Emigratie naar Nieuw Zeeland van onze huisdieren
Natuurlijk willen wij onze huisdieren meenemen naar Nieuw Zeeland. Aangezien Nieuw Zeeland een heel streng beleid hierin voert heeft het nogal wat voeten in de aarde om onze huisdieren het land in te krijgen. Het belangrijkste waar je mee te maken krijgt is MAF (Ministry of Agriculture and Forestry) welke erg strict is in het beschermen van de natuur in Nieuw Zeeland.Voor meer informatie hierover kijk op de (engelse) website van MAF Biosecurity New Zealand.
De dieren die de reis naar Nieuw Zeeland gaan ondernemen
Na lang wikken en wegen hebben we besloten om de reis naar Nieuw
Zeeland met drie dieren te gaan ondernemen. Dit zijn:
Ross
Princesse
Stinky
Tania heeft inmiddels een goed onderdak in Nederland gevonden (bij Frank & Natascha) en Melisa is te oud en te ziek om de stress van de reis te ondergaan.
Een overzicht van alle stappen om onze
huisdieren in Nieuw Zeeland te krijgen
Het zal duidelijk zijn dat er nog heel veel (papieren) stappen
gezet moeten worden voordat wij uiteindelijk in Nieuw Zeeland aan het werken
kunnen gaan. Daarom willen wij onze vooruitgang bijhouden middels dit
chronologische 'dagboek'. Al met al was het en heel lang, kostbaar en soms zelfs
stressvol proces maar achteraf was het de moeite absoluut waard.!!!
Omdat het wel zo goed als zeker
was dat onze EOI binnenkort uit de stapel aanvragen getrokken zou worden hebben we ook maar eens op
het internet gesurfd wat we allemaal moeten doen voordat we de huisdieren
naar Nieuw Zeeland kunnen sturen. Het meest urgente nu is dat van elk
huisdier een bloedmonster genomen wordt dat op hondsdoelheid (Rabies)
antistoffen gecontroleerd wordt aangezien dit minimaal 6 maanden voor
aankomst in Nieuw Zeeland moet gebeuren. Dat moeten we dan maar direct
doen. Een heel ander probleem is dat we dan ook nu ineens moeten bepalen
welke huisdieren we naar Nieuw Zeeland mee gaan nemen aangezien de hele
procedure per huisdier best een kostbare aangelegenheid wordt. Dat Ross mee
gaat is zeker en ook dat Melissa niet mee gaat. Maar over de rest moeten we
nog eens goed nadenken.
Vandaag zijn we bij de dierenarts langs
geweest voor de afname van bloedmonsters van de honden (Ross en Princesse)
en de poes (Stinky). Dat had nogal wat voeten in de aarde want Princesse
bleek minder dan 3 weken geleden gevacineerd te zijn en Ross had nog geen
chip (maar wel een tatouage) dus dat alsnog gedaan. Maar is dit een probleem
aangezien de recentste vaccinatie NA de chip inplant gedaan dient te worden?
Dus maar direct een email aan MAF gestuurd hieromtrent en tot zolang blijven de bloedmonsters bij de
dierenarts in de koeling liggen. Verder hadden we de eigendomspapieren niet
meegenomen.
Direct een antwoord van MAF ontvangen met de
aangename antwoorden. De 3 weken wachttijd geldt niet voor Princesse omdat
het niet haar eerste Rabies vaccinatie was en ook bij Ross was er geen
probleem zolang bewezen kon worden dat de tatouage en de chip betrekking
heeft op hetzelfde huisdier. Het tatouage certificaat moest echter
ingeleverd worden en op het nieuwe certificaat wordt zowel het chipnummer
als het tatouagenummer vermeld. Vandaag worden dus alle 3 bloedmonsters
opgestuurd voor analyse.
Per post hebben we vandaag de uitslag van de bloedmonsters
van de 3 dieren ontvangen en allemaal zaten ze boven de minimale hoeveelheid antistoffen.
