Op een dinsdag ochtend in september 2003 begon mijn trip naar Australië om Martin & Jeannette te ontmoeten. Bij de aanvang van de reis van Jeannette in september 2001 was al gezegd dat ik ook maar eens langs moest komen. Australië was in ieder geval een plek waar ik nog nooit geweest was en waar ik ook niet 'zomaar' naar toe zou gaan. Het heeft dan ook even geduurd maar uiteindelijk heb ik dan toch zoveel overuren bijeen gesprokkeld dat er een 3-weekse vakantie naar Australië er van af kon.
Na een lange vlucht via Singapore landde ik op woensdag 3 september omstreeks 19.45 uur in Melbourne. Er was wat vertraging ontstaan in Singapore omdat er twee passagiers niet aan boord waren gekomen. Dus hun bagage, die al wel in het vliegtuig zat, moest er weer uit worden gehaald. Martin & Jeannette stonden op het vliegveld al op me te wachten. Zij hadden het zekere voor het onzekere genomen en waren met de tram en bus van ongeveer half zes richting het vliegveld gegaan en aangezien hun reis voorspoediger verlopen was dan verwacht waren zij ruim op tijd. Helaas lag mijn bagage kennelijk ook nog achterin de kist wat resulteerde in het feit dat het als laatste op de band terecht kwam. Pas om half negen 's avonds liep ik de aankomst hal uit en kon Martin & Jeannette ontmoeten. Martin had, zoals gewoonlijk, al buskaartjes voor de trip terug naar het hotel op zak. Maar voordat we de bus namen werd eerst even 'globaal bijgekletst' onder het genot van een kop koffie, mijn eerste in Australië. Het was een heerlijk kop koffie. Ik moet namelijk even kwijt dat ik aardig verslaafd ben aan een goede kop espresso of een andere Italiaanse koffie. Het was dan ook een genot om te zien dat er een heus Italiaans espresso apparaat in de koffiebar stond. Ik kan niet alleen van de smaak van een goede koffie genieten maar ook van de kunst van het maken er van. Martin & Jeannette bleven zich er over verbazen dat mensen hierover zo gepassioneerd kunnen praten, praten en blijven praten. Ze wisten na de drie weken van mijn bezoek alles over de maling van de bonen, de temperatuur van de melk en de perfecte hoeveelheid schuim. Tsja, wat Martin met de boutjes van de motoren heeft heb ik met espresso zullen we maar zeggen.
Na het koffie intermezzo reden we met de bus naar het centrum van Melbourne wat een bijzonder mooie rit in het donker was. De skyline van Melbourne was schitterend. Na de bus werd er overgestapt op een tram. Eén van de voordelen in Melbourne is dat er met één en hetzellfde kaartje gereisd kan worden. Wat wel een aardige bijkomstigheid was dat het niet lukte om de kaartjes af te stempelen in de automaat in de tram zodat we ze de volgende dag nogmaals konden gebruiken. Tegen tien uur 's avonds arriveerden we bij ons hotel waar ook Marie Louise had gelogeerd. Ondanks de late aankomst konden we gelukkig nog wel in het restaurant terecht. Ik voelde me goed en had nog niet echt last van de jetlag. Bovendien had ik aan boord van de vlucht van Singapore naar Melbourne geen diner genomen zodat ook ik wel een hapje kon versmaden. In het restaurant werd een prima diner geserveerd en het desert, een pavlova, was een absolute must volgens Jeannette aangezien zij het al kende uit Nieuw Zeeland. Er werd een soort van zoete mouse met een berg slagroom geserveerd. Dit desert vulde de gaatjes in mijn maag al was het niet echt mager, en dus paste het niet in een punten dieet, maar geweldig lekker was het wel. Na het diner was het tijd om te gaan slapen. Tot mijn grote verbazing lukte het mij ook om daadwerkelijk in slaap te vallen.
De volgende morgen, woendag 4 september, werd er eerst bij een eettentje aan de overzijde van de straat wat ontbeten, wat iets nieuws was voor mij. Het is hier heel gewoon om je ontbijt 's ochtends te nuttigen bij één van de vele kleine eettentjes. Ook bij dit eettentje stond dus een heuse Italiaanse koffiemachine. Een heerlijk ontbijt met koffie. Ik keek wel even op toen ik zag dat er spinazie met een paar reuze champignons tussen mijn eieren lagen. Waar was de toast? Nou dit was dus vervangen door de spinazie. Maar goed, het smaakte prima al moet ik wel heel eerlijk bekennen dat Martin de champignons voor zijn rekening nam. Dit kleine restaurantje werd gerund door een jonge vent van vermoedelijk Turkse komaf en er was dan ook geen bacon te krijgen. Na het onbijt stond downtown Melbourne op het programma. Jeannette & Martin hadden hier al een paar dagen doorgebracht en wisten al aardig de weg. Met de tram reden we naar het centum en moesten we wel even aan wennen dat de tramhaltes midden op de straat waren waar niet echt veel ruimte was om te staan. De auto's reden soms op slechts zo'n halve meter langs ons heen.
Al lopend door het centrum zagen we pas goed hoe groot de stad was met in het centrum een behoorlijk aantal hoge gebouwen. Uiteraard vind je er als in elke stad een ruim aanbod van winkels maar voor shoppen waren we niet gekomen. Natuurlijk hebben we toch even rond gekeken, maar niet te lang. Al dwalend bleken we richting de botanische tuin te lopen dus deze maar bezocht. Het was de moeite van het bezoeken zeker waard, niet dat ik zo'n echte tuinman ben hoor. Thuis heb ik een ruim grasveld achter het huis liggen echter zonder bloemen of planten er in. Die staan alleen maar in de weg als je het gras moet maaien. Maar met de lente hier in Melbourne onderweg waren veel planten en bloemen aan het begin van hun seizoen. Na de botanische tuin bezochten we één van de vele oorlogs memorials. Het memorial wat wij bezochten bood een ruim uitzicht over de stad. Met een mooie zon en een prettige tempertuur was het een heerlijke middag. Met de tram reden we vervolgens richting het 'Zandvoort' van Melbourne: St. Kilda. Nu, ons Zandvoort ziet er wel even iets anders uit. St. Kilda is een lange straat met de nodige eetgelegenheden en souvenierwinkeltjes. Aan het einde van de straat zit een restaurant dat 'Jackie O' heet. Een prima tent waar de nodige extravagante personages eten wat het bijzonder leuk maakt. Maar ook het eten dat ze serveren is gewoon goed voor een redelijke prijs. Na het eten reden we met de tram terug naar ons hotel om te gaan slapen. De volgende dag zou de reis voor mij dan daadwerkelijk beginnen en dus kon ik een goede nachtrust vooraf goed gebruiken.
