitterende besneeuwde toppen en het waterige zonnetje bracht de temperatuur niet boven de 6 °C en dat terwijl men in Nederland gezellig in het zonnetje onze verslagen zaten te lezen. Kom Martin, het wordt tijd om warmere streken op te gaan zoeken! We kregen weer een koude klets regen over ons heen en onder het genot van een stevig omklemd kop koffie kwam er weer een beetje muziek in ons terug. Het was nog 58 kilometer naar Christchurch maar toen waren we er dan eindelijk. Christchurch noemt zich een stad, maar ademt de sfeer uit van een dorp. Heerlijk! We gingen op zoek naar een slaapplekje en dit was eenvoudiger gezegd dan gedaan, want overal waar wij kwamen was het vol en ook de prijzen waren enorm opgeblazen. We lieten de 'goedkope backpacker' hotelletjes uit de Lonely Planet, voor velen zo heilig als een (reis)bijbel, links liggen en gingen we op ons gevoel af. Voor iets meer geld heb je namelijk een riante kamer met keuken helemaal voor je zelf. We hadden veel geluk aangezien we met de neus in de boter vielen en een compleet ingerichte bungalow voor onszelf alleen hadden. Wel moeilijk hoor, aangezien we nu moesten kiezen hoe we weer op temperatuur wilden komen: onder de douche of in een ligbad. Toch maar voor de douche gekozen. Een heel mooi plekje wat we koesterden en tevens een plekje voor onszelf waar we zo hard aan toe waren.
Op weg naar het internetcafé kwamen we twee Engelse overlanders, Cliff & Jenny Batley, tegen en we besloten om de volgende dag samen Christchurch te gaan verkennen. Niet op de motor maar lopend deze keer. We hadden een gezellige middag samen en tevens hadden we alle hoogtepunten van de stad gezien. Niet dat deze hoogtepunten ons echt interesseerden maar het was gewoon een gezellig plaatsje om rond te lopen. Onze motoren waren al weer aan een grote beurt toe. Met 121.008 kilometer op de teller van Martins motor was dit geen overbodige luxe. Mijn motor had minder kilometers gereden (aangezien ik graag bij Martin achterop kruip zodra dit maar mogelijk is) en we wilden mijn motor eigenlijk pas in Auckland laten servicen maar op de één of andere manier reed hij niet lekker en besloten we hem toch nu maar naar de garage te brengen. Al meerdere keren had Martin naar de koppelingskabel gekeken die niet goed af te stellen bleek. Het beste liep hij uiteindelijk met een opengezaagde moer over de kabel, niet echt optimaal dus. Tijdens een koude start leek het altijd alsof ik op een op hol geslagen stier zat. Dit betekende wel dat ik de motor gelijk twee dagen kwijt was (niet erg want ik kon toch lekker achterop) en tevens werd ook het balhoofdlager vervangen. Aan de koppeling was niet veel te doen behalve dan er dunnere motorolie in te doen, belangrijk daar de motorolie op de F650GS overal voor gebruikt wordt.
Gelukkig weten we nog altijd te genieten. Niet alleen van de schoonheid van Nieuw Zeeland maar ook van elkaar. Zo deed Martin op een avond de afwas in de keuken terwijl ik mijn dochter belde. De ovendeur stond op een kier om af te koelen met dat Martin er langs liep viel de deur met een klap dicht. Terwijl ik aan de telefoon was zag ik Martin een huppelsprongetje maken en kreeg ik acuut de slappe lach en Marie Louise, die op dat moment ook alles voor zich zag gebeuren, schaterde met me mee. Martin kon er zelf de humor er niet zo van in zien, maar daar maalde ik op dat moment niet om.
XXX |
XXX |
XXX |
Het weer werd steeds slechter (en kouder) en toen we weer op weg kwamen er heel wat schepen met zure appelen op ons af. We maakten een klein ommetje om Nigel te bezoeken in Amberley, die ons reeds lang geleden al voor een bezoek uitgenodigd had, en na enkele koppen koffie waren we weer onderweg naar Kaikoura. We hadden gekozen voor de inlandse route om zo de hoofdweg te vermijden en dat bleek een gouden keuze te zijn. Het was net of we in een boek reden zo mooi was de omgeving! We schreven die dag ons eigen verhaal: Martin reed voor me en het tafereel voor me zag er uit alsof het de mooiste foto's in een motorblad waren en ik dat motorblad zat te lezen. Het was prachtig: de hoge heuvels met de groene denne- en loofbomen waren door de zon goudgeel gekleurd en met hun prachtige kleuren sierden ze de omgeving. De beuken waren donkerrood van kleur en gaven al hun schoonheid bloot in het korte moment dat wij er een blik op konden werpen. Martin normaal groter dan groots op zijn motor was op dit moment zo nietig als een notedopje op de oceaan.