Per email hebben we vandaag meer
informatie (
) ontvangen
van de Canterbury Quarantine
Services waar de dieren verplicht minimaal 30 dagen moeten doorbrengen. Door de speciale
condities en het verplichte wekelijkse bezoek van een MAF dierenarts is dit geen goedkope aangelegenheid,
maar wij vinden dat onze dieren dit waard zijn. Hopelijk kan de prijs nog wat gedrukt worden omdat de beide honden in dezelfde kennel verblijven
maar globaal zitten we nu op NZD 4700 (~EUR 2000) voor 3 dieren. Dit zijn dan alleen nog
maar hun kosten vanaf het moment dat de dieren in Nieuw Zeeland geland zijn!
Vandaag kregen we dan het antwoord van
Immigration New Zealand waar we lang naar uitgekeken hadden: dat wij naar
Nieuw Zeeland mogen emigreren. Eindelijk kunnen we dan werk gaan maken van
de voorbereidingen voor de emigratie van de huisdieren. Dat werd ook wel
tijd omdat de op 12-11-2008 afgenomen bloedmonsters slechts 1 jaar geldig
zijn. Dus moeten de dieren uiterlijk 11-11-2009 (voor de zekerheid; want in
de documentatie (
) van MAF heeft men het over de datum van vertrek alswel over
aankomst in NZ, maar in ons geval zit daar 2 dagen tussen) in Nieuw Zeeland aankomen.
Moet kunnen maar veel houden we niet veel over. En dan te bedenken dat we
destijds dachten problemen te krijgen met de minimale wachttijd van 6
maanden!
Verder hebben we besloten dat we de honden
Ross en Princesse en de poes Stinky meenemen naar Nieuw Zeeland. Tania heeft
inmiddels een goed onderdak in Nederland gevonden (bij Frank & Natascha) en
Melissa is te oud en te ziek om de stress van de reis te ondergaan.
Vandaag hebben we per email een voorlopige reservering gemaakt bij de
Canterbury Quarantine Services in Christchurch. Aangezien dit de enige
quarantaine faciliteit is op het gehele Zuid eiland is hebben we niet veel
keuze. Ook qua datum hebben we niet veel speling maar we zien wel of het
mogelijk is.
We hadden geluk want we ontvingen bericht dat
de dieren bij ten terecht kunnen van 10-11-2009 t/m 10-12-2009. Er was voor
de honden nog slechts 1 kennel vrij maar omdat de honden bij elkaar mogen
zitten (iets wat we toch al van plan waren) is dit voldoende voor ons. We moeten nu de officiële
aanvraag per email opsturen tesamen met copiën van alle relevante pagina's
van de dierenpaspoorten, dus dat heb ik maar direct die dag gedaan.
De officiële bevestiging lag vanochtend in onze mailbox.
Tevens hadden ze er allerlei officiële documenten bijgevoegd die ingevuld dienen te worden.
Het eerste wat we moeten doen is een importvergunning voor de dieren bij MAF aanvragen.
Tijdens het invullen van dit
formulier (
) kwamen
we er achter dat onze
dierenarts hierop ook een verklaring moet ondertekenen. Bovendien moest deze ook nog een
verklaring (
) ondertekenen dat onze honden niet op de lijst met in Nieuw Zeeland verboden
rassen staan. Dus zijn we 's middags maar naar de dierenarts geweest nadat
we alle verklaringen die de dierenarts moest ondertekenen
in het Frans vertaald had (mbv. de computer welliswaar) aangezien hun Engels beperkt is,
maar onze dierenarts was maandag as. pas weer aanwezig.
Bovendien werd het nu duidelijk dat het hoog tijd is om een transporteur te regelen die
onze dieren wil overvliegen. Hiervoor hebben we gebruik gemaakt van de
website van de IPATA
(Independent Pet and Animal Transport Association) en moeten we na het
weekend maar eens gaan rondbellen bij de verschillende leden hier in
Frankrijk.
Vanochtend zijn we maar direct naar onze
dierenarts gegaan die de vereiste verklaring voor de dieren zonder probleem
ondertekende. Inmiddels hadden we ontdekt dat dit niet voldoende was want
dezelfde verklaring moest ook door een overheids dierenarts ondertekend
worden. Via het internet hadden we ondekt dat we in Frankrijk hiervoor bij
de DDSV (Direction Départementale des Services Vétérinaires) moesten zijn.
Dus moesten we eigenlijk naar Cahors maar Jeannette had vanmiddag een
afspraak in Rodez waar ook een zetel van de DDSV zat; welliswaar niet van de
Lot, het departement waar wij wonen, maar van de Aveyron, een naastliggend
departement. Maar voor een handtekening onder een standaard verklaring zou
dat niet veel uit maken............ dachten wij!