Na een ontbijt in hetzelfde eettentje vertrokken we dan omstreeks een uur of tien. De motor van Jeannette wilde niet direct starten, iets wat wel een keer eerder opgespeeld had, maar ineens sloeg de motor aan en dus konden we Melbourne uit rijden. Martin had een route uitgestippeld die ons niet langs de kust oostwaarts deed voeren maar binnendoor kris-kras over binnenwegen.
Het oorspronkelijke plan was dat ik met een gehuurde motor Martin & Jeannette zou gaan vergezellen maar na een uitgebreide zoektocht over het internet bleek dat dat toch een (te) dure grap zou worden. Voor een standaard motor werd mij al snel AUD 65 (EUR 38) per dag in rekening gebracht en daar kwam nog de verzekering overheen. Bovendien moest de motor na drie weken ook weer op hetzelfde adres ingeleverd worden dus konden we alleen een rondje maken. Op zich niet erg ware het niet dat in het zuiden van Australië het in deze tijd van het jaar nog flink koud is (vandaar de trek van het 'grijze leger' naar het noorden!) en dan gaat de aardigheid er snel af, was Martin & Jeannette's ervaringen oa. in Nieuw Zeeland opgedaan. Dus uiteindelijk werd er besloten om geen extra motor te huren maar als ik wilde kon ik wel een stuk met de motor van Jeannette rijden aangezien die geen problemen had om bij Martin achterop te kruipen. Maar de eerste dagen moest ik even wennen aan de vele indrukken die het nieuwe land op mij maakte zodat ik lekker bij Martin achterop de motor kroop zodat ik des te meer van de omgeving kon genieten.
Melbourne lijkt net een Amerikaanse stad met 'lanes en avenues'. Dus na de 24ste straat sloegen we daadwerkelijk rechts af naar het noorden. Melbourne is gewoon een hele grote stad. Pas na ongeveer drie kwartier rijden bereikten we de buitenwijken en reden we het achterland in. Het verkeer was niet echt druk dus leverde het geen problemen op. De eerste koffie stop was in een typisch Australisch dorpje: een lange weg met aan beide zijden winkels. Geen hoogbouw maar gewoon voornamelijk vrijstaande huizen en winkeltjes. De jetlag kwam er helaas toch een beetje uit die dag en ik voelde me behoorlijk appellig. Het gebakje bij de koffie dat Jeannette & Martin namen sloeg ik over. Na de koffie reden we verder het achterland in. Het landschap deed mij veel denken aan dat van Schotland. Het was er redelijk groen en de heuvels waren niet echt hoog. Met het zonnetje hoog boven ons was het een heerlijke dag. Toen we in Alexandra aankwamen moesten we tanken. Na het tanken wilden we wegrijden maar helaas wilde de motor van Jeannette weer niet starten. Na eerst wat heen en weer geschud te hebben aan het stuur lukte het Martin nog niet om de motor aan de gang te krijgen. We duwden de motor van het tankeiland weg en parkeerden hem lekker in het zonnetje. Martin haalde zijn gereedschap te voorschijn, iets wat hij duidelijk al een paar maal vaker gedaan had want in no-time was de motor van Jeannette 'ontmanteld'. De accu en de bedraging werd nagekeken. Zonder direct het probeem te hebben gevonden lukte het om de motor aan de praat te krijgen. Martin had een vermoeden dat er ergens een draadbreuk zat. Met de motor aan de praat reden we snel verder. Het verkeer werd nog minder, heerlijk! Nu kan ik dat gemakkelijk schrijven omdat ik achterop zat. Die eerste reisdag kwamen we tot een klein dorpje dat Mansfield genaamd was, onze eerste overnachting na de grote stad Melbourne. Er was hier niet zo veel keus maar we vonden een heerlijk motel met de mogelijkheid om zelf te koken. Ze hadden ook accomodatie voor backpackers maar dat lieten we maar links liggen. De kans is dan aanwezig dat een vierpersoonskamer ook met een vierde persoon wordt opgevuld en dat was nu niet echt de bedoeling. Mansfield ligt namelijk aan de voet van Mount Bullar waar dat weekend de internationale free-style ski wedstrijden gehouden zouden worden. Dat stond dus garant voor voldoende bezoekers die natuurlijk ook op zoek zijn naar accomodatie om te overnachten.
XXX |
De volgende dag was na het ontbijt de startmotor snel terug geplaatst maar voor het zoeken naar de kabelbreuk kwam nu pas echt al het gereedschap van Martin te voorschijn. Dat de kabelbreuk tussen het contact slot en het eerste verdeelpunt cq. contactdoos zat was wel duidelijk. Ik zal niet te technisch gaan worden want dat kan Martin veel beter maar er werd een soort van by-pass gemaakt. Deze by-pass resulteerde wel in het feit dat de koplamp niet meer Aan/Uit te schakelen was, maar de motor van Jeannette startte wel weer. Omdat we toch bezig waren werd de rest van de motor van Jeannette ook even nagekeken. Tegen een uur of drie was de klus geklaard maar daardoor moesten we hier nog wel een extra nacht blijven. Gelukkig had Jeannette hier vooraf al rekening mee gehouden en met de eigenaresse van het motel een extra overnachting geregeld. Wel moesten we verhuizen naar een andere kamer maar dat was geen probleem voor ons want met drie personen is onze boedel snel verplaatst.
De boel werd opgeruimd en vervolgens konden we gaan relaxen. Jeannette had het avondeten al gehaald en de nieuwe kamer ingericht. Dit was mijn eerste ervaring met een backpackers accomodatie. Ik ben nog nooit in Soweto, in Zuid Afrika, geweest maar wat ik van de televisie gezien had leek onze kamer veel op zo'n hutje in zo'n township. Wat een hok. Martin en Jeannette keken er niet van op. Zij waren inmiddels al het nodige tegen gekomen en deze kamer was nog niet eens het slechtste waarin ze gezeten hadden. Ik dacht meteen van "Wat is er leuk aan backpacken!". Maar goed, we hadden een bed om in te slapen (al was het een stapelbed) en dat was het belangrijkste. Voor het avondeten gingen Jeannette en Martin nog aan hun 'andere' werk: het bijwerken van hun reisverslagen en dagboeken. Daar ben ik niet bij gebleven en besloot om downtown Mansfield onveilig te gaan maken. Dat bleek behoorlijk tegen te vallen aangezien Mansfield nu niet echt een bruisende plaats is. De hoofdstraat is ongeveer 700 meter lang met aan beide zijden winkeltjes. In het midden van de straat lag een brede grasstrook van wel 100 meter. Van wat ik tot nu toe gezien had een typisch Australisch dorpje. Ik was op zoek naar een café om wat te gaan drinken. Ik kon kiezen uit wel twee stuks, wat een moeilijke keuze was.