XXX |
We arriveerden in Kaikoura en voor we een plekje voor de nacht zochten reden wij naar de kust waar een zeehonden kolonie zou moeten zijn, maar het enige dat we zagen was een verdwaalde penguin die ons zielig aankeek en drie dikke lobbessen van zeehonden die zich lag te koesteren in de zon. Kaikoura is bekend om zijn walvistochten. Vlak voor de kust bevindt zich een ruim 1.500 meter diepe trog waar walvissen komen om te fourageren. Dus wij gelijk maar eens naar deze tochten geïnformeerd. De tochten gingen wel door doch de omstandigheden waren verre van 'optimaal': het weer was slecht en bleef slecht alleen zou het morgenochtend kortstondig beter zijn hoorden we in het Walviscentrum. De volgende ochtend echter regende het flink op ons raam zodat we de walvissen maar lekker lieten zwemmen in de oceaan. Intussen lieten wij het ergste schip met zure appelen aan ons voorbij lieten gaan alvorens op de motor te stappen en verder te rijden. Het weer was om tranen van in je ogen te krijgen en het enige lichtpuntje was de zeehondenkolonie die we onderweg nagenoeg pal langs de weg zagen liggen.
In één ruk reden we door naar Picton en namen de eerste de beste boot naar het Noord eiland. We zouden die avond bij James Riley in Wellington logeren dus het maakte niet zoveel uit dat we nog een boottochtje van vier uur voor de boeg hadden en laat in de avond in Wellington zouden arriveren. Het was allemaal nog wel uit te houden op de veerboot zolang we langs de fjorden voeren maar op open zee werd een heel ander verhaal. Hoe ik ook mijn best deed om aan leuke dingen te denken, het had geen zin en groen en geel van ellende zocht ik de buitenlucht van het achterdek op. Martin vergezelde me daar en in zijn armen vond ik nog enigszins een veilige haven totdat de ergste deining van de 'Cook Strait' voorbij was. Hoe is het toch mogelijk dat de dochter van een zeeman en met een enorme liefde voor de zee toch niet de beschikking over zeebenen heeft? Het was nu wel zonneklaar geworden dat de optie die we in ons achterhoofd hadden om met de boot naar Australië over gaan nu definitief van tafel geveegd was. Voorlopig geen bootreisjes meer en Martin was het met me eens.
We kregen een heel warm welkom bij James en er stond al een heerlijk bed voor ons klaar. We deden nog een poging om sociaal te zijn, maar we waren volledig ingestort en accepteerden al snel onze nederlaag en kropen onder de wol. Het was heel gezellig en James nodigde ons uit om enkele daagjes langer te blijven en zo rolden wij van het één in het ander. Er zou die zondag een ritje van de locale BMW-club zijn en wij mochten met hen mee rijden. Het was een zonnige dag en we zochten de wat onbekendere plekken rond Wellington op. Het F650GS-model was die dag sterk vertegenwoordigd al had ik, hoe verrassend ook, die dag eieren voor mijn geld gekozen en zat heerlijk bij mijn bikkel achterop. "Keep them rolling" dacht ik onderwijl terwijl de weg zich voor me uit aan het kronkelen was. Na een gezellige lunch en een mooi uitzichtpunt bezocht te hebben reden we terug naar huis en we waren net voor de regen weer binnen.
Afscheid nemen was moeilijk maar we moesten weer verder. Langs de oostkust reden we noordwaarts richting Napier, op de hielen gevolgd door donkere wolken. Napier is een leuke relaxte stadje dat te vergelijken is met een kustplaats aan de Franse Riviera en ook die atmosfeer uitademt. We reden de stad binnen en we waren omgeven door een laan van palmbomen langs de boulevard. Aan de boulevard staat het vol met hotelletjes maar desondanks was het niet eenvoudig om een kamer te vinden op deze doordeweekse dag maar het lukte uiteindelijk. Veel deden we de volgende dag niet en we maakten alleen nog een uitstapje naar het centrum en naar een uitzichtpunt waar je over de haven uit keek. Echt veel was er niet te zien, maar het was een leuk tussendoortje.