Toen we er kwamen bleek allereerst dat er niemand was die kon tekenen
aangezien alle dierenartsen in vergadering waren. Bovendien woonden de dieren
(en wij) niet
in de Aveyron maar het grootste probleem was dat de verklaring niet in het
Frans was opgesteld. Dus verliet ik het gebouw onverrichterzake en moesten
wij
alsnog naar Cahors.
's Middags zijn we naar de DDSV in Cahors
geweest. Het ontvangst was hier heel anders dan gisteren in Rodez, heel
ontspannen en er was direct een klik aangezien de dierenarts net een
vakantie naar Nieuw Zeeland geboekt had voor februari as.. Dus de handtekening
onder de verklaring hadden we in no-time en aangezien we nog hier terug
moeten komen heb ik haar naam gevraagd en ze wilde ons graag verder helpen.
's Avonds direct de aanvraag voor de importvergunning klaar gemaakt en per email
naar MAF gestuurd.
Inmiddels komen de eerste offertes voor het
transport van de dieren naar Nieuw Zeeland binnen en dat lijkt ons een flinke
duit centen te gaan kosten. Verder hebben we vandaag een heel schema voor
onze dierenarts in elkaar moeten zetten wanneer er wat met wie moet gebeuren
en dat blijkt nog heel wat te zijn. Gelukkig hebben we inmiddels een
tweetalige (Engels/Frans) versie van het
MAF-formulier (
)
over de te volgen procedure in ons bezit wat voor iedereen veel duidelijker is.
Het blijkt nog een heel karwei om de reis
voor onze dieren te regelen (veel meer dan onze reis!). De quarantaine is
vanaf 10-11-2009 gereserveerd maar er zijn alleen vluchten op 09- en
10-11-2009 met een aankomst 2 dagen later! De vlucht van 09e zit al vol. Op
de 10e is nog wel plek maar dat kunnen we nog niet reserveren want wij
moeten eerst onze importvergunning hebben. Dat kan echter nog een week duren
(met als mogelijkheid dat dan ook de vlucht van de 10e vol geboekt is;
waarna we over de verloopdatum gaan met alle consequenties van dien!). Dus
MAF maar een email gestuurd en de situatie uit gelegd en hen verzocht onze
aanvraag zo snel mogelijk af te handelen. Meer dan duimen op een goede
afloop kunnen we momenteel niet doen. Bovendien vliegen de dieren naar
Auckland en moeten we nog regelen dat ze in Christchurch aankomen maar dat
is slechts een klein probleem en van latere zorg.
Gelukkig zijn we weer een stapje verder. Toen
we vanochtend wakker werden bleek de importvergunning van MAF binnen te
zijn. Nu dus snel de transporteur bellen en hopen dat er nog een reservering
voor de 10e gemaakt kan worden. We blijven dus duimen!
Na enkele dagen van veel heen en weer bellen
is het transport van de dieren nu eindelijk geregeld. Probleem was
dat er alleen nog plek was op de vlucht van 10-11-2009. Niet omdat de vlucht
van de 9e helemaal vol was maar omdat men per vlucht maar één vracht met levende
dieren meeneemt (ivm. quarantaine eisen). Gelukkig wisten we dit de
afgelopen dagen niet anders hadden we hem helemaal geknepen, maar er
was nog niemand ons voor geweest dus vliegen de dieren nu op 10-11-2009
naar Nieuw Zeeland waar ze 2 dagen later arriveren. Wel moeten wij de dieren
in Parijs op de luchthaven (CDG) afleveren wat niet naast de deur is.
Bovendien vliegen de dieren naar Auckland en hebben we daar een andere verlader moeten benaderen voor de
aansluitende binnenlandse vlucht naar Christchurch.
Zij gaan dit ook voor ons doen alleen kan de deze vlucht pas vanaf 2
weken vooraf gereserveerd worden maar met zo'n 10 vluchten per dag moet dit
zeker lukken.