Eenmaal aan de bar met een glas bier was het niet moeilijk om contact te krijgen. De bar stroomde snel vol met mensen die waren wezen skiën in het nabij gelegen wintersportplaatsje Mount Buller. Ik had gezegd dat ik een uurtje weg zou zijn maar dat liep even anders aangezien gezelligheid geen tijd kent (niet dat ik over het gezelschap van Martin & Jeannette te klagen had overigens!). Toen ik terug kwam bij het motel was nog net niet een zoektocht naar mij gestart. De avond werden op de buiten staande BBQ de steaks klaar gemaakt. Omdat Jeannette de sleutel van de keuken had gekregen konden we heerlijk rustig eten en hoefden we niet in ons 'hok' of in de backpackers eetzaal te eten. Na eten ging al snel het licht uit om te gaan slapen. Eerst nog wel even de kamer zodanig verbouwen dat het stapelbed naast het enkele bed kwam te staan. Zo leek het er nog een beetje op dat Jeannette en Martin naast elkaar konden slapen en ik keek gewoon van boven niet naar beneden.
De volgende morgen na het onbijt vertrokken we dan eindelijk verder. De motor van Jeannette (was wel getest hoor!) deed het prima. Het was de bedoeling om naar Beechworth te bereiken waar twee kennissen, Peter en Sue, van Martin & Jeannette woonden welke ze hadden ontmoet tijdens hun reis door Vietnam in Dalat aan een ontbijt. Toen we via mooie binnenwegen in Beechworth aankwamen werd er eerst gestopt bij de beste bakker van het zuidelijk gedeelte van Australië, althans dat werd door de lokalen zo beweerd. Dat de bakker goed was bleek ook zeker te kloppen. Nog voordat we goed en wel afstapt waren werd er al een tafeltje voor ons vrij gemaakt op het balkon op de eerste verdieping. De bakkerij leek op zo'n oude saloon zoals je ze in Amerikaanse westerns wel ziet.
XXX |
Ik zal er niet te veel over deze mensen uitweiden maar wat een geweldige mensen zijn het!. We moesten persé die avond blijven slapen en mochten absoluut niet weg. Peter bleek naast het reizen ook nog diverse andere hobby's te hebben. Zo had hij zijn eigen huis gebouwd van natuursteen die hij zelf met de hand in model had gehakt. De muren zagen er schitterend uit alleen was het zo'n een enorm tijdrovend karwei dat hij met enkele muren wat 'gesmokkeld' had om het huis sneller bewoonbaar te krijgen. Hij was nu bezig om het beekje dat door zijn tuin liep enigszins te kanaliseren en hij gaf ons een demonstratie hoe hij een grote kei splijtte. Een andere hobby van hem, vooral tijdens de donkere uurtjes van de dag, was wijn drinken. Hij bleek een echte kenner te zijn met bovendien een goede smaak en die avond hebben we dan ook de meest uiteenlopende soorten rode wijn mogen proeven. Zalig! De Australische wijn die naar Europa komt is goed maar de lekkerste wijn houden ze zeker zelf en daar kan ik ze geen ongelijk in geven. Die avond gingen we laat naar bed en we sliepen heerlijk op al die wijn.
XXX |
XXX |
XXX |
Het lokale hotel had nog slechts één kamer vrij maar dat was genoeg voor ons. De overige kamers waren in gebruik door een groep schoolkinderen maar die waren een meerdaagse trektocht aan het maken en dus hadden we geen enkel last van wie dan ook en dus sliepen we die nacht uitstekend. Meer hadden we ook niet nodig en de volgende dag reden we verder de bergen in. Hierbij doen we Tallangatta wel onrecht want dit dorp heeft een interessante hitstorie. In 1950 werd de gehele plaats opnieuw gebouwd in verband met de aanleg van een stuwdam. Door het te ontstane stuwmeer zou Tallangatta voor een groot deel onder water komen te staan. Hierdoor werd het dorp op een hoger gelegen plek opnieuw opgebouwd en nu lag het bovendien aan de rand van een meer. Toen wij het dorp uit reden zagen we de restanten van het oude dorp nog uit het water steken.
Vanaf Tallangatta was het de bedoeling om af te buigen naar het oosten, richting de kust. Ik verwachtte dus ook richting het warmere weer, maar helaas! Wat voor mij niet helemaal duidelijk was gewirden op de kaart, was dat we eerst noge 'even' door de 'Great Dividing Range', een bergketen heen moesten rijden. Langzaam begonnen we te stijgen wat op de GPS keurig te volgen was. Martin had op de kaart een heel mooie bochtige weg gezien en wilde die gaan rijden maar het koudere weer deed hem besluiten op de hoofdweg te blijven totdat deze weg ons richting een hele zwarte lucht leidde wat hem toch deed besluiten alsnog de bochtige weg te nemen waar de lucht veel helderder was. Inderdaad bleef het weer prima (regen had ik nog niet gehad) maar het werd wel steeds kouder naarmate we klommen. Toen we echt begonnen te stijgen kwamen we ook ineens borden met daarop de tekst 'sneeuwkettingen verplicht, 4WD only!' tegen. Ik was wel benieuwd hoe ze dat probleem zouden gaan tackelen. Maar goed, Martin en Jeannette hadden inmiddels al de nodige hoogte stages gedaan dus begon het met rustig doorrijden en af gaan op je eigen waarneming en niet op de borden van de, soms wel overbezorgde, Australische authoriteiten af gaan. Wat zelfs Martin niet wist was dat we uiteindelijk tot 1608 meter zouden moeten klimmen om op de pas te komen, maar ja we reden dan ook vlak langs de hoogste berg van Australië. Dat we hierbij de sneeuwgrens passeerden was geen verrassing meer voor mij. Gelukkig was de weg droog en goed te berijden en dus zijn we onderweg nog even in de sneeuw gestopt voor een echt Hollands sneeuwballen gevecht. Op deze tocht door de bergen zag ik meer sneeuw dan ik de afgelopen vijf jaar in Nederland heb gezien. Vooraf had ik veel ideeën van Australië gehad maar niet dat ik er in de sneeuw zou staan!