XXX |
Wij waren net weer op adem toen de volgende adreanaline-stoot zich al aandiende. Er was een nieuwe laag gravel gestort en dit bestond uit verse aarde gemengd met kiezels. Het was vervolgens alleen geëgaliseerd doch niet met een wals aangestampt, dat doen hier de passerende auto's wel. Helaas, wij hadden geen vier wielen ter beschikking en we zwoegden ons drie slagen in de rondte door de mulle laag. In een bocht zag ik Martin wegglijden en met zijn lange benen wist hij zich staande te houden. In Wellington had een klein vrouwtje mij de spreuk "They don't make diamonds as big as bricks" (Men maakt geen diamanten zo groot als bakstenen) toevertrouwd die mij mijn kleine gestalte moest rechtvaardigen maar daar schoot ik nu niets mee op. Ik zette alle zeilen bij doch mijn achterwiel gleed ook weg en... oeps daar lag ik in de modder. Met alle macht probeerde ik onder de motor weg te komen maar mijn koffer lag op mijn been. Martin die alles zag gebeuren kwam me snel te hulp. Mijn linkerkoffer lag naast de motor en was een beetje verbogen. Maar een rode spanband van Ed er om deed goed werk. Er stopte nog een auto en de man vroeg hoe ik het maakte. Met een zure glimlach zei ik dat alles goed was. Mijn motorpak was gehuld in een dikke laag blubber, mijn pols deed zeer, maar verder was alles OK en dus gingen we weer verder. Het was gewoon een monster etappe. Weer verder ging het door het mulle zand. Martin reed voor mij aan de verkeerde kant van de weg aangezien dit het 'beste' stuk van de weg was. Het geploeter was eindelijk voorbij toen we de bulldozer inhaalden die het zand egaliseerde en we een strook hard gravel konden vinden die ons uiteindelijk naar het asfalt leidde waar we even op adem konden/moesten komen. Martin moest het ontgelden en kreeg te horen wat ik van deze weg dacht en dat was niet veel positiefs. Gelukkig realiseerde hij zich dat ik alleen mijn opgebouwde spanning kwijt moest en vervolgens realiseerde ook ik dat dit een onvergetelijke ervaring was geweest die we maar mooi samen geklaard hadden. Ook hier gold weer dat de meest waardevolle ervaring achteraf, zijn een nachtmerrie op het moment dat ze zich voltrekken.
Totaal uitgeput, enorm smerig en nat reden we door. Het zijn niet de makkelijkste momenten van de dag en hier krijg je geen opleiding voor. Van Martin had ik wel veel theorie meegekregen maar dit was de harde werkelijkheid. Toen we vlakbij Rotorua waren waren we even gestopt om de kaart om te draaien in de tanktas. Met dat Martin wilde wegrijden gleed hij weg en viel ook hij. Hij kon de motor niet overeind krijgen en nu schoot ik hem te hulp. Het was weer 1+1 maakt Martin en Jeannette! We hadden al besloten om in Rotorua een motel te nemen met een warm natuurlijk zwavelbad, dat hadden we wel verdiend. Snel het warme water in; heerlijk voor de stijve botten want alles deed ons zeer. De mensen in het motel waren super lief en onze smerige motorkleding hing al snel in het drooghok te drogen. We sliepen die nacht vrij onrustig. Rond een uur of drie maakte Martin me wakker omdat hij een tikkend geluid hoorde. Hij vroeg of ik het ook hoorde, deed vervolgens zijn oordoppen in en was in no-time weer vertrokken. Helaas want wie lag er uiteindelijk naar het getik te luisteren en kon niet in slaap komen? Ik zei de gek.
Wij waren de volgende dag nog steeds gesloopt, maar het was ons laatste loodje in Nieuw Zeeland dus namen we de snelste weg naar Auckland. Graham wist dat we er aan kwamen en had de sleutel al klaar gelegd. Het voelde zo goed om hier weer terug te komen. Het was als een echt thuis voor ons. Toch was het niet luieren voor ons maar moest er flink gewerkt worden. De motorpakken stopte ik in het ligbad en lieten ze twee dagen weken alvorens ze te wassen. Verder mestte ik alle bagagerollen uit en zorgde er voor dat alles schoon was en tevens werd er streng geselecteerd op 'overtollige baggage'. De hoop met spullen die naar Nederland terug konden werd steeds groter en uiteindelijk werd er een pakket van 17 kilogram naar huis verstuurd. Ja eindelijk begin ik door te krijgen dat je niet veel dingen nodig hebt.