Alhoewel Jeannette de laatste tijd druk bezig
was om een onderkomen voor Melissa te vinden kwam het telefoontje van
Patricia toch nog onverwacht. Zij had via via gehoord dat we op zoek waren
en zij wilde Melissa wel in huis nemen. Omdat wij Patricia reeds kennen en
ze al drie andere honden heeft, wat ook goed voor Melissa is, hoefden we
niet lang na te denken om tot een beslissing te komen. Zodoende hebben we
haar vandaag naar Patricia gebracht en Melissa voelde zich er direct thuis
dus konden met een goed (doch ook een triest) gevoel daar weer vertrekken.
Vanavond belde Patricia op om te zeggen dat
het enorm goed ging met Melissa. Ze was reeds beste maatjes geworden met één
van de andere honden en ze sliep al samen met de roedel. Wel was ze af en
toe nog druk Jeannette aan het zoeken maar we zijn er van overtuigd dat ze
daar goed gaat aarden.
Vanmiddag zijn we naar de dierenarts geweest met
alle dieren. Van allemaal moest er bloed geprikt worden, van de honden
werden zelfs 5 buisjes per hond afgetapt. Tevens kregen ze ook een
vaccinatie. Bovendien moest ook hun ontlasting bekeken worden dus was Martin de
afgelopen dagen druk bezig geweest om monsters van alle dieren te
verzamelen. En aangezien dat niet op commando gebeurt moest Martin met een
zaklamp goed in de gaten houden waar de dieren in het donker liepen en
vervolgens snel een monster in een buisje doen. Maar alles is nu op de post
en wordt her en der in Frankrijk geanalyseerd.
Vandaag zijn we op pad geweest om de overige
kennels (voor Princesse en Stinky) te kopen. Voor de kat was het geen
probleem maar voor Princesse hadden we niet echt veel keuze. Helemaal niet
omdat niet elke kennel voldoet om op vluchten mee te nemen. Men had slechts één
exemplaar maar daar zat een klein scheurtje in dus kregen we die voor een
matsprijs mee.
Verder hebben we alle papieren voor de formaliteiten bij de aankomst van de
dieren in Nieuw Zeeland ingevuld en aan de verlader in Auckland opgestuurd.
Zij kunnen nu de vlucht van Auckland naar Christchurch gaan boeken.
Alle laboratorium resultaten zijn reeds
retour gekomen en vandaag stond het volgende ('14-dagen-voor-vertrek')
bezoek aan de dierenarts op de planning. Alle resultaten
waren in orde behalve de Leptospirose waarde van Princesse was te hoog; maar
dat hadden we verwacht aangezien ze hier recentelijk tegen gevaccineerd was.
Dus moest zij met een tweede bloedmonster haar waarde laten controleren.
Verder was Martin de afgelopen dagen weer achter de honden aan gelopen want
allemaal moesten ze hun tweede ontlastingmonster laten analyseren. Tot slot
moesten ze allemaal een tablet innemen. Dit werd verpakt in wat vlees en de
honden aten alles netjes snel op. Stinky at echter alleen het vlees op en liet de
tablet netjes liggen, dus kreeg zij een ander medicijn in de nek gesmeerd.
In alle vroegte zijn we met de honden naar de
dierenarts gegaan, de kat hoefde deze keer niet mee. Veel hoefden ze niet te doen alleen een
bloedmonster afstaan voor de allerlaatste test, op Babesia Gibsoni, en daarna
konden we weer terug naar huis.
Vandaag belde de dierenarts op dat ze alle
nog openstaande laboratorium resultaten retour ontvangen had. De Leptospirose
waarde van Princesse was gelijk gebleven en dat is dus in orde. Verder waren de
testen van de ontlastingen voor alle dieren negatief alsmede de Babesia
Gibsoni waarden van de beide honden. Kortom alle testen zijn goed
afgerond en dat is een pak van ons hart.
Verder hebben we vandaag ook de kratten van de dieren transport gereed gemaakt, dus dekens en
incontinentie luiers in de kratten gelegd, bakken aan de deur gehangen en de nodige stickers er op
geplakt met alle relevante informatie voor de reis.
Het laatste bezoek aan de dierenarts stond
vandaag op het programma. Voor de dieren was het niet veel werk. Alleen
enkele tabletten en sprays om alle interne en externe parasiten te doden en
als de tabletten dan ook nog in vlees verpakt zijn dan is het zo gepiept.