XXX |
XXX |
Het weer was de volgende morgen een stuk aangenamer en we vertrokken in een volle zon. Toen we Cooma uitreden begon voor mij het saaiste stuk weg. Ongeveer 50 km lang, bijna recht en alleen maar kale stukken weiland links en rechts naast de weg. Zo iets had ik nog niet eerder gezien. Links en rechts een verdwaald schaap en af en toe een vervallen boerderij. En volgens Martin en Jeannette was dit nog niet eens te vergelijken met de outback. Wel was het een enorm verschil met het bergachtige landschap van gisteren, al schijnt ook dat heel normaal in Australië te zijn. De 'kale' vlakte verdween ook weer zo snel als dat hij gekomen was toen we de bossen in reden. Ik had al de nodige bomen gezien maar hier stonden enkele wel zeer grote exemplaren. Het mooie aan de bossen hier is dat het nog gewoon van die oerbossen zijn en niet van die aangeplante bossen als in Nederland. Natuurlijk stopten we bij een uitzichtpunt. Bij goed en helder weer zou het mogelijk moeten zijn om de oostkust en de zee te zien, maar helaas dat was nu nog iets te veel gevraagd. Maar dat maakte niet uit. Ik kan mij niet meer herinneren hoe hoog we zaten maar toen we verder reden donderden we naar beneden. De haarspeld bochten die we namen zijn die niet te vergelijken met die in Frankrijk of zo (ze hebben hier iets meer ruimte) maar al snel daalden we enkele honderden meters. Daardoor werd het ook ineens een stuk warmer. Het was duidelijk te merken dat we richting de kust reden. Het was niet meer zo af en toe een huis of boerderij maar er kwam veel meer bebouwing. De koffiestop was aan de kust waar Jeannette volop de gelegenheid van een vrachtwagen kreeg om rustig haar motor achterwaarts te parkeren waarbij de rest van het verkeer maar even moest wachten. Bij de koffie werd ook maar meteen van de lunch genoten. Het dorpje straalde echt zo'n 'kust-sfeer' uit. Met lokale vissers en veel watersport. Gelukkig niet zo'n verpest sfeertje als dat je soms bij onze Europese kustplaatsen aan treft.
XXX |
XXX |
De volgende morgen hebben we het heerlijk rustig aan gedaan. Na het ontbijt buiten in de zon mijn boek uitgelezen. Het 'probleem' wat we verder onder controle moesten krijgen was: Wat gaan we vandaag weer eten. Wellicht wegens het succes van gisteren was de keuze weer op mij gevallen om dat probleem op te lossen. Dus rustig naar de winkelstraat gelopen en op zoek gegaan in de winkels. Ook dit keer lukte het om een gerecht te kiezen dat te bereiden was in de beperkte keuken van het huisje. Tot aan het bereiden van het diner heb ik heerlijk lopen niksen in de tuin van het huisje. Zalig in de zon gezeten. Dat was heerlijk want ik moet toch wel bekennen dat het vele langdurige achterop de motor zitten zelfs mij, een doorgewinterde motorrijder, een houten kont had opgeleverd.
Maar goed, aan de rust komt ook weer een einde. Na een heerlijke avond en nacht was het weer tijd om verder te gaan. Canberra stond als volgend punt op het programma. Van die Oostenrijkse motel eigenaar hadden we de tip gekregen om niet in Canberra zelf een motel of hotel te zoeken omdat de prijzen daar zijn het dubbele, of zelfs meer, zijn als elders. Deze zinvolle tip hebben we meegenomen. Canberra ligt meer landinwaarts dus er kwam een moment dat we de kust moesten verlaten. Voordat we dat deden namen we eerst nog een kop koffie met een lunch in een klein plaatsje genaamd Batemans Bay. Toen we op het terras zaten kwam er een dronken Aboriginal langs zwalken. De man kon amper meer op zijn benen staan. Aan de ene kant triest maar voor ons toch ook wel heel komisch. Hij hield zich staande door ondere andere vlak langs de muur te lopen. Waar hij even niet op gerekend had was dat hij langs een deur ging waarin alleen maar een vliegengordijn hing met daarachter een groot zwart gat en dus zagen we hem ineens het grote zwarte gat in verdwijnen, een winkel in. Ik zat in een geweldige positie en had goed zicht op het gehele voorval. Het enige wat nog bewoog aan de man waren zijn voeten die omhoog kwamen na de val. Ook Jeannette en Martin hadden zicht genomen op de man en waren dus ook getuige van zijn buiteling. Bij turnen had ie zeker een 8.3 gekregen voor de uitvoering. Wat ons echter verbaasde was dat de man niet direct terug kwam uit die winkel. Ik zou als eigenaar van de winkel de man naar buiten gekieperd hebben of de politie hebben gewaarschuwd. Maar nee, dat gebeurde hier niet. Wat wij niet wisten en gezien hadden was dat de man bij een slijterij naar binnen was gevallen. Met een nieuwe fles in zijn hand, niet zichtbaar omdat ze ook hier verpakt worden in een papieren zak, kwam de man al zwalkend weer de winkel uit. Zijn pet zat een stuk schever maar verder hij vertoonde geen enkel teken van enige verwonding. Toen diende het volgende probleem voor de man zich aan want hij wilde de straat oversteken. Bewust waarschijnlijk van zijn (tijdelijke) beperking bleef hij een behoorlijke tijd staan aan de kant van de weg daarbij wel gebruik makend van een geparkeerde auto om overeind te blijven. Toen er in de verste verte geen verkeer te bekennen was waagde de man de oversteek. Dit lukte hem zonder problemen maar niet in een rechte lijn. Aan de overkant van de straat ging hij even op een bankje zitten. Waarschijnlijk om uit te rusten van zijn inspanningen alvorens hij uit ons zicht verdween. In feite een triest verhaal en na dit voorval heb ik nog een aantal Aboriginals gezien die in dezelfde toestand verkeerden als de man waarover ik zojuist heb geschreven. Kort na deze voorstelling zijn wij ook vertrokken in een rechte lijn welliswaar en op de motoren.