XXX |
Probleem was echter dat de motoren die vrijdag al naar Brisbane zouden vliegen. Via dezelfde maatschappij waar we in Auckland de motoren afgehaald hadden hadden we een leuke deal gekregen voor NZD 2.05/kg (EUR 1.00/kg). In totaal werden voor NZD 1380.00 (EUR 690.00) de motoren naar Brisbane gevlogen. Maar ja, de motor liep nog niet. Dinsdagmiddag laat belde Martin eens om naar de stand van zaken te informeren. "Ja er was overal vocht ingekomen en ze hadden de boel droog gemaakt" Hij zei dat dat het probleem niet was en dat ze niet moesten mekkeren. De volgende dag belde hij weer en inderdaad bleek het vocht niet het probleem te zijn maar nu vermoedde me de Hall-sensoren. Een moeilijk probleem waar zelfs een technische man van de BMW-importeur (gelukkig ook gevestigd in Auckland) zijn licht over moest laten schijnen. Probleem was dat men deze sensor niet in Nieuw Zeeland op voorraad had, maar men zou een showroom model hiervoor opofferen. De volgende dag heeft Martin niet gebeld maar is er zelf maar heen gereden. Met de nieuwe Hall-sensoren draaide de motor weer perfect en was men bezig de motor weer in elkaar te bouwen. Alleen was de accu slecht maar dat was geen wonder na zoveel vergeefse startpogingen. Rijden met die hap! Dus met zijn eigen motor reed hij terug om mij op te halen zodat ik mijn eigen motor terug kon rijden. Daar was ik niet echt blij mee.
Maar in ieder geval hadden we donderdag onze beide motoren weer schoon en pruttelend gereed zodat we de boel op konden laden voor transport. Vrijdag gingen we vroeg naar de luchthaven waar Joop Hageman ons al tegemoet kwam. De papieren rompslomp stelde niet veel voor en het betalen vormde wel het belangrijkste deel. Op de motor reed Martin snel even naar de douane terwijl ik intussen van mijn motor de accu afkoppelde. Al snel was Martin terug omdat bleek dat ik geen handtekening op mijn carnet had staan en deze dus niet uitgestempeld kon worden ondanks zijn betoog dat het carnet ook ingestempeld was zonder handtekening. Na mijn handtekening gezet te hebben ging hij weer terug, gelukkig maar dat hij nu niet hoefde te lopen. Nu hielp een ander hem en dat bleek dezelfde te zijn die ons ingestempeld had en dus de missende handtekening over het hoofd gezien had. Terug met de stemples werd ook de accu van zijn motor ontkoppeld en dat was alles wat we moesten doen. Hup, een sticker met 'Dangerous Goods' werd er op geplakt en de motoren konden op een vliegtuig platform vastgesjord worden. Vervolgens werd het platform weggereden om 's avonds al naar Brisbane te vliegen.
Wij volgden de volgende dag. Graham hoefde op zaterdag niet te werken en bracht ons naar de luchthaven. Na ingecheckt te hebben zijn we boven wat koffie gaan drinken en al snel kwamen Brian, Becca en Emma ons ook vergezellen. Ze hadden nog een theedoek meegenomen die Brians ouders, Keith & Peggy, aan ons hadden gegeven maar die wij hadden laten liggen. Hoe gezellig het ook is, vroeg of laat komt dan het moment van afscheid en het dat blijft moeilijk vooral omdat je niet weet wanneer je elkaar weer zult ontmoeten. We hadden het afscheid zo lang uitgesteld dat we direct naar de gate door konden lopen en al snel zagen we Nieuw Zeeland onder ons verdwijnen in het niets. Met een nostalgisch gevoel bladerden we door het fotoboek van Nieuw Zeeland dat Graham ons voor vertrek nog snel gegeven had. Het was een boek met schitterende foto's en het weerspiegelde voor ons echt zoals wij dit land ook beleefd hadden. Het is een land dat vanuit Europa gezien echt aan de andere kant van de wereldbol ligt maar een land waar wij zeker ooit nog eens terug zullen komen.