Maar toen begon het werk voor ons pas: de administratie! De
dierenarts moest alle testdata, resultaten en toegediende medicatie invullen
in en dat dan ook nog eens voor drie dieren. Kortom al snel lagen de documenten
overal verspreid en raakten we het overzicht kwijt. Uiteindelijk was alles
dan ingevuld en hebben we alles mee naar huis genomen. Vervolgens de rest
van de dag doorgebracht in het controleren, scannen en printen van de ingevulde gegevens en er
bleken nog enkele data en parafen te missen en bleek dat de geboortedata van
alle dieren foutief ingevuld te zijn.
Aan het einde van de dag zijn we terug gegaan naar de dierenarts om de
laatste aanvullingen en wijzigingen door te voeren wat zo gedaan was en
hebben we onze documenten (nagenoeg) compleet voor ons bezoek aan de DDSV in
Cahors op 09-11-2009. We moeten dan vooraf eerst nog wel drie internationale
gezondheidsverklaringen voor de dieren bij de dierenarts ophalen.
Vandaag werd dan (eindelijk) de laatste
etappe gezet in de voorbereiding van de emigratie van de dieren naar Nieuw
Zeeland. Martin had nog een missend paraafje ergens ontdekt dus werd die
snel door de dierenarts gezet en verder werd er een 'International Health Certificate'
uitgeschreven voor alle dieren. Hiermee waren alle documenten compleet en ingevuld.
De volgende stap was het bezoek aan de
DDSV waar alle documenten officiëel bekrachtigd moesten worden. Een
formaliteit zou je zeggen maar... ondanks dat we vooraf een afspraak gemaakt
hadden ontvingen we vrijdagmiddag om 17:24 uur een fax dat er vandaag niemand
aanwezig was die tekenbevoegd was en of we niet dinsdag konden langskomen. Dat kon dus
niet en na maandagochtend gebeld te hebben konden we tot onze opluchting
vandaag alsnog om 11 uur terecht bij de DDSV. Dus zijn we direct van de
dierenarts naar Cahors doorgereden waar we hartelijk ontvangen werden bij de
DDSV en
eerst de transporteur moesten bellen. Deze meldde dat alle wijzigingen in de
documenten niet alleen geparafeerd moest worden maar ook van een stempel
voorzien moesten worden.
Aangezien we nu toch bij de DDSV waren moesten zij dit stempel er maar bij
zetten. Dus er werd echt overal stempels gezet, in totaal meer dan 90!!! en
werd elke pagina door de directeur persoonlijk getekend. Met zoveel
officiële stempels kan het dus niet meer mis gaan en met een goed gevoel
reden we terug naar huis.
Thuis hebben we alle documenten naar de transporteur
doorgemaild en die belde terug dat er niet ingevuld was waar de chip geplaatst
was. Dus maar weer terug naar de dierenarts die wederom verrast was om ons
terug te zien en snel de open vraag invulde.
We hadden het helemaal gehad nu met de documentatie: de laatste drie dagen
waren we non-stop met de dieren bezig geweest!
Om 19 uur vertrokken met met de kratten en dieren naar
Parijs, na wat vooruit geslapen te hebben, en reden over rustige snelwegen.
Na een klein tukje onderweg reden we Parijs binnen en alles ging goed totdat
een deel van de periferie rond Parijs afgesloten bleek te zijn (onderhoud
aan tunnels gedurende de nacht) en een omleiding was niet aangegeven. We
dwaalden wat rond maar ook de benzinemeter brandde al. Tsja dan heb je een
probleem om 3 uur 's nachts. Gelukkig vonden we al snel benzine en vrij
snel kwamen we weer terug om de periferie waar het erg rustig was. Even
later begrepen we waarom: weer was er een stuk afgesloten en werden we de
richting het centrum gevoerd. Over de binnenste periferie reden we echter
probleemloos naar de luchthaven en vonden om 04:45 uur het kantoor waar we de
dieren af moesten leveren en gingen snel nog wat slapen in de auto onder de
dekens die met de honden mee zouden reizen.
Even na 7 uur werden we wakker en was er al iemand in het
kantoor aanwezig. Dus nog een flinke laatste wandeling met de honden gemaakt en
vervolgens in het kantoor de kratten in elkaar gezet. Ondanks de stickers
die we al op de kratten geplakt hadden werden er nog veel meer stickers
opgeplakt. Alle documenten werden gecopieerd.