Queanbeyan de plaats van onze eerst volgende overnachting was nog een aardig stuk rijden verwijderd en al snel reden we weer de bergen cq. heuvels in en dat leverde weer de nodige spectaculaire stukken natuur op. Martin had weer een leuke alternatieve weg op de kaart gezien die weer heel mooi was. Wat me ook al niet meer verbaasde, was dat een hoofdweg ineens over ging in een zandweg maar dat dit een bijna een 6 baans zandweg werd was wel apart. De zandweg was behoorlijk bereden dus werd het geen motorcrossen maar kon er met een lekker vaartje overheen gereden worden. Ook op deze wegen landinwaarts kom je bijna geen verkeer tegen. Als het drie of vier auto's zijn geweest over ruim 30 km is het veel. Wel was het jammer dat de lucht dicht trok en het duidelijk was dat er regen zat aan te komen. Ongeveer een kwartier voordat we Queanbeyan binnen reden, maar gelukkig nadat we al weer op het asfalt zaten, gingen de schuiven boven ons los. Gelukkig kon ik nog net door mijn beregende vizier een stuk of 20 kangeroes zien staan. Deze kangeroes stonden direct naast de weg en op een afstand van zo'n 10 meter passeerden we ze. Dat is één van de voordelen van achterop de motor zitten: je kunt heerlijk om je heen kijken. Een ander voordeel is dat je lekker minder regen opvangt. Toen we Queanbeyan (dit is de laatste keer dat ik deze moeilijke plaatsnaam opschrijf) binnenreden doken we half verzopen het eerste beste motel binnen. Met de kachel op levensgevaarlijk hoog lukte het ons om onze natte kleding weer droog te krijgen. We hadden twee nachten geboekt met een mogelijkheid om een derde nacht te blijven mocht Canberra ons enorm bevallen. Jeannette had nogal wat mindere verhalen over Canberra gelezen maar dat kon toch niet allemaal waar zijn...
Het was een zaterdagmorgen dat we met de motoren naar Canberra reden wat zo'n twaalf kilometer verderop lag. Canberra is pas honderd jaar oud en is dus nog een nieuwe stad. De architecten van toen hadden wel een vooruitziende blik, dat moet je ze nageven. Alles is enorm ruim opgezet. De wegen, de parken, het groen en de woonwijken: overal plek zat! Maar wat het niet heeft is gezelligheid. Het is een stad zonder een 'ziel'. Die zaterdag wilden we naar het nieuwe parlementsgebouw en naar het oorlogsmuseum. Die bleken niet zo moeilijk te vinden, beide gebouwen liggen in elkaars verlengde. Het nieuwe parlementsgebouw ligt iets tegen een heuvel op. Ga je met je rug naar de hoofdingang staan dan kijk je uit in de richting van het oorlogsmuseum dat zeker drie, mogelijk vier, kilometer verderop ligt. Het uitzicht is vrij en aan weerszijden van de weg zijn parken aangelegd. Net zo iets als je van de Arc de Triomph in Parijs richting de Champs d'Ellysee naar beneden kijkt. Prachtig aangelegd dus. Omdat we na dertien rondjes om het parlementsgebouw een paar foto's van de voorkant wilden maken stopten voor de hoofdingang. Fout! Dat was dus niet de bedoeling. Er kwam direct een politieman aanlopen die ons vertelde dat we daar niet stil mochten staan. De parkeerplek was verderop en niet pal voor het gebouw maar de foto's waren al genomen en dus reden we verder richting het oorlogsmuseum.
Dit museum bleek heel verrassend te zijn. Ik wist niet dat de Australiërs zo veel gevochten hebben in de wereld. Een hele zaal was gewijd aan de slag bij Gallipoli waar de Australiërs samen met de Nieuw Zeelanders in de Eerste Wereldoorlog slag geleverd hebben met de Turken totdat ze na bijna een jaar in de loopgraven te hebben gelegen af moesten druipen. Nog steeds wordt in beide landen deze slag nog jaarlijks herdacht. Het was raar hier rond te lopen. In Nederland ligt altijd de nadruk op de Tweede Wereldoorlog en wat er toen allemaal in Europa gebeurde. Hier lag de nadruk duidelijk op de Eerste Wereldoorlog en bovendien lag bij de Tweede Wereldoorlog de nadruk op wat er gebeurde in het gebied van de Grote Oceaan en had dus voornamelijk betrekking op de Japanners (ipv. de Duitsers) en de dreiging die zij uitoefenden op (Noord) Australië. Maar de expostitie was op een mooie manier ingericht. In één van de hallen waren diverse vliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog te zien zoals Spitfires, Mustangs en zowaar een Lancaster bommenwerper. In een andere hal stond zelfs een gezonken Japanse onderzeeboot geëxposeerd die gevonden was in de haven van Sydney tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze totaal andere benadering van de geschiedenis maakte het museum ook voor ons zeer aantrekkelijk en bovendien was het enorm groot, iets wat niet te zien was aan de buitenkant omdat er vele ondergrondse zalen waren. Het maakte van het museum een soort bunkerachtig complex.
Na dit museum wilden we de rest van de stad gaan bekijken. Er zou nog zo veel te zien zijn. Dat hadden we dus mis! Er bleek niets (voor ons) interessants meer te vinden te zijn. Canberra is echt NIKS AAN!!! We zijn nog wel bij de Telstra toren geweest boven op een heuvel om zo de stad van bovenaf te bekijken. Het uitzicht was mooi maar het leverde geen nieuwe mogelijkheden op om te gaan bezoeken. Van de eventuele derde hotelovernachting hebben we dan ook maar geen gebruik gemaakt. Ik wil toch van de gelegenheid gebruik maken om een reisadvies te geven: ga NIET Canberra toe, het is echt de moeite waard niet waard. Dus wat Jeannette er over gelezen had is (dit keer) waar: Het is een stad van niks. Het is dat het de hoofdstad van Australië is anders zouden ze het beter kunnen egaliseren! Nou ja, bij wijze van spreken dan.
Na Canberra reden verder we richting Sydney. Gelukkig was het weer goed en scheen de zon weer. Je zou bijna gaan denken dat hier de zon altijd schijnt. Het is dat ik al één keer regen heb gehad dus ik weet dat het ook anders kan zijn. Maar goed; op naar Sydney. Maar aangezien we nog niet ontbeten hadden zochten we een gezellig koffie-tentje in het eerste dorpje dat we binnen reden. Dat vonden we snel alsmede een grote groep BMW motorrijders uit Canberra. Dus hadden Martin en Jeannette direct aansluiting. Het bleek dat deze club motorrijders elkaar hier elke zondag trof voor een gezamelijk ontbijt dus schoven wij daar maar bij aan. Alle verhalen kwamen los en ze wilden veel weten over de reis van Martin en Jeannette. Ondertussen werd er een stevig, ik zou het willen omschrijven als een truckers- ontbijt, geserveerd. Gebakken spek met champignons, toast, eieren en worstjes. Heerlijk en we hadden gelijk onze lunch ook achter de kiezen. Het was er gezellig maar om er de hele ochtend te blijven kletsen was niet de bedoeling en bovendien lag Sydney nog een behoorlijk stuk rijden verderop.
Sydney ligt aan de kust en wij zaten nog in de bergachtige binnenlanden. Een overgang dus die garant staat voor een mooi stuk natuur onderweg. Wat echter niet helemaal mee zat was dat de motor van Jeannette weer eens kuren kreeg. Alleen even gestopt om een batterij te verwisselen van Jeannette's walkman te verwisselen maar vervolgens wilde haar motor niet meer starten. Op geen enkele mogelijke manier meer. Dit leverde een signficant probleem op. We stonden in het midden van niks en hoefden niet op hulp van derden te rekenen. Gelukkig was Martin al wat gesleutel gewend dus werd de motor weer afgeladen om te gaan onderzoeken wat nu de oorzaak was.
XXX |
Met de motor weer aan de praat werd de trip naar Sydney voortgezet. We zaten nog steeds op een hoogte van zo'n 700 meter en ergens moest de afdaling naar zee-niveau komen. Pas toen we de kust en de zee al in zicht hadden begon het te dalen en rap ook. Steil omlaag ging het over een schitterende weg met een hellingspercentage van tussen de 10 en 15 procent. Jeannette was er minder blij mee en deed het rustig aan. Toen we beneden stonden bekende ze heel eerlijk dat ze er waarschijnlijk geen voldoende zou hebben gekregen maar ze was wel heelhuids met een zwaar beladen motor beneden aan gekomen en tenslotte ging het toch niet om de punten. Het was de bedoeling om via een toeristische weg langs de kust omhoog te rijden naar Sydney dat nog zo'n 60 km verderop lag. Deze bewegwijzerde toeristisch route leidde ons eerst even over het industrie terrein van de Australische hoogovens. Kennelijk vormt dit voor de mensen hier een zodanige attractie dat het in die route opgenomen was. Via de kustroute slingerden we omhoog. We reden door aardige kustplaatsjes waar niet zo'n hoog 'badplaats-gehalte' aan zat. Daar bedoel ik mee niet zoals Zandvoort of Scheveningen maar gewoon waar de mensen aan de zee wonen met een stuk strand voor hun deur. Nadat Jeannette was gestopt bij een tankstation lukte het weer niet om de motor aan de gang te krijgen. Het was duidelijk dat het probleem gezocht moest worden in die steker die al kort gesloten was van de zij-standaard. Het bleek dat de verbinding was los geraakt. Het was dus nu tijd voor het stevigere werk. Martin sloot nu de steker ECHT kort en de motor starte weer. Het sleutelen aan de motor was niet goed voor het humeur van Jeannette dat daalde naarmate de onbetrouwbaarheid van haar motor steeg. Het is natuurlijk ook bijzonder vervelend dat zo'n ding, wat toch van wezelijk belang is voor een reis als deze, onbetrouwbaar blijkt te zijn. Dat we het centrum van Sydney vandaag niet zouden halen werd duidelijk naarmate we verder slingerden en helemaal toen we wegens een wegafsluiting een heel stuk terug moesten rijden. In het donker naar een overnachtingsplaats zoeken in een onbekende grote stad is niet slim. De kans dat je de volgende dag bij daglicht een betere plek vindt is dan groot, helemaal als je er meerdere nachten wilt blijven.
Sydney is vanuit het zuiden alleen te bereiken via een grote weg (en normaal via de nu afgesloten kustweg). Je zou verwachten dat deze snelweg zo breed is als de A4 bij Schiphol maar dat is niet waar. Slechts 2 rijstroken en dan mogen er ook nog fietsers op de vluchtstrook. Als gemotoriseerde weggebruiker word je dan wel bij de op- en afritten geattendeerd op die eventuele fietsers. Goed hè, die Australiërs maar voor ons gewoon vreemd: fietsers op de snelweg! Aan deze toegangsweg naar Sydney, op ongeveer 35 km van het centrum troffen we een motel toen het donker begon te worden. Toen we onze kamer hadden ingericht vroegen we de eigenaresse naar de lokale mogelijkheden om wat te eten. Ze was alleraardigst en ze beschreef volgens ons alle 30 restaurants die er in de buurt waren. Na de routebeschrijvingen van zo'n 5 restaurants aangehoord te hebben heb ik haar maar op een nette manier de mond gesnoerd en ben de receptie uitgelopen. Het idee was duidelijk: er waren genoeg eet-gelegenheden in de omgeving te vinden. We hadden enorme trek en kwamen uit bij een Chinees. Er zatern binnen Chinezen te eten dus moest het wel lekker te zijn en inderdaad bleek het een topper te zijn. Wat voor mij wel even worstelen was, was dat er met stokjes gegeten werd. Ik kreeg wel 'gewoon' bestek aangeboden maar de ober vergat mij dat ook daadwerekleijk te brengen en het was mijn eer te na het zelf te gaan halen. Het bleek toch best wel mee te vallen, zeker als je enorme trek hebt. Met de stokjes heb ik toch kans gezien om mijn portie helemaal op te eten. Er was bovendien weinig op het tafellaken terecht gekomen. Jeannette en Martin bleken uiterst bedreven te zijn in het eten met stokjes, maar ja wat wil je als je al zo lang in het verre oosten hebt gezeten. Via de slijterij, die tot 's avonds laat geopend is, ben ik toen naar het motel terug gelopen. Martin en Jeannette waren mij reeds vooruit gegaan. De avond werd met nog en glasje afgesloten terwijl er naar een één of andere dating show gekeken werd. Tot mijn verbazing begonnen zowel Martin als Jeannette de reclames mee te zingen. Dan wordt het toch echt tijd dat je een land weer gaat verlaten of niet dan? Ik was redelijk moe en heb het laatste deel van die avond niet helemaal meer 'live' meer mee gemaakt en viel dus in slaap. Zelfs de snelweg naast het motel was geen belemmering voor een goede nachtrust, voor niemand trouwens.