Ross was enorm rustig en liep in het kantoor rond alsof het zijn eigen keuken was.
Princesse was veel onrustiger en kwam veel aandacht vragen. Toen Martin even
naar het toilet ging werden de honden ineens erg onrustig totdat de baas
weer terug kwam.
Om 08:15 uur werden de dieren opgehaald voor hun verplichte
bezoek aan de dierenarts. Nadat de kratten in de bestelbus geplaatst waren
liepen de honden zonder problemen naar binnen en na nog enkele
afscheidsfoto's begonnen ze aan hun reis naar Nieuw Zeeland en konden wij
naar huis terug rijden.
Voor ons was het afscheid heel moeilijk. De dieren waar we altijd mee samen
waren waren waren nu begonnen aan een lange stressvolle reis naar Nieuw Zeeland,
vooral omdat ze 40 uur! in hun kratten moeten blijven zonder er uit te mogen
(ivm. de quarantaine).
De terugreis verliep zeer
voorspoedig omdat de periferie nu wel open was al was het nu wel veel drukker.
Na een lange reis waren we om 17 uur weer terug thuis en dat was wel even
wennen. Zaken die zo gewoon zijn zijn nu ineens anders. Maar gelukkig is dat
maar voor enkele weken en dan zijn we weer samen... aan de andere kant van
de wereld.
Net voordat we thuis kwamen kregen we een telefoontje van de transporteur dat de
dieren Frankrijk volgens de planning verlaten hadden.
Vannacht om 1 uur (13 uur in Nieuw Zeeland)
hebben we naar de quarantaine in Christchurch gebeld of de dieren inmiddels
aangekomen waren. Dat waren ze en ze waren net uit hun kratten. Ross wilde
er maar wat graag uit maar Princesse had enige moeite om de veiligheid van
het krat achter zich te laten na alles wat er de afgelopen 2 dagen met haar gebeurd
was. Maar het aanblik van lekker eten deed wonderen. Allemaal hadden ze de
reis goed overleefd en vooral Princesse was blij dat ze weer samen was met
Ross. In Auckland duurde de afhandeling van de import bij MAF iets langer dan
gepland waardoor ze de vlucht van 9 uur misten en een uur later naar
Christchurch vlogen.
De dieren zijn nu veilig in Nieuw Zeeland en begonnen aan hun 30 dagen in
quarantaine.
07-12-2009
Nadat we gisteren in Christchurch aangekomen waren konden we
vandaag de dieren bezoeken in de quarantaine net even buiten Christchurch. Na ons
ingeschreven te hebben en sloffen over de schoenen aangetrokken te hebben
konden we de dieren bezoeken die helemaal gek werden van enthousiasme. We
werden besprongen van alle kanten. We merkten aan Ross dat hij het niet kon
geloven dat we er (eindelijk) waren. We zijn ruim een uur bezig geweest om de dieren te
knuffelen aangezien ze er geen genoeg van konden krijgen.
Ook de kat liet zich het knuffelen zeer welgevalen al was haar reactie lang
niet zo enthouiast als die van de honden.
Helaas moesten we ze alleen achter laten al wilden ze dolgraag met ons mee.
Gelukkig hoeven ze nog maar enkele dagen hier te blijven.
De afgelopen dagen hadden we de dieren elke dag bezocht en
daar waren ze heel blij mee maar vandaag was dan eindelijk de grote dag dat
ze Nieuw Zeeland mochten gaan verkennen. Dus stonden we vandaag al om 9 uur
bij de quarantaine op de stoep om de dieren af te komen halen.
Ondanks het minder warme weer vandaag waren de honden toch gewassen wat wel
lekker was nadat ze een maand lang in een klein hok hadden gezeten zonder dit
te mogen verlaten.
Nodeloos te zeggen dat de honden er geen enkele moeite mee hadden om afscheid
van de quarantaine te nemen, ook als dit betekende dat ze in een nog kleinere
ruimte achter in onze auto moesten zitten voor de lange reis van Christchurch
naar Invercargill.
Onderweg hebben we enkele malen gestopt om de dieren even te laten rennen,
niet te lang aangezien hun spieren het niet meer gewend waren maar wat
genoten ze er van om weer rond te kunnen rennen en wat genoten wij er van om
de hele beestenboel weer om ons heen te hebben.