Sydney! Er was vooraf al min of meer al een plek cq. een wijk uitgezocht waar we wilden gaan overnachten: Bondi, aan het strand. Voor ik verder ga moet ik wel even iets vertellen over hoe groot Sydney is. Sydney is ongeveer zo groot als de provincie Utrecht. Het is dan ook geen probleem om 50 km door de stad te rijden. Ik denk dat je kunt vergelijken met London qua uitgetrektheid. In Sydney wonen wel veel minder mensen dan in London en dus is er ook veel minder hoogbouw. De wijken hebben dan ook allemaal hun eigen namen net als plaatjes bij ons. Zoek je bijvoorbeeld een 'Graystreet' hier dan zie je in de atlas (bijna zo dik als het Van Dale woordenboek) dat er dus wel 20 straten zijn die zo heten. Je moet dus wel de wijk weten waar je die straat zoekt anders heb je een probleem.
Het plan was dus om een overnachtingsplek te zoeken aan het strand van Bondi: Bondi Beach. Voor het vertek had Martin met wat rekenwerk op zijn GPS het Bondi Beach ongeveer vastgelegd. Dus door de pijl te volgen op de GPS zouden we dus in ieder geval op het strand terecht moeten komen. We hadden namelijk ook aardige verhalen gehoord over Bondi Beach. De weg naar en door het centrum van Sydney bleek zeer eenvoudig te zijn. We reden zo rond half tien 's morgens de stad in wat betekende dat de grootste verkeersdrukte reeds voorbij was. Wat ik in ieder geval niet verwacht had was dat we zonder enige problemen gewoon rechtstreeks naar Bondi Beach reden. Het verkeer viel 300% mee. Je zou van zo'n grote stad verwachten dat het stukken drukker is. De route die we namen ging toch wel door het centrum heen. Het zal zo rond een uur of half elf geweest zijn dat we de motoren parkeerden aan het strand. Eerst een kop koffie, tenminste 'latte'. Dat is een espresso met heel veel warme melk. Je moet er maar van houden. Na de koffie bleef Martin bij de motoren op het terras zitten terwijl Jeannette en ik de boulevard af struinden naar een plek voor de komende nachten. Dat bleek geen probleem te zijn. Het tweede hotel bleek een goede keuze. We hadden al gezegd dat op een soort van 'deal' uitwaren en dat lukte ook. We kregen een kamer op de tweede verdieping met een balkon op zee. Het balkon was wel toegangelijk voor nog twee kamers maar die waren toch leeg. Hier zaten we dan. Uitzicht op zee, veel zon, surfers in de golven (sorry, Marie Louise!) en we hadden geboekt voor een week. Wel moest er nog een plek gezocht worden voor de motoren. Er bleek een nabij gelegen parkeergarage te zijn, wat een goede plek was.
De eerste dag werd besteed in de omgeving, aan wat rondkijjken op Bondi beach. Het is bijna niet te geloven! Je zit in de tweede week van september en het seizoen moet hier nog beginnen. Volop zon, veel strand, niet echt druk maar gewoon gezellig en wij zitten aan de kust. Een heerlijk gevoel. Wat zou een mens zich meer willen wensen. De enige opdracht die we hadden was genieten en nog eens genieten. Nu, dat is hier niet moeilijk. De tweede dag van ons verblijf in Sydney stond in het teken van een bezoek aan de BMW-dealer. Martin wilde in ieder geval proberen om de kort gesloten stekker nieuw te halen. Met een adres op zak vertrokken we de stad in. Jeannette wilde bij Martin achterop wat mij de gelegenheid gaf om voor de eerste keer zelf in Australië te rijden en dan nog wel in Sydney. Wat een heerlijke stad! Het adres dat we gekregen hadden was van de BMW-dealer maar dan wel van auto's. Foutje! Het verkeer in hartje Sydney is absoluut niet druk en rijden gaat prima. Voordat we verder gingen zoeken reed Martin eerst even langs de Australische ANWB voor een fatsoenlijke gratis stadskaart. Deze ANWB zat in het centrum en de motoren werden even snel illegaal naast een andere motor geparkeerd en terwijl wij bij de motoren bleven wachten haalde Martin snel binnen een kaart haalde. Hij was snel weer terug maar wij hadden intussen contact met de eigenaar van de naast ons geparkeerde motor weten te leggen. Hij bleek Steve te heten en samen met z'n vriend wilde hij in november as. vanuit Sydney vertrekken om per motor naar Engeland te rijden en kon dus nog wel wat praktische tips gebruiken. Helaas had hij weinig tijd maar nadat hij ons telefoonnummer had zou hij ons 's avonds zeker nog eens met een bezoekje vereren, samen met zijn vriend. Iets wat ze enkele dagen later ook inderdaad deden en samen hebben we een zeer gezellige avond gehad op het terras van de bar in ons hotel.
Met de nieuwe wegenkaart voor op de tank was het geen probleem voor Martin om de juiste BMW-dealer te vinden terwijl ik braaf volgde... althans als ik behalve het overige verkeer ook Martins knipperlichten in de gaten hield wat niet altijd het geval was waarna Martins stem mij met de nodige ironie over de intercom tot de orde riep en wachte totdat ik weer achter hem zat. Maar wij hadden een heerlijke tijd al zig-zaggend door de grote stad en dat was het belangrijkste. Het bezoek aan de BMW-dealer was vruchteloos behalve dan dat Jeannette zich aan een BMW R1200C verlekkerde waar ze 'zo goed met de voeten bij de grond kon'. De stekker van de zijstandaard bleek niet los leverbaar, alleen tezamen met de schakelaar wat veel te prijzig werd. Evenzo gold dit voor het ontgrendelings-lipje van Martins helm wat een 'veiligheids onderdeel' was en dus niet los leverbaar. Of je maar even een compleet nieuw kinstuk wilde kopen... niet dus!
XXX |
XXX |
Een ander hoogtepunt van Sydney was Kings Cross. Dit district met de vele rode lampjes was uitgebried lovend beschreven in de reisgidsen, maar kon ons geen rode oortjes geven. Er was weinig te ontdekken en we waren er doorheen gelopen voordat we er erg in hadden zodat we in de buurt maar in een pizzeria zijn gaan eten. Dit restaurant maakte alles goed wat we in Kings Cross hadden gemist want boven bleek een soort privé feestje aan de gang te zijn waar de meest rare 'snoeshanen' aan deel namen. Gelukkig voor Jeannette en mij mocht er binnen niet gerookt worden en zagen we ze vaak aan onze tafel voorbij komen en we vermaakten ons daarbij kostelijk. Helaas voor hem zat Martin met de rug naar hen toe zodat hij veel mis liep. In Sydney wonen veel mensen dus allicht ken je daar enkelen van, zo ook in ons geval. Martin kende Karen en Megan van zijn Zuid Amerika reis die beiden in Sydney woonden. Karen hebben we op een dag bezocht. Volgens het adres woonde ze in Sydney maar voor ons betekende dat wel een rit van ruim 50 km landinwaarts dwars door het centrum naar de voet van de 'Blue Mountains', een onderdeel van 'The Great Dividing Range'. We hadden een leuke en gezellige dag bij Karen samen met haar man Andy en hun pas geboren telg Eric. 's Middags hebben we nog de roeibaan van de afgelopen Olympische spelen bezocht die vlak bij hen om de hoek lag. Megan vereerde ons met een bezoek aan ons hotel met Michael, haar man om samen met Martin en Jeannette in een restaurant aan het strand bij te kletsen.
Als laatste wilden we John bezoeken, iemand die Martin en Jeannette in de Outback op de motor tegen gekomen waren en beloofd hadden op te zoeken tijdens hun bezoek aan Sydney. Hij prefereerde een bezoek op zondag wanneer hij altijd een ritje per motor naar zijn stam plekje maakte. Dus togen wij op een druilerige zondagochtend (de zon kan niet altijd schijnen!) naar de andere kant van Sydney waarbij we over de 'Harbour Bridge' reden. Jeannette vond het lekker bij haar bikkel achterop dus kon ik me weer uitleven. Ook naar John was het ruim 45 km maar het weerzien was enorm hartelijk en al snel zaten we aan de koffie waarbij het duidelijk was dat we in een mannen-huishouding aanbeland waren maar John maakte het gezellig. Ondanks de miezerregen liet hij zich zijn motorritje niet afnemen en helemaal niet nu hij twee weken geleden eindelijk zijn lang verwachte R1150GS Adventure in ontvangst had mogen nemen. Ken, zijn motormaatje, kwam ook langs alleen met de auto. Toen we op de motoren stapten gleed mijn voet weg in het natte gras en lag de motor van Jeannette in het gras voor ik er erg in had.
XXX |
XXX |
Van Singleton was het maar een klein eindje rijden naar Hawks Nest waar David & Cheryl woonden. Twee motorrijders die Martin en Jeannette in Kathmandu (Nepal) en later in Leh (Noord India) ontmoet hadden. Bij een brug moesten we wegens werkzaamheden een kwartier wachten en toen we passeren konden deed 'mijn' motor het niet meer. Jeannette duwde haar motor de brug maar over waar Martin zijn gereedschap weer eens kon pakken. Na veel 'gepriegel' startte de motor ineens weer zodat we snel de resterende kilometers naar Hawks Nest af legden. David & Cheryl stonden al op ons te wachten en onze begroeting was zeer hartelijk en wij waren blij dat we met het warme weer (we waren namelijk weer aan de kust) snel onze motorpakken uit konden trekken en gezellig een kop thee konden drinken onderwijl verhalen uitwisselend. Tegen de avondschemering zijn we met de 4WD door het mulle zand naar het strand gereden en daar genoten we van enkele dolfijnen die we zagen. Het water was echter te koud om met ze te gaan zwemmen. We zijn op tijd naar bed gegaan, ik in de logeerkamer en Martin & Jeannette in een caravan voor in de tuin van het huis.
De volgende dag na het ontbijt de motor van Jeannette gestript en al snel werd duidelijk dat het niet een 'bekend' probleem was, maar zonder elektrische schema's is het lastig zoeken. David kende de eigenaar van de BMW-dealer in Newcastle maar ook daar hadden ze nooit problemen met het elektra van de F650GS gehad behalve enkele defecte bradstofpompen. Deze bleek inderdaad ook bij ons niet te werken. Gelukkig had men er één op voorraad voor... AUD 375 (EUR 220)! Het was inmiddels al te laat geworden om deze te halen zodat dit iets voor morgen was.
Wat ons inmiddels wel duidelijk geworden was was dat we nooit op tijd in Brisbane zouden aankomen voor mijn vliegtuig vertrok zodat er voor mij niets anders op zat dan het laatste stuk naar Brisbane per bus af te leggen. Ik had daarom vandaag al een kaartje gekocht voor de rit van de volgende dag. Met een volle auto (David, Cheryl, Martin en Jeannette) deed men mij uitgeleide naar de hoofdweg waar ik op de bus stapte voor de lange rit naar Brisbane, zo'n 11 uur. Gelukkig verveelde ik me niet in de bus en heb met menigeen gekletst en verder genoten van alle vreemde backpackers die in de bus zaten en hoe de chauffeur met hen om ging. Hij werd dan ook elke dag mee geconfronteerd, nee ik zou niet met zijn baan willen ruilen. Een uur eerder dan gepland kwam de bus in Brisbane aan en mijn vooraf reeds besproken hotel bevond zich direct boven het busstation. Een leuk hotel en bovendien in het centrum van Brisbane zodat ik de volgende dag de gehele dag kon besteden aan het rondkijken in het centrum en om de laatste souveniers voor het thuisfront te kopen aangezien ik morgen al weer naar huis zou vliegen.
Zaterdag 26 september 2003 pakte ik voor de laatste keer op deze reis mijn spullen bijeen en werd door een dochter van David & Cheryl die in Brisbane woonde afgehaald en naar het vliegveld gebracht. Enorme klasse van deze voor mij wild vreemde mensen! De vlucht naar huis via Singapore verliep verder zonder problemen en over het weerzien van de familie in Nederland hoef ik me verder niet uit te wijden. Na drie weken zonder hen doorgebracht te hebben was ik blij Ellen, Renee en Steven weer terug te zien! Nog nooit had ik het zo lang zonder hen moeten stellen. Maar de reis was zeer zeker de moeite waard geweest en het gaf mij tevens de gelegenheid om eens zelf te ervaren waar ik al zo veel over gelezen had in alle reisverslagen van Jeannette & Martin. Niet dat ik me zelf snel zo'n reis zie ondernemen maar het was leuk om er aan geroken te hebben.
XXX
XXX
XXX